All Chapters of วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา: Chapter 61 - Chapter 70

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปครูดดด~ ฉันจัดการรูดซิปกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบจนเรียบร้อย ร่างกายยังคงรู้สึกขัดยอกและขาสั่นเบาๆ จากความเหนื่อยล้าเมื่อคืนนี้ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกรวบรวมสติ ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งแล้วก้าวเดินออกจากห้องนอน มุ่งตรงไปยังลานกว้างหน้าห้อง เห็นพี่ไจโรนั่งรออยู่บนโซฟาหนังตัวกว้าง ชายหนุ่มละสายตาจากจอโทรศัพท์มือถือทันทีที่ได้ยินเสียงก้าวเท้า นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาสเรือนหรู ซึ่งบอกเวลาเที่ยงวันกว่าๆ “เก็บของเสร็จแล้วเหรอ?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แล้วลุกขึ้นยืน “เสร็จแล้วค่ะ” ฉันตอบเสียงเรียบ “กระเป๋าวางอยู่ข้างใน” พี่ไจโรพยักหน้ารับคำ ก่อนจะก้าวเข้าไปยกรวมกระเป๋าเดินทางใบหนักอึ้งทั้งสองใบด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย เขากระชับสายสะพายเป้ไว้บนไหล่ แล้วหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “เที่ยงกว่าแล้ว...ไปทานข้าวก่อนเข้าหอพักนะ” เขาเอ่ยชวนน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความบังคับเอาแต่ใจอยู่ในที “กองทัพต้องเดินด้วยท้อง เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่วัน เดี๋ยวปวดท้องเอา” ฉันชะงักไป วันแรกฉันปวดท้องประจำเดือน

หลังจากทานมื้อเที่ยง รถสปอร์ตสีดำหรูของพี่ไจโรก็เลี้ยวเข้าจอดหน้าอาคารสูงแปดชั้นสไตล์มินิมอลร่มรื่น ที่หอลีลาวดี หอพักแห่งนี้ตั้งอยู่ในทำเลที่เงียบสงบ ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย และห่างจากคอนโดxx เพียงไม่กี่กิโลเมตร ที่สำคัญที่สุด หอพักแห่งนี้เป็นหนึ่งในอสังหาริมทรัพย์ของคุณแม่ฉัตรสุดาเอง ท่านจึงยกห้องพักชั้นบนสุดที่ตกแต่งไว้อย่างลงตัวให้ฉันอยู่อาศัยโดยไม่ต้องเสียค่าเช่าหรือค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นณ ลานจอดรถหอลีลาวดีพี่ไจโรดับเครื่องยนต์ เดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉันอย่างใส่น้ำใจ ก่อนจะตรงไปเปิดท้ายรถเพื่อยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบลงมาถือไว้ด้วยมือเดียว ไม่นานชายหนุ่มเดินตามฉันขึ้นลิฟต์มาจนถึงหน้าห้องพักชั้นบนสุด เขาจัดการยกกระเป๋าเข้าไปวางไว้กลางห้องพักโทนสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาคมกริบมองสำรวจรอบห้องอย่างไม่ค่อยวางใจนัก“ห้องกว้างไปไหม...” เขาเอ่ยพึมพำ ขมวดคิ้วมุ่น “ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาพอหรือเปล่า เดี๋ยวฉันสั่งให้คนเอาคีย์การ์ดแบบสแกนลายนิ้วมือมาติดเพิ่มให้”“พอแล้วค่ะพี่ไจโร” ฉันรีบเอ่ยขัด ยืนกอดอกมองหน้าประธานรุ่นพี่ที่กำลังทำตัวเป็นเจ้าของหอพัก “ระบบที่นี่ดีมากอยู่แล้วค่ะ...ขอบคุณมาก

เกือบสี่โมงเย็น ฉันกับธันวาคุยกันเพลินไปหน่อย จนนิสิตภาควิชาต่างๆ ที่เพิ่งเลิกคลาสเย็นเริ่มทยอยกันเดินออกจากเขตรั้วมหาวิทยาลัย ทำให้บรรยากาศภายในร้านชานมไข่มุกที่เคยเงียบสงบเริ่มคึกคักและแน่นขนัดไปด้วยผู้คนกริ๊งงง~เสียงกระดิ่งลมหน้าประตูร้านดังขัดจังหวะขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดนิสิตที่เดินหน้าบึ้งก้าวเข้ามา สายตาสอดส่องกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดลงตรงโต๊ะริมกระจกที่เราสองคนนั่งอยู่“อยู่นี่เองเหรอพวกเธอน่ะ!”เสียงหวานแผดบ่นอุบอิบดังขึ้นทันที แพรไหมเดินตรงดิ่งเข้ามามองฉันกับธันวาด้วยความงอน จากนั้นย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างข้างฉันแล้วกอดอกทำหน้านิ่วคิ้วขมวด“พวกเธอสองคนน่ะทำไมลาไม่บอกกันเลยยะ แอบมาเดตกันที่ร้านนี้ก็ไม่บอก ปล่อยให้ฉันนั่งเรียนเหงาอยู่คนเดียวตั้งสองคลาส!”ฉันหลุดหัวเราะเบาๆ ยื่นมือไปกุมมือเพื่อนสนิทไว้อย่างออเซาะ “โธ่...แพรไหม มันคือเรื่องบังเอิญจริงๆ นะ ฉันไม่ได้นัดกับธันวาไว้เลย พอดีฉันมาทำธุระ ส่วนธันวาแฮงก์เหล้า เพิ่งลุกไหวแล้วเดินเข้ามาเจอกันพอดีต่างหาก”“จริงครับแพรไหม” ธันวายกมือสองข้างขึ้นยืนยันรอยยิ้ม “เราไม่ได้นัดเดตกันสักหน่อย อย่าเพิ่งงอนไปเลยน

อีกด้านหนึ่ง ณ คอนโดของไซม่อน บรรยากาศภายในห้องชุดหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง ปกคลุมไปด้วยแสงไฟสลัวโทนสีวอร์มไลท์และเสียงเพลงสไตล์เบสทุ้มต่ำ พร้อมกับมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เกรดพรีเมียมหลายขวดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะกระจกเตี้ยกลางห้องสังสรรค์ บนโซฟาหนังทรงแอลตัวกว้าง ชายหนุ่มสี่คนซึ่งเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทในคณะวิศวกรรมศาสตร์กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มกันอย่างเป็นกันเอง ซึ่งมีเจ้าของห้องอย่าง ไซม่อน ชายหนุ่มสายตาเจ้าเล่ห์กวนประสาท ดีโอ หนุ่มหนุ่มสายตาเย็นชาทว่าช่างสังเกต คิน เพื่อนสนิทรูปร่างสูงใหญ่โปร่ง และ ไจโร ประธานรุ่นพี่ผู้เคยถือดี ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งเอนหลังพิงเบาะด้วยสีหน้าเครียดขรึมและครุ่นคิดตลอดเวลา ในมือหนาของไจโรหมุนแก้วร็อคที่บรรจุวิสกี้สีอำพันพร้อมก้อนน้ำแข็งวนไปมาจนเกิดเสียง กริ๊ง... กริ๊ง... กระทบขอบแก้วดังขึ้นเป็นระยะ นัยน์ตาคมกริบคู่สวยเหม่อมองสายน้ำในแก้วอย่างไร้จุดหมาย ลมหายใจทุ้มต่ำถูกถอนออกมาเป็นระยะจนเพื่อนๆ ที่นั่งรอบข้างเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ดีโอละสายตาจากจอโทรศัพท์มือถือ ปรายสายตามองประธานรุ่นพี่ตรงๆ เขาขยับตัวนั่งยืดหลังตรง ยกแก้วเครื่องดื่มข

เวลาสี่ทุ่มตรงบรรยากาศภายในห้องพักชั้นบนสุดของหอลีลาวดีเงียบสงบ ลมยามค่ำคืนพัดผ่านผ้าม่านพลิ้วไหวเบาๆ ฉันใส่ชุดนอนผ้านุ่มสบายกำลังนั่งจัดเอกสารการเรียนและเตรียมอุปกรณ์สำหรับการทำงานพาร์ตไทม์ในวันพรุ่งนี้ ร่างกายที่เคยปวดระบมจากความเหนื่อยล้าเมื่อคืนเริ่มผ่อนคลายลง อีกทั้งความรู้สึกโล่งอกและความเป็นอิสระทำให้ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างเบาสบายครืดดด...ครืดดด...ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือสั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฉันขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตาปรากฏอยู่บนหน้าจอฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลื่อนหน้าจอกดรับสาย “สวัสดีค่ะ... ลูกพลับพูดค่ะ”(“ไงยัยปีหนึ่ง! ในที่สุดก็ยอมรับสายนะ”)น้ำเสียงทุ้มห้าวติดกวนประสาทที่ดังผ่านลำโพงมา ทำเอาฉันชะงักไปครู่หนึ่ง และจำได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนี้คือ พี่ไซม่อน รุ่นพี่ปีสามเพื่อนสนิทของพี่ไจโร“พี่ไซม่อนเหรอคะ?” ฉันขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เอ่ยถามด้วยความงุนงง “พี่เอาเบอร์หนูมาจากไหนคะเนี่ย แล้วโทรมาตอนสี่ทุ่มมีอะไรหรือเปล่า?”(“เอามาจากไอ้ประธานมันนั่นแหละ...ฟังนะลูกพลับ ตอนนี้เธอลุกขึ้นแต่