All Chapters of พันธนาการรัก แค้นสามหัวใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 ร่างกายยังไม่ยอมฟังคำสั่ง บ้าชะมัด…แสงเช้าสีซีดลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาในห้องสวีท ความเงียบหลังค่ำคืนยาวนานทำให้ทุกอย่างดูต่างจากเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีเสียงแก้วกระทบกัน ไม่มีเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อน เหลือเพียงเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น กับคนสองคนซึ่งต่างรู้ดีว่าบางอย่างระหว่างพวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้วมาร์คยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็นไหลผ่านใบหน้าเพื่อเรียกสติ อาการมึนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังหลงเหลืออยู่บริเวณขมับ แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดกลับไม่ใช่อาการปวดศีรษะ แต่เป็น...ภาพของมีเรียยิ่งพยายามไม่คิด ใบหน้าของเธอกลับยิ่งชัด เดรสขาวในห้องลองชุด มือที่วางบนอกเขา ริมฝีปากที่ตอบจูบเขาโดยไม่ถอย และในความมืดเมื่อคืน ตอนที่เขากำลังอยู่ในตัวคณิณ ภาพนั้นก็ยังแทรกเข้ามาจนสะโพกเขาหลุดจังหวะ เขาหยิบผ้าขนหนูขึ้นซับหน้า ก่อนมองตัวเองในกระจกอย่างไม่สบอารมณ์ ร่างกายยังไม่ยอมฟังคำสั่ง แม้เพิ่งอาบน้ำเย็น ความแข็งที่ดื้อแพ่งใต้ผ้าเช็ดตัวทำให้เขากัดฟัน “บ้าชะมัด…”

ตอนที่ 24 วันพิธีมาถึงแล้วมีเรียไม่ได้กลับรถทันที เธอแวะเข้าห้องน้ำแขกชั้นล่าง ล็อกบานประตู แล้ววางฝ่ามือบนอ่างล้างหน้า น้ำเย็นผ่านข้อมือที่มาร์คเพิ่งจับ ภาพสายตาเขาตอนพูดว่า เมื่อคืนผมคิดเรื่องคุณ วนซ้ำจนเธอต้องหลับตาแผนบอกให้เข้าใกล้ แผนบอกให้ยิ้ม แผนบอกให้ทั้งมาร์คและคณิณตายใจ เธอทำได้เกือบทั้งหมดเว้นแต่จังหวะที่หัวใจสะดุดเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้จนผ้าเกือบชนกัน เว้นแต่ความร้อนที่ไม่ได้เกิดจากความแค้น เว้นแต่คำถามในหัวที่ว่า ถ้าคืนหอมาถึงจริง เธอจะยังแสร้งได้หรือไม่ มีเรียลืมตา จัดชายเดรสให้เรียบ แล้วพูดกับกระจกเสียงแผ่ว “อย่าพลาดเพราะผู้ชายคนหนึ่ง” แม้ตัวเองจะรู้ว่าประโยคนั้นเริ่มฟังไม่ขาดแล้ว///คืนนั้น มีเรียกลับมายังโรงแรมของตระกูลเคนและล็อกประตูห้องพักทันที เธอเปิดแล็ปท็อป ก่อนเรียกไฟล์เก่าซึ่งถูกเข้ารหัสขึ้นมาบนหน้าจอ ภาพแปลนบ้านเมธาวินฉบับก่อนเกิดเพลิงไหม้ปรากฏขึ้นนิ้วเรียวเลื่อนไปตามทางเดินทีละส่วน โถงใหญ่ ห้องรับรอง บันได ฝั่งตะวันออก… แล้วหยุดที่ปีกตะวันตกห้องหนึ่งไม่มีชื่อกำกับ มีเพียงหมายเลขเก่าซึ่งแทบเลือนหายไปจากสำเนาเอกสาร มีเรียขยายภาพ หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที เธอจำ

ตอนที่ 26 สัมผัสแรกที่ผิวตรงนั้นทำให้เธอสะท้านทั้งตัว 18++มาร์คยกเธอขึ้นให้นั่งบนขอบโต๊ะเครื่องแป้ง ของบนโต๊ะสั่นระริกตามแรงนั้น เขาวางตัวลงคุกเข่าระหว่างขาเธอ ดึงเสื้อลูกไม้ลงข้างหนึ่ง แล้วแนบปากลงบนผิวที่ไม่มีสิ่งใดพรางอีก หัวนมถูกดูดเข้าปาก ลิ้นดุนอย่างช้า ฟันขบเบาพอให้เสียวแผ่ว ไม่พอให้เจ็บ มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปตามผ้าบางที่เปียกชุ่มแล้ว นิ้วถูวนนอกรอบหนึ่ง ก่อนค่อยเลื่อนผ้าไปด้านข้างสัมผัสแรกที่แตะผิวตรงนั้น ทำให้ร่างเธอสะท้านถึงปลายนิ้วนิ้วกลางลูบแยก ช้า ชุ่ม วนอยู่ที่จุดซึ่งไวต่อสัมผัสที่สุดจนเข่าเธอหนีบไหล่เขาไว้ แล้วจึงค่อยแทรกเข้าไปหนึ่งนิ้ว ความแน่นทำให้ลมหายใจทั้งคู่ค้างอยู่ในลำคอ มาร์คจูบต้นขาด้านในระหว่างที่นิ้วขยับ ดูดผิวใกล้ทางเข้าจนเธอต้องกำขอบโต๊ะ เพชรบนนิ้วนางกระทบไม้ดังกริ๊กแผ่วลิ้นเข้ามาแทนที่นิ้วเขาเลียแยก ดูด แล้วจูบซ้ำตรงจุดที่ทำให้เอวเธอดีด มือทั้งสองโอบต้นขาไว้ไม่ให้ถอย ลมหายใจร้อนพ่นลงบนผิวที่เปียก มีเรียก้มลงเห็นเรือนผมเขาสอดอยู่ระหว่างขาตนเอง ภาพนั้นชัดเกินกว่าที่แผนใดจะกลบได้ เธอกำผมเขาไว้ ไม่ดึงออก แต่กดให้ลึกขึ้นโดยไม่เอ่ยคำมาร์คไม่ได้เร่งแม้จะรู้

ตอนที่ 28 เงาของมรดกใต้เปลวไฟหลังอาหารเช้า มาร์คถูกโทรศัพท์จากบริษัทตามตัวเร็วกว่าที่คาด เขายืนคุยอยู่หน้าห้องอาหารพักหนึ่ง สีหน้าซึ่งยังติดความผ่อนคลายจากเช้าตรู่ค่อย ๆ กลับไปเป็นผู้บริหารของเมธาวินกรุ๊ปอีกครั้ง เมื่อวางสาย เขาหันมาบอกมีเรียว่าคงต้องเข้าออฟฟิศก่อนกำหนด ส่วนคณิณเองก็มีประชุมตามหลังไปในอีกไม่กี่ชั่วโมง“เรื่องเดินดูบ้านเอาไว้ตอนเย็นก็ได้ครับ” มาร์คหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ นิ้วแตะพนักโดยไม่ได้ตั้งใจ “ถ้าคุณอยากไปตรงไหนจริง ๆ ให้แม่บ้านไปด้วย อย่าเดินเข้าเขตปีกตะวันตกคนเดียว”มีเรียเงยหน้าขึ้น “คุณเองก็ห้ามฉันเหมือนคุณคณิณเลยนะคะ ดูท่าห้องนั้นจะน่าสนใจกว่าที่คิดเสียแล้ว”คำตอบทำให้เขาขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงไม้เท้ากระทบพื้นหินอ่อนก็ดังมาจากโถง คุณหญิงอรุณีเดินเข้ามาพร้อมแม่บ้านคนสนิท ใบหน้าหญิงสูงวัยสงบเหมือนทุกวัน ทว่าแววตากลับเคร่งขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘ปีกตะวันตก’“ใครพูดถึงห้องนั้น” คำถามไม่ได้ดัง หากทำให้ทั้งโต๊ะเงียบล

หลังความตึงเครียดบนโต๊ะอาหารคลายลง สมาชิกในบ้านต่างแยกย้ายไปตามภาระของตน มาร์คถูกสายจากบริษัทตามตัวออกไปก่อน คณิณตามไปในเวลาไล่เลี่ยกัน ส่วนคุณหญิงอรุณีกลับขึ้นห้องโดยมีแม่บ้านคนสนิทประคองอยู่ข้างกาย ทิ้งความเงียบที่ยังไม่จางไว้กับโต๊ะอาหารซึ่งไม่มีใครอยากนั่งต่อมีเรียเองมีธุระนอกบ้าน เธอตั้งใจเข้าเมืองเพื่อจัดการเอกสารบางอย่างกับคนของตระกูลเคน และถือโอกาสออกจากคฤหาสน์สักพัก หลังเรื่องราวเมื่อเช้าทำให้ความทรงจำที่เธอพยายามกดไว้หลายปีพลิกกลับขึ้นมาทีละชิ้นเมื่อเดินออกมาถึงหน้าบ้าน เธอเห็นธนากำลังเก็บกระเป๋าเอกสารใส่ท้ายรถพอดี“คุณอาจะกลับเลยหรือคะ”ธนาปิดฝากระโปรงท้าย ก่อนหันมามองเธอ “ตั้งใจว่าจะออกไปทำธุระต่อหน่อย หนูจะไปไหนหรือ”“เข้าเมืองค่ะ ฉันนัดคนไว้ช่วงสาย แต่รถของบ้านเหมือนจะถูกใช้หมดแล้ว”ธนาเหลือบมองนาฬิกา “ถ้าไม่ติดว่าไปกับคนแก่อาจช้ากว่าคนขับของบ้าน ขึ้นรถอาไปก็ได้ ทางเดียวกันอยู่พอดี”มีเรียหัวเราะเบา ๆ “คุณอายังไม่แก่ขนาดนั้นเสียหน่อยค่ะ” \“เด็กเจ็ดขวบที่อาเคยอุ้มขึ้นรถวันนั้นโตจนแต่งงานแล้ว ต่อให้อาไม่อยากแก่ก็คงเถียงเวลาไม่ได้หรอก”ประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเธอค่