Todos os capítulos de สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p): Capítulo 101 - Capítulo 110

หลังจากส่งเพียงฟ้าถึงห้องเรียบร้อยแล้ว ฟงก็ขับรถกลับคอนโดของตัวเอง ตลอดทางเขาเปิดเพลงคลอเบา ๆ ขณะมือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างวางอยู่บนคอนโซลกลางรถ แสงไฟจากอาคารและป้ายร้านค้าสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างเป็นช่วง ๆ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจทิวทัศน์เหล่านั้นมากนักสิ่งที่ติดอยู่ในความคิดของเขาคือช่วงเวลาที่เพียงฟ้าหลับพิงไหล่ น้ำหนักเบา ๆ ที่แนบอยู่ข้างกาย ความเงียบสงบภายในห้อง และความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นตอนเขาตัดสินใจไม่ปลุกเธอเขาเคยคิดว่าการดูแลใครสักคนเป็นเรื่องง่าย ซื้ออาหารให้ พาไปเที่ยว ซื้อของที่อีกฝ่ายชอบ หรือพูดจาให้กำลังใจเวลามีปัญหา ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เขาทำได้โดยไม่ต้องคิดมากแต่สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้กลับทำให้เขาเข้าใจว่า บางครั้งการดูแลใครสักคนอาจไม่ได้หมายถึงการทำอะไรให้ยิ่งใหญ่เลย มันอาจเป็นเพียงการยอมเสียเวลาของตัวเองเพื่อให้ใครอีกคนได้พักผ่อนเป็นการนั่งนิ่งอยู่กับที่ ทั้งที่ปกติไม่เคยอยู่นิ่งได้นาน หรือเป็นการปิดโทรศัพท์ไม่ตอบรับคำชวนจากใครบางคน เพราะในเวลานั้นเขาอยากอยู่ตรงนี้มากกว่าไปที่ไหนฟงขับรถมาถึงคอนโด ก่อนจะดับเครื่องแล้วนั่งนิ่งอยู่ภายในรถอีกครู่หนึ่ง เขา

เมื่อเสียงประตูปิดลง บรรยากาศบริเวณระเบียงก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ฟงเอนหลังพิงม้านั่งพลางมองท้องฟ้าสีเข้มเหนือศีรษะ ดวงดาวมีเพียงไม่กี่ดวงที่พอมองเห็นได้ท่ามกลางแสงไฟจากเมืองใหญ่เขาไม่เคยคิดว่าการชอบใครสักคนจะทำให้ตัวเองยุ่งยากได้ถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นเป็นผู้หญิงที่เขารู้จักแทบทุกมุมมานานหลายปีหลังจากที่ทบทวนตัวเองเพียงลำพังอยู่ครู่ใหญ่ ฟงถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า เขาหมุนกายเดินกลับเข้าไปในห้องพัก ฟงถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอ นิ้วของเขาเลื่อนไปยังรายชื่อที่คุ้นเคยโดยไม่ต้องค้นหาไม่นานรูปโปรไฟล์กระต่ายตัวอ้วนกอดแครอตก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ฟงมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดเข้าไปในห้องสนทนา ข้อความล่าสุดเป็นสติกเกอร์กระต่ายยกมือทำท่าตะเบ๊ะ พร้อมข้อความที่เธอส่งมาเมื่อช่วงเย็นเพียงฟ้า : รับทราบค่ะคุณพ่อฟงงง“ใครเป็นพ่อมึงวะ ยัยลูกหมู”ฟงหลุดหัวเราะเบา ๆ พลางพิมพ์ตอบกลับไปตามความเคยชิน ก่อนชะงักแล้วลบข้อความนั้นทิ้ง เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ บางทีอาจกำลังนั่งปั่นงาน บางทีอาจอาบน้ำแล้ว หรือไม่ก็อาจกำลังกินขนมอยู่บนเตียงพร้อมดูค

รถยนต์คัรหรูแล่นฝ่าสายฝนไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงคอนโดของเพียงฟ้าในที่สุด ฟงเลี้ยวเข้าไปจอดใต้ในโรงจอดรถชั้นใต้ดิน ก่อนดับเครื่องยนต์ เสียงฝนที่เคยถูกเสียงเครื่องยนต์กลบไว้จึงดังชัดขึ้นอีกครั้ง เพียงฟ้าปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันไปหยิบกระเป๋า ทว่าก่อนที่เธอจะเปิดประตูลงจากรถ เสียงของคนข้างกายก็ดังขึ้นเสียก่อน“เพียงฟ้า”“หือ?” เธอหันกลับมาอย่างสงสัย“ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย”“เรื่องอะไรเหรอ?”“คุยตอนนี้ได้ไหม”น้ำเสียงของเขาจริงจังเสียจนเพียงฟ้าเผลอนั่งตัวตรง เธอพยักหน้าช้า ๆ แล้ววางกระเป๋าลงบนตัก ตั้งใจรอฟังโดยไม่พูดแทรก ในขณะที่ฟงเริ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆน่าแปลก ทั้งที่เขาเคยพูดจาหว่านเสน่ห์กับผู้หญิงมานับไม่ถ้วน เคยหยอดคำหวานโดยไม่ต้องคิด และไม่เคยหวั่นไหวแม้ต้องเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อน แต่เมื่อคนตรงหน้าเป็นเพียงฟ้า คำพูดที่เคยคล่องปากกลับติดอยู่ในลำคออย่างน่าหงุดหงิดเขาไม่อยากใช้มุกตลกกลบเกลื่อนอีกแล้ว…“ช่วงนี้เธอพูดถึงไอ้ต้าบ่อยนะ”“พี่ต้าเหรอ” เพียงฟ้ากะพริบตา“เออ”“ก็พี่เขาใจดีนี่นา ช่วยเค้าเรื่องงานด้วย แล้ววันก่อนก็ซื้อกาแฟมาให้ด้วย”ฟงเม้มปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำชมจากปากเธอ แม้จะพยา

เสียงฝนด้านนอกเริ่มเบาลงแล้ว ทว่าฟงกลับยังนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถโดยไม่ได้สตาร์ตเครื่องยนต์เสียที หน้าจอโทรศัพท์ของเขาสว่างวาบขึ้นเป็นระยะจากข้อความในแชตกลุ่ม สามหนุ่มที่เหลือดูจะสนุกสนานกับการเปิดโปงความโง่เขลาของเขามากกว่าจะให้คำปรึกษาอย่างที่คนมีปัญหาหัวใจควรได้รับเหนือฟ้า : กูขอถามหน่อย มึงใช้ชีวิตมายี่สิบกว่าปี เพิ่งรู้วันนี้เหรอว่าตัวเองชอบเพียงฟ้าฟง : หุบปากไปเลยมึงเหนือฟ้า : กูยังไม่ได้เริ่มวายุ : ปล่อยให้มันระบายหน่อย มันเพิ่งยอมรับความจริงฟง : พวกมึงอยู่ฝั่งไหนกันแน่วะ?!เฟย : ฝั่งคนที่รู้เรื่องก่อนมึงฟงจ้องข้อความของน้องชายฝาแฝดเขม็ง ก่อนสบถออกมาอย่างเหลืออด“ไอ้เฟย ไอ้น้องเวร!”เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างตัวแล้วเอนศีรษะพิงพนักเบาะ ดวงตาคมปิดลงชั่วครู่ ทว่าภาพใบหน้าของเพียงฟ้ากลับปรากฏขึ้นมาในความคิดเสียอย่างนั้น ทั้งสีหน้าแปลกใจตอนเขาสารภาพรัก แก้มที่แดงระเรื่อ ตลอดจนมือเล็ก ๆ ที่เอื้อมมาจับมือเขาเอาไว้แค่คิดถึงเรื่องนั้น มุมปากของฟงก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว“เชี่ยเอ๊ย…มึงจะยิ้มทำไมวะ ไอ้ฟง!”เขารีบลืมตาแล้วตีหน้าตัวเองเบา ๆ หนึ่งทีเหนือฟ้า : มึงยังอยู่หน้าคอนโดเพียงฟ้าใช

“ดี”เหนือฟ้ามองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือมาตบไหล่เขาเบา ๆ ฟงหันขวับไปมองอย่างระแวง“มึงจะไม่แซวกูแล้วใช่ไหม”“ใครบอก”“ไอ้เหนือ!”“ฮ่า ๆ ๆ ๆ !”เสียงหัวเราะของเหนือฟ้าดังขึ้นอีกระลอก จนวายุต้องยกมือขึ้นห้าม“พอได้แล้ว พวกมึงนี่”เหนือฟ้ายกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี ก่อนหันกลับมาหาฟงด้วยแววตาเป็นประกาย“แต่กูมีคำถามสุดท้าย”“ไม่ตอบแล้ว!”“คำถามเดียวจริง ๆ ”ฟงนั่งกอดอก มองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้วางใจ เมื่อเหนือฟ้ายิ้มกวนประสาทอย่างน่าหมั่นไส้“ตอนสารภาพรัก มึงเรียกเพียงฟ้าว่าอะไร”“ก็เรียกชื่อเธอสิ จะให้กูเรียกว่าอะไร” ฟงขมวดคิ้ว“อ๋อ ไม่ได้เรียกที่รักเหรอ”“มึงคิดว่ากูเป็นพระเอกละครหรือไง!”“แล้วมีจับมือไหม”“…” ฟงชะงัก“มึงจับมือเมียกูเหรอ” เหนือฟ้าตาโตขึ้นทันที“ก็มันจับมือกูเอง!”“เชี่ย! เพียงฟ้าจับมือมึงก่อนเหรอวะ!”“เออ แล้วไง!”“ไอ้วายุ มึงได้ยินไหม เมียเราจับมือไอ้ฟงด้วย!” เหนือฟ้าหันไปตบแขนวายุอย่างไม่ยอม“กูมีหู” วายุถอนหายใจอย่างเอือมระอา“มึงว่ามันมีหวังไหมวะ!”“ไม่มี เพราะกูจะบอกให้เมียกูหักอกมึง”“ไอ้เหนือ!” ฟงแทบจะกระโดดข้ามโต๊ะไปบีบคอเพื่อน “มึงจะกวนตีนกูไปถึงไหน!”“