Todos os capítulos de สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p): Capítulo 111 - Capítulo 120

ทว่าเรื่องราวระหว่างฟงกับเพียงฟ้ายังไม่จบลงเพียงเท่านั้น หลังจากตกลงคบกันไม่นาน ภายในวันนั้นเพียงฟ้ากลับได้รับข้อความจากเหนือฟ้าตั้งแต่ช่วงเย็นเหนือฟ้า : พรุ่งนี้เย็นว่างไหมเพียงฟ้า : ว่างค่ะ ทำไมเหรอเหนือฟ้า : มาหาพวกกูที่ห้องหน่อย มีเรื่องจะคุยเพียงฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเหนือฟ้ามักมีเรื่องให้เธอช่วยอยู่เสมอ เธอตอบตกลงไป ก่อนกลับไปจัดการงานของตัวเองต่ออีกด้านหนึ่งในห้องพักของสามหนุ่มวิศวะ ฟงกำลังนั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะถูกเพื่อนสนิทวางแผนเล่นงาน“พรุ่งนี้มึงพาเพียงฟ้าไปตามเวลานี้นะ” เหนือฟ้าบอกพลางยื่นโทรศัพท์ให้ดู “ส่วนเรื่องสถานที่ พวกกูจัดการเอง”“มึงจะทำอะไร” ฟงมองหน้าจอแล้วขมวดคิ้ว“เซอร์ไพรส์ไง”“เซอร์ไพรส์อะไร?”“ก็ในเมื่อเพียงฟ้าตกลงคบกับมึงแล้ว มึงจะปล่อยให้มันผ่านไปเฉย ๆ หรือไงวะ อย่างน้อยก็ทำอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราวหน่อย”ฟงชะงัก แม้จะตกลงคบกันแล้ว แต่เขายังไม่ได้ขอเธอเป็นแฟนอย่างเป็นทางการเลยสักครั้ง ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มต้นจากการพูดคุย และยอมรับความรู้สึกของกันและกัน ทว่าเขาก็อยากมีช่วงเวลาที่ได้ถามเธอด้วยตัวเองว่า เธอ

เสียงหัวเราะและบทสนทนาอันครึกครื้นดังคลอไปกับเสียงช้อนกระทบจาน ภายในร้านอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์โต๊ะประจำของแก๊งระดับGod ยังคงถูกจับจองโดยสมาชิกทั้งห้าคนเช่นเคย หากแต่วันนี้บรรยากาศรอบกายกลับมีชีวิตชีวามากกว่าทุกครั้ง เพราะนับตั้งแต่ฟงกับเพียงฟ้าตกลงคบกันอย่างเป็นทางการ ชายหนุ่มผมขาวก็แทบไม่ปล่อยให้ใครพลาดโอกาสได้ยินคำว่าแฟนของเขาเลยแม้แต่คนเดียว“ที่รักคะ รับหมูอีกชิ้นไหม”ฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย พลางคีบหมูสุกจากจานกลางวางลงในถ้วยของหญิงสาวข้างกายอย่างเอาอกเอาใจ เพียงฟ้าชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากหยุดค้างกลางอากาศ ก่อนจะหันไปมองคนพูดด้วยแก้มที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ“ฟง! เลิกเรียกแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นสักทีได้ไหม”“ทำไมล่ะคะ ก็แฟนฉันทั้งคนจะให้เรียกว่าคุณเพื่อนเหรอ”“เค้าอาย!”“อายทำไม เมื่อก่อนเธอก็เห็นหน้าฉันทุกวัน ตอนนี้แค่เปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเป็นแฟนเอง”“แต่เมื่อก่อนนายไม่เคยพูดจาเลี่ยนขนาดนี้!”“อ้าว ฉันก็ต้องทำหน้าที่แฟนที่ดีสิวะ หรือเธออยากได้แฟนที่ไม่สนใจเธอ?”“เค้าไม่ได้พูดสักหน่อย!”ฟงหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเพียงฟ้าทำแก้มพองลม เธอยกมือขึ้นตีแขนเขาเบา ๆ แต่เจ้าตัวกลับฉวยโอก

“ได้ครับ”คำตอบหลุดออกไปในที่สุด ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของรินจะดังขึ้นด้วยความดีใจ[ จริงเหรอเฟย ขอบคุณนะ ]เฟยไม่ได้ตอบรับคำขอบคุณนั้น เขาเพียงมองออกไปนอกกระจกที่สะท้อนแสงไฟจากถนนยามค่ำคืน“พี่ส่งสถานที่มาให้ผมก็แล้วกัน”[ ได้สิ งั้นพรุ่งนี้เราเจอกันนะ ]“ครับ”หลังวางสายเฟยนั่งอยู่ในรถอีกนานโดยไม่ได้สตาร์ตเครื่องยนต์ เขาควรจะรู้สึกกลัว ควรจะระวังตัว และควรจำให้ขึ้นใจว่าครั้งหนึ่งผู้หญิงคนนี้เคยทำอะไรกับเขาไว้บ้างแต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม เขากำลังรู้สึกเหมือนมีใครเปิดหน้าต่างบานหนึ่งในห้องที่ปิดตายมานาน ให้แสงสว่างจากอดีตส่องเข้ามาอีกครั้งบางทีรินอาจเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปจริง ๆ บางทีเธออาจเพิ่งเข้าใจว่าความรักที่เคยได้รับจากเขามีค่ามากแค่ไหนและบางที...เขาอาจยังมีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงที่ตัวเองไม่เคยลืมเฟยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดอ่านข้อความสุดท้ายจากริน ก่อนจะกดบันทึกภาพหน้าจอเอาไว้โดยไม่รู้ตัว เขาไม่เคยลบเบอร์ของเธอ ไม่เคยทิ้งของที่เธอเคยให้ และไม่เคยยอมรับกับใครว่าลึก ๆ แล้วเขายังคงรอวันที่เธอจะกลับมาวันนี้วันที่รอคอยมาถึงแล้ว เขาจึงไม่อยากปล่อย

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน เฟยพารินไปยังคาเฟ่เล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่หลังมหาวิทยาลัย ร้านแห่งนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษนัก เป็นเพียงร้านกาแฟที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้และกระถางต้นไม้เล็ก ๆ ตามมุมห้อง แต่สำหรับคนทั้งสองที่นี่กลับเต็มไปด้วยความทรงจำมากมายรินเคยมานั่งอ่านหนังสือที่นี่ในช่วงเตรียมสอบ ส่วนเฟยมักจะแวะมารับเธอหลังเลิกเรียน พวกเขาเคยนั่งทำงานด้วยกันจนร้านปิด เคยแบ่งขนมชิ้นเดียวกันกิน และเคยพูดคุยถึงอนาคตที่ต่างคนต่างคิดว่าจะได้ใช้ร่วมกัน เมื่อก้าวเข้ามาในร้าน รินก็มองไปรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้ม“ร้านยังเหมือนเดิมเลยนะ”“ครับ”“พี่ยังจำได้เลยว่าตอนนั้นเฟยชอบนั่งตรงไหน” เธอเดินไปยังโต๊ะริมหน้าต่าง ก่อนเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วหันมายิ้มให้เขา “ตรงนี้ใช่ไหม”“ครับ ส่วนพี่ก็ชอบนั่งตรงนี้” เฟยมองตำแหน่งนั้น ก่อนพยักหน้าเขาจำได้ทุกอย่างจำได้ว่ารินชอบนั่งหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง จำได้ว่าเธอมักจะเอื้อมมือมาดึงแขนเขาเวลาอยากให้ช่วยทำบางสิ่ง และจำได้ว่าเธอชอบหัวเราะทุกครั้งที่เขาบ่นว่าเธอเอาแต่ใจความทรงจำเหล่านั้นไม่ได้หายไปไหน มันเพียงถูกเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจ รอวันที่ใครสักคนจะกลับมาเปิดมันอีกครั้ง“เฟยยังจำไ

ช่วงบ่ายของวันธรรมดา ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยถูกปกคลุมด้วยเมฆสีขาวก้อนใหญ่ แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านต้นไม้ที่เรียงรายอยู่ริมถนน ท่ามกลางความวุ่นวายของนักศึกษาที่เดินเข้าออกอาคารเรียน เพียงฟ้ากำลังเดินถือถุงขนมจากร้านเบเกอรีเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เธอตั้งใจซื้อขนมกลับไปฝากพวกเหนือฟ้า เพราะช่วงเช้าฟงบ่นว่าอยากกินเค้กช็อกโกแลต ส่วนเหนือฟ้าก็ส่งข้อความมาสั่งให้ซื้อขนมปังไส้กรอกติดมือไปด้วย ขณะที่วายุไม่ได้สั่งอะไรเป็นพิเศษ แต่เธอก็รู้ดีว่าหากซื้อกาแฟไม่หวานไปฝาก เขาคงรับไปดื่มเงียบ ๆ เหมือนทุกครั้งส่วนเฟย...เพียงฟ้าหยุดคิดเพียงครู่ ก่อนจะหยิบขนมปังไส้ครีมที่อีกฝ่ายชอบออกมาจากถุงแล้วมองมันด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ถึงช่วงนี้เฟยจะไม่ค่อยได้อยู่กับกลุ่มเหมือนเมื่อก่อน แต่เธอก็ยังติดนิสัยซื้อของเผื่อเขาเสมอคงเพราะความเคยชิน...เพราะรู้จักกันมานานจนไม่ต้องเอ่ยปากถามว่าอีกฝ่ายชอบอะไร เธอจำได้ว่าใครไม่กินผักชนิดไหน ใครชอบเครื่องดื่มหวานน้อย ใครชอบแกล้งทำเป็นไม่หิวทั้งที่ท้องร้องดังไปสามโต๊ะ และใครมักจะนั่งเงียบ ๆ อยู่มุมเดิมของร้านอาหารจนกว่าเธอจะเรียกให้ไปกินข้าวด้วยกันความเคยชินเห