All Chapters of สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p): Chapter 91 - Chapter 100

ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติ มีเพียงฟงเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองกำลังฝืนยิ้มมากกว่าทุกครั้ง เพราะหลังจากนั้นไม่กี่นาที ต้าก็ส่งข้อความเข้ามาหาเพียงฟ้า โทรศัพท์ของเธอสั่นเบา ๆ บนโต๊ะ หญิงสาวก้มลงอ่านข้อความแล้วหลุดยิ้มออกมาพี่ต้า : กาแฟหวานไปไหมครับ ถ้าไม่ชอบพี่จะได้จำไว้ คราวหน้าจะได้สั่งให้ถูกเพียงฟ้า : อร่อยมากเลยค่ะ ขอบคุณพี่ต้านะคะเธอส่งข้อความเสร็จแล้ววางโทรศัพท์ลงโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ฟงเห็นทุกอย่าง เขาเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าของเธอ เห็นปลายนิ้วที่กดพิมพ์ตอบกลับอย่างคล่องแคล่ว และเห็นว่าเพียงฟ้าดูมีความสุขกับเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน ความรู้สึกบางอย่างในอกยิ่งชัดเจนขึ้นทันที“พี่มันทักมาเหรอ”“อื้อ ถามว่ากาแฟอร่อยไหม”“แล้วเธอก็ตอบไป”“ก็ใช่น่ะสิ ไม่ตอบเดี๋ยวพี่เขารอ”“ใจดีจริงนะ” ฟงหัวเราะในลำคอ“ก็พี่เขาใจดีกับเค้าก่อนนี่”เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ คำตอบเรียบง่ายนั้นทำให้ฟงเงียบไปอีกครั้ง เพราะเขาไม่สามารถเถียงเธอได้เลย ต้าใจดีกับเพียงฟ้าจริง ๆ และเขาก็ไม่ใช่คนที่จะไปห้ามใครไม่ให้ใจดีกับเพื่อนของตัวเองได้เขาเพียงแค่ไม่ชอบ…ไม่ชอบที่ผู้ชายคนนั้นเริ่มเข้ามาอยู่ในชีวิตประ

ฟงจำอีกฝ่ายได้ทันที รุ่นพี่คนที่เพียงฟ้าเคยพูดถึงอยู่หลายครั้ง คนที่แนะนำร้านกาแฟให้เธอ คนที่เอาเครื่องดื่มมาฝาก คนที่ดูเหมือนจะมีเวลาว่างมากพอจะคอยถามไถ่ว่าเธอกินข้าวหรือยังและตอนนี้ คนคนนั้นกำลังนั่งอยู่ข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติใกล้เกินไปหรือเปล่าวะ!ความคิดแรกผุดขึ้นมาในหัวฟงอย่างรวดเร็วจนเขาต้องขมวดคิ้ว แต่เมื่อมองดี ๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ก็ไม่ได้ผิดปกติอะไรเลย ต้าเพียงกำลังช่วยดูแบบงาน และเพียงฟ้าก็เป็นฝ่ายเลื่อนกระดาษเข้าไปใกล้เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นรายละเอียดชัดขึ้นไม่มีการแตะเนื้อต้องตัว ไม่มีท่าทีล่วงเกิน และไม่มีอะไรที่เขาจะหยิบยกมาเป็นข้ออ้างในการเข้าไปขัดจังหวะได้เลยสักนิดถึงอย่างนั้นฟงก็ยังรู้สึกไม่ชอบใจอยู่ดี“ตรงนี้ถ้าลองปรับแนวทางเดินให้โค้งขึ้นอีกนิด น่าจะทำให้พื้นที่ดูนุ่มนวลกว่าเดิมนะครับ” ต้าชี้ปลายดินสอลงบนกระดาษ “พี่ว่าฟ้าลองร่างอีกแบบไว้เทียบกันดูก็ได้ ไม่ต้องรีบตัดสินใจ”“จริงด้วยค่ะ ถ้าโค้งขึ้นอีกนิดน่าจะดูไม่แข็งเกินไป ขอบคุณพี่ต้ามากเลยนะคะ ฟ้าคิดตรงนี้ตั้งนานแล้วแต่ยังหาทางแก้ไม่ได้สักที” เพียงฟ้าก้มลงพิจารณา ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก“ไม่เป็นไรครับ งานของฟ้า

คำถามนั้นผุดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่เจ้าตัวจะต้องขมวดคิ้วใส่ตัวเอง เมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าทำไมเขาต้องคิดไปไกลขนาดนั้นเพียงฟ้าก็แค่จะไปคาเฟ่ ไม่ได้หมายความว่าเธอจะตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นเสียหน่อย อีกอย่างต่อให้เธอชอบต้าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาเขาเป็นเพื่อนสนิท แค่เพื่อนสนิทเท่านั้น…ฟงย้ำกับตัวเองอยู่ในใจ ก่อนจะบังคับให้ตัวเองกลับไปสนใจบทสนทนาบนโต๊ะ แต่ทว่าความพยายามนั้นแทบไม่เป็นผล เพราะหลังจากนั้นไม่ว่าเพียงฟ้าจะพูดอะไร เขากลับพบว่าตัวเองเอาแต่จับสังเกตปฏิกิริยาของเธอเวลาหันไปคุยกับต้าไม่ว่าเธอจะยิ้ม หัวเราะ หรือขอบคุณอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทุกครั้งที่ชายหนุ่มเห็นภาพเหล่านั้น เขาก็ต้องคอยเตือนตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเขาไม่มีสิทธิ์จะรู้สึกอะไรทั้งนั้นไม่มีสิทธิ์หึง ไม่มีสิทธิ์หวง และไม่มีสิทธิ์เรียกร้องให้เธอสนใจเขามากกว่าคนอื่นเพราะเขาไม่เคยบอกเธอเลยว่า ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไรกันแน่ แม้กระทั่งตัวเขาเองก็เริ่มไม่มั่นใจเหมือนกันหลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปครู่ใหญ่ ต้าก็ขอตัวกลับไปทำธุระต่อ ส่วนเพียงฟ้าเองก็เตรียมกลับไปทำงานที่คณะเช่นกัน ฟงไม่รอช้าจึงอาสาเดินไปส่งเธอถึ

เสียงแป้นพิมพ์ดังสลับกับเสียงดินสอขีดเขียนมาตั้งแต่ช่วงบ่าย จนกระทั่งแสงแดดยามเย็นนอกหน้าต่างค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้า เหลือเพียงแสงไฟสีขาวจากหลอดนีออนที่ส่องสว่างอยู่เหนือโต๊ะ ภายในห้องสตูดิโอของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์นักศึกษาหลายคนต่างทยอยเก็บข้าวของกลับไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลุ่มคนที่ยังต้องเร่งปั่นงานให้ทันกำหนดส่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และเพียงฟ้าเป็นหนึ่งในนั้นหญิงสาวนั่งก้มหน้าอยู่หน้าแล็ปท็อปมานานหลายชั่วโมง กระดาษแบบร่างที่วางเรียงอยู่รอบตัวเต็มไปด้วยรอยดินสอและข้อความแก้ไข ส่วนแก้วกาแฟเย็นที่ซื้อมาตั้งแต่บ่าย ยามนี้หลงเหลือเพียงน้ำแข็งละลายจนเจือจาง เธอขยับแว่นตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนใช้ปลายนิ้วคลึงขมับที่เริ่มปวดตุบ ๆงานชิ้นนี้เป็นงานกลุ่ม แต่เมื่อถึงเวลาลงมือทำจริง สมาชิกคนอื่นกลับมีเหตุผลสารพัดที่จะโยนหน้าที่มาให้เธอรับผิดชอบ ทั้งคนที่อ้างว่าต้องกลับบ้าน คนที่บอกว่าติดธุระ และคนที่อ่านข้อความในกลุ่มแล้วเงียบหายไปอย่างไร้ความรับผิดชอบตอนแรกเพียงฟ้าพยายามคิดในแง่ดี เธอบอกตัวเองว่าทุกคนคงมีปัญหาของตัวเอง บางคนอาจยุ่งจริง ๆ บางคนอาจจัดการเวลาไม่เก่ง และหากเธอช่วยทำส่วนที่เหลือให้เสร็จ งานข

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงสามทุ่มกว่า ภายในห้องสตูดิโอเหลือเพียงแสงไฟจากโคมเหนือโต๊ะทำงานและแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ บรรยากาศเงียบลงกว่าเมื่อหลายชั่วโมงก่อนมาก เพราะนักศึกษาที่เหลืออยู่ทยอยกลับกันไปจนหมดแล้วเพียงฟ้ายังนั่งอยู่หน้าแล็ปท็อป ดวงตากลมโตเริ่มปรือลงเป็นระยะ เธอพยายามฝืนตัวเองให้ตรวจรายละเอียดอีกสองสามหน้าให้เสร็จ แต่ยิ่งอ่านตัวหนังสือบนหน้าจอก็ยิ่งพร่าเลือน หญิงสาวยกมือขึ้นขยี้ตาเบา ๆ ก่อนจะก้มลงอ่านใหม่ เพราะจำไม่ได้ว่าตัวเองเพิ่งอ่านอะไรไป“ฮือ…ทำไมไม่เข้าใจแล้วเนี่ย”เธอบ่นกับตัวเองเสียงเบา ก่อนจะก้มหน้าลงใกล้หน้าจอมากขึ้น ฟงที่กำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเธอผ่านหางตา“พักก่อนก็ได้มั้ง”“อีกนิดเดียว”“เธอพูดว่าอีกนิดเดียวมาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วแล้วนะ”“ก็ใกล้เสร็จแล้วจริง ๆ …”เพียงฟ้าพูดเสียงอ่อย ก่อนจะยกมือขึ้นนวดต้นคอที่เริ่มปวดตึง ฟงมองท่าทางของเธออยู่ครู่หนึ่ง เขาเห็นรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ดวงตา เห็นเส้นผมที่หลุดลงมาปรกแก้ม และเห็นความเหนื่อยล้าที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้หลังคำพูดว่าไม่เป็นไรความรู้สึกบางอย่างในอกทำให้เขาหุบปากลง ปกติเขาคงหาเรื่องแกล้งเธออีกสักรอบ