Semua Bab วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา: Bab 51 - Bab 60

สักพักใหญ่คนตัวสูงก็เดินกลับขึ้นมายังโซน VIP ชั้นสองด้วยสีหน้าราบเรียบ เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวเดิม พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางปัดความกรุ่นร้อนในอกออกไปอย่างยากลำบากมิวซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้วปรายสายตามองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มด้วยความเงียบ นัยน์ตาคู่สวยประกายแวววูบวาบในตอนที่ก้มลงมองแก้วเครื่องดื่มผสมสีเข้มในมือของตนเอง...เพราะแก้วเครื่องดื่มนั่น เธออาศัยจังหวะตอนที่ทุกคนกำลังเผลอ แอบใส่ยาปลุกเซ็กส์เข้าไปนั่นก็เป็นเพราะความรู้สึกอยากเอาชนะและแผนการรวบหัวรวบหางเพื่อผูกมัดชายหนุ่มตระกูลมหาเศรษฐีผู้มีอิทธิพล ขณะเดียวกันมิวปรับสีหน้าให้กลับมาอ่อนหวาน รวบรวมน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยคะยั้นคะยอพลางยื่นแก้วส่งให้เขา“ดื่มหน่อยสิไจโร...เดินไปห้องน้ำตั้งนาน เครื่องดื่มเย็นๆ แก้วนี้ฉันตั้งใจรินไว้ให้ จะได้รู้สึกสดชื่นขึ้นบ้างไง”ไจโรปรายสายตามองแก้วตรงหน้า ในความคิดของเขา มิวคือเพื่อนสนิทที่ซื่อสัตย์ จริงใจ และเคยช่วยเหลือเขาในอดีต ชายหนุ่มจึงไม่มีความระแวดระวังหรือสงสัยใดๆ เขายื่นมือหนาไปรับแก้วนั้นมาแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วเพื่อตัดความรำคาญ“ขอบใจนะมิว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ วาง

บรืนนน เอี๊ยด!เมื่อรถสปอร์ตสีดำหยุดนิ่งลงในช่องจอด VIP ใต้คอนโดหรู พี่ไจโรไม่เสียเวลาจอดรถให้เรียบร้อยดีด้วยซ้ำ เขารีบก้าวลงจากรถ พุ่งตัวมาเปิดประตูฝั่งฉันแล้วช้อนอุ้มร่างที่สติกำลังหลุดลอยของฉันขึ้นแนบอกทันทีขณะนั้นอุณหภูมิร่างกายของเขาร้อนราวกับไฟ ลมหายใจหอบแฮ่กผิดจังหวะสามารถรับรู้ได้ผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกจนถึงกลางอก ชายหนุ่มพาฉันก้าวเข้าลิฟต์โดยสารอย่างเร่งรีบ นัยน์ตาคมกริบแดงขุ่นและเต็มไปด้วยความทรมานที่พยายามข่มข่มไว้สุดความสามารถติ๊ด!เสียงสแกนคีย์การ์ดหน้าห้อง 2022 ดังขึ้น พี่ไจโรผลักประตูเข้าไปแล้วใช้เท้าดันปิดลงเสียงดัง ปัง! เขาไม่แม้จะนำฉันไปวางไว้ที่โซฟาเหมือนทุกครั้ง แต่กลับอุ้มฉันตรงดิ่งมเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ทันที“อื้อ...พี่ไจโร หนูปล่อยลงนะ พี่เป็นอะไรเนี่ย” ฉันพึมพำเสียงอ้อแอ้ ยื่นมือสั่นเทาไปปัดป่ายแผงอกแกร่งของเขาพรึ่บ!พี่ไจโรวางร่างของฉันลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ร่างอันสั่นเทาของเขาจะทำได้ เพียงชั่วพริบตาก็ถอยหลังออกห่างจากเตียงทันทีราวกับกลัวว่าตัวเองจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ พร้อมกับนัยน์ตาคมกริบจ้องมองฉันที่กำลังนอนมองเขาด้วยความสับสน ลมหาย

เช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อนตอนเช้าส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามา ฉันขยับตัวตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งตรงขมับ อีกทั้งอาการปวดหัวจี๊ดแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้วแน่น เมื่อคืนพี่ไจโรไม่เบามือเลยสักนิด เขาตักตวงความหวานจากฉันอย่างเอาแต่ใจและหิวกระหาย ราวกับจะชดเชยช่วงเวลาที่เคยเหินห่างทั้งหมดภายในคืนเดียวฉันมองร่างสูงข้างกายที่ยังคงหลับสนิท วงแขนหนาของเขายังคงกอดเอวฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้าหล่อเหลาตอนหลับดูสงบและไร้เดียงสา ต่างจากคนเอาแต่ใจเมื่อคืนโดยสิ้นเชิง“ไอ้คนบ้า...เอาแต่ใจที่สุด” ฉันพึมพำเสียงแผ่ว พลางยื่นมือไปทุบอกแกร่งของเขาเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ปึก!พี่ไจโรขยับตัวเล็กน้อย แล้วส่งเสียงอืมในลำคอแล้วรั้งร่างฉันเข้าไปชิดอกยิ่งกว่าเดิม ฉันถอนหายใจยาว พยายามแกะมือหนาออกจากเอวอย่างเบามือ ยอมรับกับตัวเองตรง ๆ ว่าเมื่อคืนอารมณ์มันพาไปจริงๆ ความอบอุ่นและสายตาเว้าวอนของเขาทำลายกำแพงที่ฉันสร้างมาตลอดหลายวันจนหมด แต่วันนี้นี่สิฉันมีนัดสำคัญ ต้องไปพบคุณแม่ที่บ้านตามที่ตกลงกันไว้ไม่รอช้าฉันก็ค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียง พลันความเจ็บแปลบข้างล่างทำให้ต้องเม้มปากแน่น ยันตัวเดินโงนเงนต

“หนูมาพบคุณแม่วันนี้...เพราะหนูอยากจะมาเรียนขออนุญาตย้ายออกจากคอนโดของพี่ไจโรอย่างเป็นทางการค่ะ”คุณหญิงฉัตรสุดาขมวดคิ้วมุ่น จากนั้นเอ่ยถามเสียงเข้ม “ทำไมล่ะลูกพลับ ตาไจโรมันทำอะไรให้หนูเสียใจใช่ไหม บอกแม่มาตามตรงเลยนะ ไม่ต้องไปกลัวมัน เดี๋ยวแม่จะตีไอ้ลูกอกตัญญูนี่ให้”“เปล่าหรอกค่ะคุณแม่...” ฉันส่ายหน้าเบาๆ “พี่ไจโรไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายหรอกค่ะ แต่เป็นหนูเอง...หนูคิดว่าช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา มันพิสูจน์แล้วว่าการที่หนูอยู่ตรงนั้น มีแต่จะสร้างความอึดอัดใจให้พี่เขา พี่ไจโรไม่เคยอยากให้ใครรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน เขาอยากใช้ชีวิตอิสระ ไม่อยากมีภาระมาคอยเกะกะสายตา”“ภาระอะไรกัน!” คุณหญิงเอ่ยขัดเสียงดัง “หนูคือคู่หมั้นที่ถูกต้อง และเป็นคนที่แม่เอ็นดูที่สุด คอนโดหลังนั้นมันเป็นสิทธิ์ของหนูครึ่งหนึ่งเหมือนกัน ตาไจโรไม่มีสิทธิ์มาทำตัวไร้ความคิดใส่หนูแบบนี้!”“แต่หนูไม่อยากผูกติดกับพี่เขามากเกินไปอีกแล้วค่ะคุณแม่” ฉันเอ่ยตอบ น้ำเสียงสั่นพร่าแต่เด็ดเดี่ยว “หนูอยากยืนด้วยขาของตัวเอง อยากมีชีวิตในแบบที่หนูเลือกได้ ยิ่งหนูฝืนอยู่ใกล้พี่เขา หนูยิ่งรู้สึกไร้ค่า...หนูไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราต้องแย่ลงไปกว

“ย้อนกลับมานี่เลยนะไอ้ตัวดี! น้องเพิ่งจะเข้าปีหนึ่ง แกกล้ารังแกน้องแล้วยังมาพูดหน้าตาเฉยอีกเหรอ! แกมันเลวไม่มีชิ้นดี!” คุณแม่พูด กระหน่ำฟาดไม้ขนไก่ใส่แขนและหลังของพี่ไจโรไม่ยั้งมือด้วยความโมโหจัด “ผมไม่ได้รังแกลูกพลับนะคุณแม่! เราสองคนยินยอม...โอ๊ย! แม่เบา ๆ หน่อยสิครับ!” พี่ไจโรเอ่ยแก้ตัวเสียงหลง กระโดดหลบพุ่มไม้ไปรอบ ๆ ฉันยืนอ้าปากค้าง มองภาพรุ่นพี่สุดฮอตของคณะวิศวะที่กำลังโดนคุณแม่ถือไม้ขนไก่ไล่ตีจนเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย ท่ามกลางเสียงเชียร์เบาๆ ของป้าสายที่ยืนแอบมองอยู่ตรงมุมเรือน...ซึ่งมันเป็นภาพที่ทั้งขำ ทั้งอับอาย และชวนหัวหมุนจนพูดไม่ออกจริงๆ จนกระทั่งคุณแม่วิ่งไล่ตีจนเหนื่อยหอบ ท่านหยุดยืนเอาไม้ขนไก่ชี้หน้าพี่ไจโรที่ยืนหอบรวยระรินอยู่ริมรั้วเรือนไทย ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเจ็บแสบตามท่อนแขน “พอเลยนะตาไจโร!” คุณแม่เอ่ยเสียงหอบ แต่ยังคงเด็ดขาด “ยิ่งแกทำแบบนี้กับน้อง แม่ยิ่งต้องให้น้องย้ายออก แกมันเอาแต่ใจ ไม่รู้จักควบคุมตัวเอง ปล่อยให้อยู่ด้วยกันต่อไป น้องคงโดนแกข่มเหงจนไม่เป็นอันเรียนพอดี!” “คุณแม่ครับ...” พี่ไจโรเอ่ยเสียงพร่า นัยน์ตาว้าวุ่นใจ “ผมรับผิดชอบนะคุณแม่ ผมพร้อมแ