All Chapters of พันธนาการรัก แค้นสามหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 ผู้หญิงที่ไม่ควรทำให้ใจเต้นห้องรับรองของคฤหาสน์เมธาวินยังคงเงียบอยู่หลายวินาที หลังคำว่า “ว่าที่เจ้าสาว” หลุดจากริมฝีปากของคุณหญิงอรุณี แสงจากโคมระย้าคริสตัลเหนือศีรษะตกกระทบผิวแก้วและขอบทองของเฟอร์นิเจอร์ จนเกิดประกายระยิบระยับทั่วห้อง กลิ่นดอกลิลลี่สีขาวจากแจกันกลางโต๊ะลอยปะปนกับกลิ่นไม้เก่าของคฤหาสน์ แต่สำหรับมาร์ค กลิ่นเหล่านั้นกลับถูกกลบด้วยกลิ่นดอกไม้ขาวเจือวานิลลาจาง ๆ จากผู้หญิงตรงหน้ากลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนเสื้อของเขาตลอดบ่ายมีเรีย เคน ผู้หญิงที่เขาเพิ่งรับไว้ในอ้อมแขนกลางห้างไม่กี่ชั่วโมงก่อน “โลกกลมดีนะครับ” เสียงของคณิณดังขึ้นข้างกาย มีเรียจึงเลื่อนสายตามองชายอีกคนอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก คณิณอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตด้านในปลดกระดุมคอไว้หนึ่งเม็ด ท่าทางผ่อนคลายกว่ามาร์ค แต่ดวงตาคมกลับนิ่งจนอ่านยาก เขาไม่ได้จ้องเธออย่างเสียมารยาท เพียงมองอย่างคนที่กำลังเก็บรายละเอียดทุกอย่างไว้เงียบ ๆ“คงอย่างนั้นค่ะ” มีเรียตอบพร้อมรอยยิ้มบางคณิณชะงักเพียงเสี้ยววินาที น้ำเสียงนั้น เขาไม่รู้ว่าทำไมมันถึงทำให้บางสิ่งลึกลงไปในความทรงจำขยับขึ้นมา ทั้งที่แน่ใจว่าไม่เคยพบหญิ

ตอนที่ 14 การเผชิญหน้ากันบนโต๊ะอาหารคณิณเรียบเหมือนเดิม เพียงสายตาที่เหลือบมาทางมีเรียนานผิดปกติ เพียงไม่นาน เธอก็สังเกตเห็นบางอย่าง ตอนพนักงานกำลังจะวางไวน์ มาร์คยังไม่ทันพูด คณิณก็เอื้อมมือไปเลื่อนแก้วของเขาออก“พรุ่งนี้นายมีประชุมเช้า”มาร์คหันมอง “แก้วเดียวเอง”“เมื่อคืนก็นอนไม่ถึงสี่ชั่วโมง”“นายเป็นเลขาฉันหรือเมียฉันกันแน่”คณิณปรายตามองอย่างเย็นชา“ถ้านายอยากประชุมด้วยสภาพเหมือนศพ ฉันก็ไม่ห้ามนะ”มาร์คหัวเราะในลำคอ ก่อนยอมปล่อยแก้วไวน์ไปอย่างง่ายดายมีเรียมองภาพนั้นเงียบ ๆ ไม่มีคำพูดหวาน ไม่มีการสัมผัสเกินความจำเป็น แต่ความคุ้นเคยระหว่างทั้งสองชัดเสียยิ่งกว่าการประกาศต่อหน้าใคร พวกเขารู้จักกันดีเกินไป ดีจนเหมือนชีวิตของคนหนึ่งแทรกอยู่ในกิจวัตรของอีกคนโดยไม่ต้องขออนุญาต และเมื่อครู่… ดีจนเธอเห็นกับตาว่าความใกล้ชิดนั้นไปไกลกว่าคำว่าเพื่อนแล้ว“คุณมีเรียไม่ดื่มหรือครับ” มาร์คถามขึ้นเธอจึงละสายตาจากคณิณ “คืนนี้ไม่ค่ะ”“กลัวเมาหรือ”“กลัวเผลอพูดความจริงค่ะ”ปลายช้อน

ตอนที่ 16 ชุดเจ้าสาวที่ทำให้คนสองคนเงียบ เช้าวันต่อมา กรุงเทพฯ ถูกคลุมด้วยแสงสีขาวนวลจากเมฆบาง ท้องฟ้าไม่มีแดดแรงเหมือนวันก่อน ลมต้นฤดูพัดผ่านแนวต้นไม้ริมถนนจนเงาใบไม้ไหวไปตามกระจกอาคารสูง ร้านชุดแต่งงานซึ่งคุณหญิงอรุณีนัดไว้ตั้งอยู่บนชั้นส่วนตัวของอาคารหรูย่านใจกลางเมือง ประตูกระจกฝ้าถูกเปิดออกสู่ห้องรับรองกว้าง พื้นปูพรมสีงาช้าง แสงจากโคมระย้าคริสตัลตกลงบนผ้าซาตินและลูกไม้ที่เรียงรายอยู่บนราวแขวน จนทุกชุดดูราวกับมีแสงบาง ๆ ห่อหุ้มไว้ กลิ่นดอกกุหลาบสีขาวจากแจกันกลางโต๊ะผสมกับกลิ่นผ้าใหม่และน้ำหอมอ่อน ๆ ของพนักงาน มาร์คเดินเข้ามาพร้อมคณิณด้วยสีหน้าที่ชัดเจนว่า หากเลือกได้ เขาคงยอมไปนั่งประชุมสี่ชั่วโมงติดกันมากกว่ามานั่งเลือกชุดเจ้าสาว “ฉันยังไม่เข้าใจว่าทำไมฉันต้องมาด้วย” เขาพูดพลางปลดกระดุมสูทหนึ่งเม็ดก่อนนั่งลงบนโซฟาหนังสีครีม คณิณวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วเอนหลัง “เพราะคนที่จะแต่งงานคือนาย ไม่ใช่ฉัน ถ้านายไม่มา แล้วจะให้ใครดูว่าชุดไหนเหมาะกับว่าที่ภรรยาของนาย” “พนักงานมีตั้งหลายคน” “แล้วนายจะปล่อยให้คนอื่นเลือกทุกอย่างแทนจนถึงวันแต่งเลยหรือ” มาร์คเหลือบมองคนข้างตัว “นายดู

ตอนที่ 18 ผู้หญิงที่มาร์คอ่านไม่ออกเสียงประตูห้องแต่งตัวปิดลงเบา ๆ ทิ้งความเงียบไว้ภายในห้องกว้างที่อบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้สดและน้ำหอมราคาแพง แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านโปร่งสีขาว ตกกระทบชุดเจ้าสาวซึ่งแขวนอยู่กลางห้องจนเนื้อผ้าสีงาช้างสะท้อนประกายละเอียดราวกับถูกโรยด้วยผงเพชรมีเรียยังคงยืนอยู่หน้ากระจกบานสูง ดวงตาของเธอมองแหวนวงงามที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายแหวนของเจ้าสาว...แต่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน มันเพิ่งอยู่ในมือของผู้ชายอีกคน คณิณเป็นคนรับกล่องกำมะหยี่จากพนักงาน เขาเป็นคนเปิดมัน และเป็นคนหยิบแหวนขึ้นมาพิจารณาอยู่นาน ก่อนจะส่งคืนให้มาร์คด้วยสีหน้าที่สงบนิ่งเสียจนคนอื่นอาจไม่ทันสังเกตอะไร แต่มีเรียเห็น เธอเห็นสายตาที่คณิณมองแหวนวงนั้น และเห็นสายตาของมาร์คที่มองกลับไปหาเขา มันไม่ใช่สายตาของเพื่อน และยิ่งไม่ใช่สายตาของผู้ชายสองคนที่ไม่มีอะไรต่อกัน“ยังไม่กลับอีกหรือครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง มีเรียไม่ได้สะดุ้ง เธอเพียงเงยหน้ามองเงาของชายหนุ่มผ่านกระจก มาร์คยืนอยู่ตรงประตู เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทถูกคลายออกเล็กน้อยหลังจากต้องทนอยู่กับการเลือกชุดและเครื่องประดับมาหลาย

ตอนที่ 20 ความหึงของคนที่ไม่มีสิทธิ์  “มาร์ค!!”คณิณยืนอยู่ตรงปากทางห้องรับรอง แสงโคมคริสตัลตกบนไหล่เสื้อเชิ้ตขาวทำให้เงาของเขาดูคมกว่าตอนเช้า ดวงตาเหลือบไปที่ระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่ข้อมือของมีเรีย ซึ่งเพิ่งหลุดจากฝ่ามือมาร์คไปไม่กี่วินาที บรรยากาศในห้องเปลี่ยนในพริบตา มาร์คหันไปหาเขา “ยังไม่กลับอีกหรือ”“กำลังจะกลับ เห็นนายยังไม่ลงไปเลยมาตาม” น้ำเสียงของคณิณราบเรียบพอจะหลอกคนแปลกหน้าได้ ทว่าสายตาไม่ได้ราบตามไปด้วย มันกวาดจากข้อมือมีเรียไปที่คอของมาร์ค ไปที่ริมฝีปากที่สีเพิ่งกลับมาเป็นปกติ แล้วกลับมาที่นิ้วนางของหญิงสาวซึ่งยังสวมเพชรวงเดิมมีเรียมองคนหนึ่ง แล้วมองอีกคน เธอไม่จำเป็นต้องมีใครบอกอีกแล้วว่าความสัมพันธ์ของชายสองคนตรงหน้าลึกซึ้งเพียงใด บางสิ่งไม่ต้องพูด ความเงียบของพวกเขาพูดแทนหมดแล้ว ระยะยืน วิธีหายใจ จังหวะที่คณิณรู้ว่ามาร์คเพิ่งแตะใคร และจังหวะที่มาร์คยังไม่ยอมถอยจากเธอทันที ทั้งคู่คุ้นกันจนเกินกว่าคำว่าเพื่อน จะกลบได้ “ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนน