All Chapters of พันธนาการรัก แค้นสามหัวใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ธนาลดความเร็วเมื่อรถติดสัญญาณไฟแดง “ระบบกล้องมีปัญหาพร้อมกันหลายจุด เอกสารบางตู้ถูกเปิดก่อนพื้นที่นั้นจะไหม้ และคนที่ควรอยู่เวรกลับหายไป อาไม่รู้ว่าใครทำ ไม่รู้ว่ามีใครร่วม แต่สิ่งหนึ่งที่รู้คือ ถ้ามีคนตั้งใจทำจริง เด็กที่เป็นทายาทโดยตรงอย่างหนูก็อาจไม่ปลอดภัย”มีเรียหลับตาลงชั่วครู่“แล้วคุณอาก็ส่งฉันไปหาแม่แคทเธอรีน”“ใช่”“ตอนนั้นฉันโกรธคุณอามาก รู้ไหมคะ”ธนาหัวเราะเบา ๆ “อารู้ หนูร้องไห้ตั้งแต่สนามบินจนขึ้นเครื่อง แล้วบอกว่าอาใจร้าย จะกลับไปหาพ่อกับแม่ให้ได้”ดวงตาของมีเรียร้อนขึ้นโดยไม่ตั้งใจ“ฉันยังจำได้ค่ะ”“แต่อาไม่มีคำอธิบายที่เด็กเจ็ดขวบจะเข้าใจได้ อาพูดไม่ได้ว่า พ่อแม่หนูตายแล้ว และคนที่อาจฆ่าพวกเขาอาจกำลังตามหาหนูอยู่ สิ่งเดียวที่ทำได้คือให้หนูเกลียดอาไปก่อน ขอแค่ยังมีชีวิต”ไฟเขียวขึ้น รถเคลื่อนต่ออีกครั้งมีเรียมองใบหน้าด้านข้างของผู้เป็นอา หลายปีที่ผ่านมาเธอเคยเข้าใจว่าเขาเย็นชาเกินไป เพราะหลังส่งเธอไปต่างประเทศ เขาแทบไม่เคยปรากฏตัวในชีวิตอย่างเปิดเผย จดหมายมีไม่กี่ฉบับ โทรศัพท์ยิ่งน้อย การติดต่อทุกอย่างเหมือนจงใจรักษาระยะห่างวันนี้เธอเพิ่งมองเห็นอีกด้านของการหายไปนั้นช

หลายวันหลังงานแต่ง คณิณแทบไม่ได้กลับบ้านก่อนเที่ยงคืน กลางวันเขายังเป็นคนเดิมในสายตาคนอื่น เสื้อเชิ้ตเรียบกริบ สูทเข้ารูป เอกสารทุกฉบับผ่านมือโดยไม่มีข้อผิดพลาด ประชุมกับมาร์คเหมือนที่เคยทำมาหลายปี พูดเรื่องตัวเลข แผนงาน และการลงทุนได้โดยไม่ปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย แต่ทันทีที่เลิกงาน เขากลับหลีกเลี่ยงคฤหาสน์เมธาวินเหมือนคนไม่รู้ว่าควรวางตัวเองไว้ตรงไหนในบ้านหลังนั้นอีกต่อไปคืนนี้ก็เช่นกันผับหรูย่านทองหล่อเต็มไปด้วยแสงสีอำพันและเสียงดนตรีที่ดังพอจะทำให้คนไม่ต้องฟังความคิดตัวเอง โต๊ะรอบข้างมีทั้งนักธุรกิจ คนดัง และคนหนุ่มสาวที่ออกมาใช้คืนวันศุกร์ให้หมดไปกับเสียงหัวเราะ ส่วนคณิณกลับนั่งคนเดียวอยู่มุมด้านใน แก้ววิสกี้ตรงหน้าถูกเติมซ้ำจนพนักงานจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นแก้วที่เท่าไร เขาไม่ได้เมาจนจำอะไรไม่ได้ นั่นต่างหากคือปัญหา ยิ่งดื่ม ภาพที่พยายามลืมกลับยิ่งชัดขึ้น มาร์คในชุดเจ้าบ่าว มือของมาร์คที่โอบเอวมีเรียรอยยิ้มซึ่งเขาเคยคิดว่าตัวเองรู้จักดีที่สุด กลับถูกมอบให้ผู้หญิงอีกคนต่อหน้าผู้คนนับร้อยคณิณเคยบอกตัวเองตั้งแต่รู้เรื่องแต่งงานว่า เขารับได้ มาร์คไม่ได้แต่งเ

รถของมีเรียเคลื่อนออกจากสะพานพระรามแปดเข้าสู่ถนนสายหลัก เมืองกรุงเทพฯ หลังตีหนึ่งยังไม่หลับสนิท แสงไฟตามอาคารสูงทอดเป็นเงาสะท้อนบนกระจก รถบางตากว่าช่วงหัวค่ำมากจนเสียงเครื่องยนต์ฟังชัดกว่าปกติ ภายในห้องโดยสารกลับเงียบเกือบตลอดทาง คณิณเอนศีรษะพิงเบาะ ดวงตายังแดงจากการร้องไห้และฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาไม่ได้หลับ เพียงมองแสงข้างทางไหลผ่านไปทีละดวง คล้ายเพิ่งกลับมารับรู้ว่าโลกยังคงเคลื่อนไหว แม้เมื่อครู่เขาเกือบตัดสินใจหยุดชีวิตของตัวเองไว้ตรงสะพานนั้นมีเรียไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม เธอรู้ว่าคนข้างตัวพูดออกมามากเกินกว่าที่เขาเคยอนุญาตให้ใครได้ยินแล้ว บางครั้งการปลอบไม่จำเป็นต้องมีถ้อยคำใหม่ทุกนาที แค่ไม่ปล่อยให้ความเงียบกลายเป็นที่ว่างสำหรับความคิดร้าย ๆ กลับเข้ามาก็พอเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่คอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำ คณิณจึงหันมองอาคารสูงตรงหน้า “ที่นี่ไม่ใช่บ้านเมธาวิน”“แน่นอนค่ะ ถ้าฉันพานายกลับไปในสภาพนี้ พรุ่งนี้ทั้งบ้านคงรู้กันหมดว่านายดื่มจนเกือบทำเรื่องบ้าอะไรลงไป”เขาหลุบตาลง “คุณไม่ควรต้องปิดเรื่องให้ผม”“ฉันไม่ได้ปิดเพื่อช่วยนายรักษาภาพลักษณ์ ฉันแค่คิดว่าเรื่องของคืนนี้ นายควรมีสิทธิ์เลือกเองว่

มีเรียเห็นคณิณหลับสนิทอยู่บนโซฟา ลมหายใจที่เคยติดขัดค่อย ๆ สม่ำเสมอ ใบหน้าคลายจากความอ่อนล้าที่ติดตัวมาหลายวัน เธอเฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อยดึงมือออกจากมือที่กุมไว้ หยิบผ้าห่มบางมาคลุมให้ แล้วเดินเข้าห้องน้ำ คืนนี้ยาวนานเกินไปเธอเปิดน้ำอุ่น ปล่อยให้สายน้ำไหลกระทบพื้นหิน หวังให้เสียงนั้นช่วยชะความวุ่นวายในหัวออกไปบ้าง ประตูไม่ได้ปิดสนิท เพราะคิดว่าเขาคงหลับอีกนานสายน้ำอุ่นไหลผ่านเรือนผม ลาดลงตามไหล่และแผ่นหลัง มีเรียยืนหลับตาอยู่ใต้ฝักบัว ปล่อยให้ความเงียบห้อมล้อมร่างกาย แต่ความทรงจำคืนนี้ไม่ยอมจางคณิณร้องไห้ในอ้อมแขนเธอ คณิณคือเด็กชายคนนั้น เด็กที่เคยจับมือเธอแน่นท่ามกลางควันไฟ ยิ่งคิด หัวใจยิ่งเกิดความรู้สึกที่เธอไม่ต้องการตั้งชื่อขณะเดียวกัน คนที่หลับอยู่ด้านนอกสะดุ้งตื่นขึ้นมา ความรู้สึกแรกของคณิณคือความว่างเปล่าข้างตัว เขายื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ แต่ไม่พบใคร“มีเรีย…” ไม่มีเสียงตอบ หัวใจซึ่งเพิ่งสงบกลับกระตุกด้วยความหวาดระแวงที่ยังหลงเหลือ เขาลุกขึ้น มองไปรอบห้อง ก่อนได้ยินเสียงน้ำดังแผ่วจากด้านใน คณิณเดินตามเสียงนั้นไป แสงจากห้

เช้าวันนั้น คฤหาสน์เมธาวินเงียบผิดปกติตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี มาร์คตื่นขึ้นเพราะเสียงโทรศัพท์ของตัวเองสั่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เขาคว้ามาดูด้วยความเคยชิน ก่อนความง่วงที่ยังหลงเหลือจะหายไปแทบหมดเมื่อเห็นว่า ข้อความที่ส่งถึงคณิณเมื่อคืนยังไม่มีเครื่องหมายตอบกลับ เขาโทรออกอีกครั้ง เสียงสัญญาณดังต่อเนื่องอยู่หลายครั้ง ก่อนถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความเหมือนเดิม มาร์ควางโทรศัพท์ลง แล้วหยิบขึ้นมาใหม่แทบจะทันที เหมือนเปลี่ยนมุมถือแล้วผลลัพธ์จะต่างออกไป เขาลองโทรผ่านอีกแอป ส่งข้อความหาเลขาฯ ของคณิณ โทรถามคนขับรถที่บริษัท กระทั่งติดต่อร้านที่คณิณมักไปนั่งหลังเลิกงาน ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ไหน“บ้าเอ๊ย…”เสียงสบถหลุดออกมาขณะมาร์คลุกจากเตียง เขาไม่ได้เสียเวลาสวมสูท เพียงดึงเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นมาใส่แบบลวก ๆ กระดุมสองเม็ดบนยังปล่อยเปิด ผมซึ่งปกติถูกจัดเรียบไม่ได้ผ่านหวีเลยด้วยซ้ำ คณิณไม่ใช่คนชอบหายตัวต่อให้โกรธ ต่อให้ไม่พอใจ หรือแม้แต่ช่วงที่ทะเลาะกันหนักที่สุด เขาก็ยังส่งข้อความสั้น ๆ บอกว่าอยู่ไหน อย่างน้อยเพื่อไม่ให้คนในบ้านเป็นห่วง แต่เมื่อคืนจนถึงเช้านี้ ไม่มีอะไ