Todos os capítulos de สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p): Capítulo 121 - Capítulo 130

“เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนโดนใครแย่งขนม” เหนือฟ้าสังเกตเห็นความผิดปกตินั้นได้ไม่ยาก“เปล่าหรอก”“โกหกไม่เนียนเลยนะเมียจ๋า” เหนือฟ้าทิ้งตัวลงนั่งข้างร่างอวบ พลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้มกลม ๆ ของเธอเบา ๆ ก่อนจะหรี่ตามอง “มีเรื่องอะไรก็บอกมา”เพียงฟ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่อยากพูดถึงรินในทางเสียหายหากยังไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนพอ และยิ่งไม่อยากให้คนในกลุ่มทะเลาะกันเพราะเรื่องที่อาจเป็นเพียงความเข้าใจผิดแต่เมื่อคิดถึงสีหน้าของเฟยในวันที่ถูกทิ้ง เธอก็ไม่อาจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อีก“เค้าเจอพี่รินกับผู้ชายคนหนึ่งตอนบ่ายน่ะ”รอยยิ้มบนใบหน้าของเหนือฟ้าจางหายไปทันที วายุหันมามองจากหน้าเคาน์เตอร์ ส่วนฟงที่กำลังยิ้มอยู่เมื่อครู่ก็หุบยิ้มช้า ๆ เช่นเดียวกัน“เจอที่ไหน” ฟงถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ร้านอาหารตรงหัวมุมถนนใกล้คณะเค้า”“แล้วยังไงต่อ” วายุถามต่อ“สองคนนั้นดูสนิทกันมาก ตอนออกจากร้านผู้ชายคนนั้นจับแขนพี่รินด้วย แล้วพี่รินก็ไม่ได้มีท่าทีว่าไม่ชอบ...” เพียงฟ้าก้มมองมือของตัวเอง เธอหยุดพูดไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบอธิบายต่อ “แต่เค้าก็ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน อาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้ เค้าเลยไ

“พอเถอะ” เสียงของเฟยตัดบทเธออย่างเย็นชา จนเพียงฟ้าชะงักไปทันที “เธอรู้ไหมว่าฉันรอวันที่รินจะกลับมานานแค่ไหน”ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอ แววตาหลังเลนส์แว่นเต็มไปด้วยความอึดอัดที่ถูกกดทับมานาน“ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาเขาเคยทำอะไรไว้ ฉันไม่ได้ลืม แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เขาขอโทษ เขาบอกว่าอยากเริ่มต้นใหม่ แล้วฉันก็เลือกจะให้โอกาสเขา”เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ฉันไม่อยากให้ใครมาทำลายมัน”“เค้าไม่ได้ทำลายอะไรเลยนะเฟย” เพียงฟ้ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด ขอบตาของเธอร้อนผ่าว“แต่สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้มันก็ไม่ต่างกัน”คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบลงทันที สายลมเย็น ๆ พัดผ่านม้านั่งใต้ต้นไม้ ใบไม้แห้งใบหนึ่งร่วงลงบนพื้นระหว่างคนทั้งสอง ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที ก่อนที่เฟยจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนเพียงฟ้าไม่ทันตั้งตัว“ถ้าเธอไม่ได้มีอคติกับริน เธอก็คงไม่เอาเรื่องนี้มาพูดกับฉันหรอก”ทุกอย่างรอบตัวคล้ายเงียบลงในชั่วขณะ เพียงฟ้ามองเขานิ่ง ๆ เธอไม่ได้ตอบโต้ในทันที เพราะสมองเหมือนหยุดทำงานไปชั่วคราว คำพูดของเฟยวนซ้ำอยู่ในหัวราวกับเธอได้ยินมันจากคนแปลกหน้า ไม่ใช่คนที่เธอเคยไว้

“เพียงฟ้าเป็นอะไร” เฟยถามในที่สุดคำถามนั้นทำให้ทั้งสามคนหันมามองเขา เหนือฟ้าหัวเราะหึในลำคออย่างไม่อยากเชื่อ“ตอนนี้มึงเพิ่งคิดจะถามเหรอวะ”“กูถามว่ามันเป็นอะไร” เฟยขมวดคิ้ว“มันไม่ได้เป็นอะไร อย่างน้อยมันก็ไม่ได้พูดอะไรให้พวกกูฟัง” วายุตอบเรียบ ๆ“แล้วพวกมึงจะมาโกรธกูทำไม”“เพราะมึงควรรู้ตัวเองบ้างว่าทำอะไรลงไป! มึงไม่เชื่อมันก็เรื่องของมึง แต่มึงไม่มีสิทธิ์กล่าวหาว่ามันตั้งใจทำลายความสัมพันธ์ของมึงกับริน ทั้งที่มึงรู้ดีว่ามันไม่เคยเป็นคนแบบนั้น!” เหนือฟ้าก้าวเข้ามาใกล้“กูแค่---”“พอ!”เหนือฟ้าคว้าคอเสื้อของเฟยไว้ในทันที ดวงตาคมกริบจ้องอีกฝ่ายอย่างเดือดดาล วายุรีบลุกขึ้นมาจับแขนเหนือฟ้า ส่วนฟงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ“มึงลองพูดอีกคำสิ กูจะซัดมึงให้หายโง่เลย!” เหนือฟ้ากดเสียงต่ำเฟยไม่ได้ผลักมือของเหนือฟ้าออก เขาเพียงจ้องกลับด้วยแววตาแข็งกร้าว แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ เพราะเขาไม่เคยเห็นเพื่อนทั้งสามคนโกรธเขา เพียงเพราะคำพูดกับเพียงฟ้ามากขนาดนี้ไม่เคยเลย“พอแล้วไอ้เหนือ ปล่อยก่อน” วายุเตือนเสียงเข้ม“จำเอาไว้เลยนะ ถ้าวันหนึ่งมึงรู้

นับตั้งแต่วันที่เพียงฟ้าเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา เฟยก็ไม่ได้รับข้อความจากเธออีกเลย ไม่มีข้อความถามว่าเขากินข้าวหรือยัง ไม่มีสติกเกอร์กวนประสาทที่มักส่งมาในช่วงดึก ไม่มีแม้แต่คำถามธรรมดาว่าวันนี้เขาจะกลับห้องพักพร้อมคนอื่นหรือไม่ในตอนแรกเฟยไม่ได้ใส่ใจนัก เขาคิดว่าเพียงฟ้าคงยังไม่หายโกรธ และเมื่อเวลาผ่านไปเธอก็คงกลับมาพูดคุยกับเขาเหมือนเดิม เขาจึงใช้ชีวิตตามปกติ เพียงแต่เวลาส่วนใหญ่ถูกแบ่งให้รินมากขึ้นกว่าเดิมเขาไปรับเธอหลังเลิกงาน พาไปกินอาหารร้านโปรด และพาไปยังสถานที่ที่ทั้งคู่เคยใช้เวลาร่วมกันเมื่อสองปีก่อน รินมักยิ้มให้เขาด้วยแววตาอ่อนหวาน บางครั้งก็จับมือเขาแล้วพูดว่าคิดถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่ด้วยกันทุกครั้งที่ได้ยิน เฟยจะรู้สึกเหมือนบาดแผลเก่ากำลังได้รับการเยียวยาเขาเคยคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้ยินคำเหล่านี้อีกแล้ว แต่เมื่อรินกลับมาเขาจึงอยากรักษาความสัมพันธ์ครั้งนี้ให้ดีที่สุด อยากพิสูจน์ว่าตัวเองสามารถเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงที่ยังรักได้ แม้คนรอบข้างจะไม่เห็นด้วยก็ตามแต่การเริ่มต้นใหม่ของเขากลับต้องแลกกับบางสิ่งที่เฟยไม่ทันสังเกต เขาเริ่มหายไปจากวงข้าวกลางวันของกลุ่ม เริ่มปฏิเสธคำชว

เย็นวันนั้นเขาไปรับรินตามที่นัดกันไว้ ก่อนที่พวกเขาจะแวะไปยังร้านกาแฟร้านโปรด ภายในหัวของฟงยังคงมีคำพูดมากมายของเหนือฟ้า วายุ และแฝดพี่อย่างฟงดังก้องไม่หยุด จนกระทั่งรินขอตัวไปเข้าห้องน้ำแล้ววางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะจู่ ๆ หน้าจอของโทรศัพท์รินก็สว่างขึ้นพร้อมข้อความจากผู้ชายปริศนา นัยน์ตาคมเหลือบไปเห็นด้วยความบังเอิญเขต : วันนี้จะมาเจอกันอีกไหม คิดถึงแล้วนะเฟยหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ตั้งใจจะอ่านข้อความส่วนตัวของใคร แต่ชื่อผู้ส่งและถ้อยคำที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำให้เขาไม่อาจละสายตาได้ ก่อนที่ข้อความถัดมาเด้งขึ้นมาอีกครั้งเขต : แล้วเรื่องเงินที่บอกว่าจะช่วยจัดการให้ เธอคุยกับไอ้เฟยหรือยังปลายนิ้วของเฟยเย็นเฉียบ เขาจ้องหน้าจออยู่หลายวินาที ก่อนที่ข้อความใหม่จะปรากฏขึ้น และนั่นเป็นครั้งแรกที่เฟยรู้ว่ารินมีโทรศัพท์ไว้ใช้งานถึงสองเครื่องริน : ยังเลย แต่ไม่ต้องห่วงหรอก มันเชื่อพี่อยู่แล้ว ริน : แค่ทำให้มันรู้สึกว่าพี่ยังต้องการมัน มันก็พร้อมช่วยทุกอย่างนั่นแหละ ขอสักแสนสองแสนขนหน้าแข้งมันไม่ร่วงอยู่แล้ว อิอิเฟยรู้สึกเหมือนสมองของเขาขาวโพลนไปหมด เขาอ่านประโยคเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราว