บทที่ 11

เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน ฉันไม่ได้รอเว่ยชิงเฟิง และต่อไปก็จะไม่รอเขาอีก พอเดินมาได้ครึ่งทาง เสียงฝีเท้าก็ดังตามมาจากข้างหลัง ฉันรู้ว่าเป็นเขา แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง

ฉันยังคงชอบเขาอยู่ เพียงแต่ต่อจากนี้จะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ลึกๆ ในใจ ให้มันเป็นเรื่องของฉันคนเดียว แล้วปล่อยให้วันเวลาค่อยๆ ทำให้ความรู้สึกนี้จางลง จนเขาหายไปจากโลกของฉันอย่างสิ้นเชิง

นับจากนั้น ฉันกับเขาก็ไม่เคยนัดกันไปโรงเรียนด้วยกันอีก แม้ส่วนใหญ่เราจะบังเอิญเจอกันตามที่ต่างๆ ฉันก็เพียงพยักหน้าทักทายตามมารยาท และไม่เคยเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดกับเขาอีกแม้แต่คำเดียว

หลายครั้งเขาหยุดอยู่ข้างทาง ดูเหมือนจงใจรอฉัน ริมฝีปากขยับอย่างลังเล คล้ายมีอะไรอยากพูดกับฉัน แต่ฉันก็แสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็น แล้วเดินผ่านเขาไปทุกครั้ง

เพื่อนๆ ต่างไม่เชื่อสิ่งที่ฉันพูดหน้าชั้นในวันนั้น ก็สิบกว่าปีมาแล้วที่ฉันกับเขาตัวติดกันแทบตลอด ชิงชิงเล่าว่า ลับหลังฉันทุกคนถึงกับตั้งวงคุยเรื่องนี้กันหลายครั้ง สุดท้ายก็ลงความเห็นตรงกันว่าฉันแค่โกรธเว่ยชิงเฟิงอยู่ พอหายโกรธก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมเอง

เรื่องนี้ฉันไม่คิดจะยืนยันหรือปฏิเสธอะไร ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ ฉันคงยัดความคิดของตัวเองเข้าไปในหัวคนอื่นไม่ได้หรอก ยังไงเดี๋ยวความจริงก็เป็นเครื่องพิสูจน์คำพูดของฉันเอง

คาบที่สามของบ่ายวันพฤหัสบดีเป็นวิชาพละ พวกนักเรียน ม.6 อย่างเราต้องหมกตัวอยู่กับหนังสือและแบบฝึกหัดทุกวัน จนแต่ละคนทั้งตาลายและหมดเรี่ยวหมดแรง ครูกลัวว่าพวกเราจะหดหู่กันไปมากกว่านี้ พอถึงคาบพละทีไรก็จะไล่พวกเราทั้งหมดลงสนาม และไม่ยอมให้หยุดจนกว่าจะวิ่งกันสักสามถึงห้ารอบ

ฉันปวดท้องเพราะประจำเดือนมา จึงขอครูลาพักและไม่ได้ออกไปที่สนาม

พอเรียนไปได้ยี่สิบนาทีเศษ เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งก็ถีบประตูเปิดแล้วพุ่งเข้ามา พอเห็นฉัน เธอก็คว้าตัวฉันพาวิ่งออกไปข้างนอกทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

“หลานเยว่ หลานเยว่ เว่ยชิงเฟิงบาดเจ็บตอนเล่นบอล เลือดออกเยอะมากเลย รีบไปดูเขาเถอะ”

พอได้ยินว่าเขาบาดเจ็บ ฉันก็ลืมคิดอะไรไปชั่วขณะ ร้อนใจขึ้นมาทันที แล้วรีบวิ่งตามเธอไปที่สนาม

ภายหลังพอนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องนี้ ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน บางทีตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ฉันคงชินกับการตามเขาต้อยๆ คอยเอาใจเขาอยู่ฝ่ายเดียวไปแล้ว จนแค่ได้ยินเรื่องที่เกี่ยวกับเขา ก็อยากรีบพุ่งเข้าไปหาทันที

ถึงยังไง ครั้งหนึ่งฉันก็เคยมองว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

กลางสนามมีคนยืนล้อมกันเป็นวง เว่ยชิงเฟิงนั่งอยู่บนพื้น ชันขาขวาขึ้น บริเวณน่องด้านนอกมีแผลถลอกเป็นปื้นใหญ่

เขากำลังก้มหน้าดูแผล คิ้วขมวดเล็กน้อย พลางยื่นริมฝีปากเป่าลมใส่แผลอยู่เรื่อยๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บ

“หลบหน่อย หลานเยว่มาแล้ว” เพื่อนผู้หญิงคนนั้นตะโกนขึ้น

พอเพื่อนๆ ได้ยินว่าฉันมา ทุกคนก็พร้อมใจกันหลบแยกออกไปสองข้าง เปิดทางตรงกลางไว้ให้ฉันโดยเฉพาะ

จู่ๆ เว่ยชิงเฟิงก็เงยหน้ามองมาจากไกลๆ ความรู้สึกบางอย่างวาบผ่านแววตาดำสนิทของเขา ก่อนจะกลับมาเย็นชาแบบที่ฉันคุ้นเคยอย่างรวดเร็ว

ฉันพลันได้สติและหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว ตอนนั้นเองถึงเพิ่งรู้ว่า ตัวเองเผลอเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขาอีกแล้ว ฉันจึงยิ้มมุมปากเยาะตัวเองอย่างอดไม่ได้

ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย แค่ได้ยินว่าเขาบาดเจ็บก็ลืมทุกอย่างแล้วรีบวิ่งมาหา ฉันนี่มันชอบให้ตัวเองเจ็บจริงๆ ถูกด่ายังไม่พออีกหรือไง?

เพื่อนกว่าห้าสิบคนต่างมองมาที่ฉัน ดูเหมือนกำลังรอให้ฉันทำเหมือนเมื่อก่อน น้ำตาคลอ คอยวิ่งวุ่นอยู่รอบตัวเขา ทั้งเอาน้ำมาให้ ทั้งไปซื้อยา และดูแลเขาราวกับเป็นสาวใช้ตัวน้อย

แต่ฉันไม่ใช่ฉันคนเดิมอีกแล้ว เขาไม่ได้ต้องการให้ฉันทำเรื่องพวกนั้น และฉันเองก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปวุ่นวายอยู่ใกล้ๆ เขาอีก

“พาเขาไปห้องพยาบาลของโรงเรียนให้ทำแผลหน่อยเถอะ” ฉันทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยคเดียว ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่ลังเล