All Chapters of พันธนาการรัก แค้นสามหัวใจ: Chapter 41 - Chapter 45

“ของเรางั้นเหรอคะ?” รินรดาทวน “หรือของพ่อกันแน่คะ”ปรเมศเดินไปหยุดหน้ากระจกสูง มองเมืองด้านล่างเหมือนบทสนทนานั้นไม่ได้ทำให้สะเทือนใจแม้แต่น้อย“ถ้าวันนั้นพ่อประกาศว่ามีลูกกับผู้หญิงที่ไม่ได้แต่งงานด้วย เธอคิดว่าคุณหญิงอรุณีจะยอมให้พ่อถืออำนาจในบ้านต่อหรือ ลูกสาวที่ไม่มีสถานะจะถูกผลักขึ้นมาแทนสายของธีรัชได้ง่ายขนาดนั้นหรือไง”รินรดาไม่ตอบ“มาร์คจึงจำเป็น” ชายสูงวัยพูดประโยคนั้นอย่างง่ายดายเสียจนหากมาร์คได้ยิน คงไม่มีทางเชื่อว่าคนที่เรียกว่าพ่อมาตลอดชีวิตสามารถอธิบายการรับเขาเข้ามาในครอบครัวด้วยคำเพียงคำเดียว “จำเป็น”“พ่อไม่มีลูกชายที่เปิดเผยได้ บ้านใหญ่ต้องมีทายาทฝั่งพ่อ มาร์คมีพื้นฐานดี ฉลาด เรียนรู้เร็ว และที่สำคัญ…” ปรเมศหันกลับมา “เขาไม่มีสายเลือดเมธาวิน”รินรดาเลิกคิ้ว “นั่นไม่ใช่ข้อเสียหรือคะ”“ตรงกันข้าม” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าปรเมศ“คนไม่มีสายเลือด ไม่มีสิทธิ์โดยกำเนิด เขาจะได้ทุกอย่างก็เพราะมีคนมอบให้ และของที่มอบให้ได้ วันหนึ่งก็เอาคืนได้เหมือนกัน”รินรดาจ้องบิดาอยู่พักหนึ่ง นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจอย่างชัดเจนว่า มาร์คไม่ได้เป็นลูกชายคนโปรดของปรเมศอย่างที่เธอเคยริษยาม

แสงเช้าส่องผ่านม่านบางเข้ามาในห้องนั่งเล่นของคอนโด คณิณตื่นก่อนมีเรียเพียงเล็กน้อย เขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาอยู่นานกว่าจะเรียบเรียงได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตั้งแต่ทำเรื่องโง่เง่าบนสะพาน ได้รู้ความจริงเรื่องเด็กหญิงที่ดึงมือเขาออกจากกองไฟ จนถึงความรู้สึกเมื่อคืนที่ทั้งคู่ไม่ควรปล่อยให้ก้าวข้ามเส้น แต่กลับไม่มีใครหยุดมันได้ทันสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนที่สุดกลับไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมีเรีย แต่เป็นอดีต อดีตที่เขาเคยคิดว่าถูกฝังไปพร้อมกับพ่อแม่ และเพื่อนสาววัยเด็ก กลับเปิดออกอีกครั้งในคืนเดียวคณิณยืนอยู่ริมกระจก มองแม่น้ำเบื้องล่างขณะมีเรียเดินออกมาจากห้องด้านใน เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมกับกางเกงขายาว ผมยังไม่ได้จัดเรียบร้อยนัก สีหน้าบ่งบอกว่าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเช่นกัน“ตื่นนานแล้วหรือคะ” มีเรียเอ่ยถามขึ้น“สักพักแล้วครับ”คำลงท้ายสุภาพกลับมาอีกครั้ง แต่บางอย่างระหว่างพวกเขาไม่เหมือนเดิม มีเรียรับรู้ได้จากสายตาที่เขามองมา มันไม่มีความระแวง ไม่มีการตั้งกำแพงเหมือนวันแรก ๆ อีกแล้วเธอเดินไปเทกาแฟสองแก้ว ก่อนส่งให้เขา “วันนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมคะ”คณิณรับมา แต่ไม่ได้ดื่ม เขามองของเหลวสีเ

คณิณกลับถึงคฤหาสน์เมธาวินเกือบเที่ยงวัน รถแท็กซี่จอดส่งเขาหน้าประตูใหญ่แทนรถประจำที่ใช้ทุกวัน เสื้อเชิ้ตตัวเดิมจากเมื่อคืนถูกสวมกลับอย่างลวก ๆ รอยยับตามแขนกับคอเสื้อบอกชัดว่าเจ้าตัวไม่ได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ไหน สีหน้าเขาดูอ่อนล้า แต่ต่างจากหลายวันที่ผ่านมาอย่างประหลาด ความหม่นหมองซึ่งเคยเกาะอยู่ในดวงตาเหมือนจางลงบางส่วน เหลือเพียงความเคร่งขรึมของคนที่เพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างกับชีวิตตัวเองได้แล้วเขาเพิ่งก้าวพ้นประตูโถงเข้าไปไม่ถึงสามก้าว เสียงหนึ่งก็ดังมาจากชั้นล่าง“เมื่อคืนนายหายไปไหนมา”คณิณหยุดมาร์คยืนอยู่ตรงปลายบันได เสื้อเชิ้ตสีขาวยังพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเหมือนคนที่ไม่มีสมาธิพอจะเปลี่ยนชุดออกไปทำงาน โทรศัพท์อยู่ในมือ สีหน้าที่มองมาไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่มีความวิตกซึ่งสะสมมาตลอดคืนจนเกือบปิดไม่มิด“ฉันโทรไปกี่ครั้งรู้ไหม”คณิณมองหน้าคนที่เขาเคยใช้เป็นศูนย์กลางของชีวิตมานาน ก่อนตอบอย่างสงบ “โทรศัพท์ผมแบตหมด”“ฉันรู้แล้วว่าแบตหมด” มาร์คก้าวเข้ามาหา “ฉันถามว่านายหายไปไหน”น้ำเสียงแข็งขึ้นในตอนท้าย คณิณกลับไม่หลบสายตาเหมือนที่ผ่านมา“ไปดื่มมา”“แล้วหลังจากนั้น?”“ผมไม่อยากกลับบ