All Chapters of ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 18

กรุ่นกลิ่นควันไฟที่ลอยในอากาศ เสียงเคลื่อนไหวจากภายนอก และแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในเรือนกระท่อม แต่หญิงสาวที่อาศัยกินนอนอยู่ในนั้นเกือบอาทิตย์ยังไม่เคยเยี่ยมหน้าออกไปมองภายนอก เธอคล้ายถูกจองจำให้อยู่แค่ในพื้นที่แคบ ๆ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความหดหู่ รวมถึงความรู้สึกของตัวเอง“จะให้คนมาอยู่เป็นเพื่อน ฉันมีธุระที่ต้องทำ” เสียงห้าวดุเอ่ยบอก เจ้าตัวสวมเสื้อแขนยาวสีมอ ๆ คู่กับกางเกงยีนขาดเก่าจนเป็นสีไม่ต่างกับเสื้อที่สวม ใบหน้ารกเครารุงรังขัดใจ ขวางหูขวางตามธุรดาจนไม่อยากจะมองหน้า“อย่าคิดหนี” เสียงเรียบต่ำเอ่ยขึ้นเหมือนรู้ความคิดของเธอ หญิงสาวสะบัดหน้าหนีอีกครั้ง มองเมินอาหารเช้าที่อีกฝ่ายหายเงียบออกไปชั่วครู่แล้วนำมาวางไว้ให้ตรงหน้า“เพราะยังไงก็ไม่พ้น” เสียงย้ำเตือนยังลอยมา แต่คิดเหรอว่าเธอจะฟัง หนีแน่ ! เพียงแค่รอจังหวะก่อนเท่านั้นท่ามกลางความตึงเครียดระหว่างกัน ประตูกระท่อมก็ถูกเปิดเข้ามา ตามด้วยร่างเล็กของเด็กสาวหน้าตาน่ารักสดใสที่ยิ้มแป้นส่งมาให้เธอก่อนเป็นอันดับแรกจนมธุรดาปั้นหน้าไม่ถูก“มาแล้วค่ะนาย” เด็กสาวรายงาน พาตัวเองเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูงใหญ่ ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนเอ่ยเส

มธุรดาไม่รู้ว่าเป็นเวลากี่ทุ่มกี่ยาม หลังจากอดทนรออย่างใจเย็น เธอก็ค่อย ๆ ตะแคงหันกลับไปมองร่างเล็กบนพื้น จากนั้นก็ขยับตัวลุกจากแคร่อย่างเงียบเชียบ จรดปลายเท้าเรียวลงสัมผัสพื้น ชะโงกมองร่างตะคุ่มที่ยังหายใจสม่ำเสมอลึก ๆ นั้นอีกครั้งก็วางใจเด็กสาวน่าจะหลับไปแล้ว มธุรดาค่อย ๆ ย่องตรงไปที่ประตูกระท่อม แง้มเปิดช้า ๆ ไม่ให้เกิดเสียง ใจเต้นรัวกระหน่ำแรงจนมือไม้สั่น แต่เมื่อนึกถึงอิสระที่รออยู่ตรงหน้า จึงสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ เรียกความเชื่อมั่นของตัวเองกลับมาอีกครั้งบานประตูค่อย ๆ เปิดกว้างจนลมจากภายนอกกรูเข้าปะทะร่างสัมผัสความเย็นจนสั่นไหว แต่ไม่เท่าความร้อนรุ่มจากภายในจิตใจในที่สุดเธอก็ก้าวออกมาจากกระท่อมได้สำเร็จ หลังจากนั้นสมองก็สั่งการให้เธอออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปตามเส้นทางที่มองสำรวจไว้ตั้งแต่เมื่อตอนกลางวัน ถ้าเธอเลาะลำธารที่ไหลมาจากน้ำตกไปเรื่อย ๆ ต้องออกจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน มธุรดาไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ร่างบางเดินบ้างวิ่งบ้างไปบนทางขรุขระทั้งจากโขดหินและต้นไม้ใบหญ้าที่ขึ้นแน่นอยู่สองข้างของลำธาร ใบหน้างามแหงนมองพระจันทร์ที่ค่อย ๆ เคลื่อนลงต่ำก็รู้ว่าเธอมีเวลาไม่มากจึงรีบ

ชายหนุ่มเพิ่มแรงกดหญิงสาวจนหลังบอบบางจมไปกับหญ้ารกเรื้อ มธุรดาออกแรงดิ้นแต่ไม่สามารถสู้อีกฝ่ายได้ ปลายคางมนถูกมือแข็งบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ และเจ็บยิ่งกว่าตอนที่ริมฝีปากกระด้างกระแทกลงมาแตกต่างจากทุกครั้งจนเธอร้องไม่ออก ยอมเปิดปากให้อีกฝ่ายแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปาก พร้อมกับผ่อนร่างของตัวเองลงบนหญ้านุ่มเมื่อไม่สามารถดิ้นรนให้หลุดจากแรงกอดรัดรุนแรงนั้นได้กระดุมหลุดจากรังเป็นแถบด้วยแรงกระชาก ผิวขาวนวลเนียนที่เคยสัมผัสมานับครั้งไม่ถ้วนปรากฏในสายตา ความกรุ่นโกรธแม้จะค่อยจางลง ทว่าก็ยังหลงเหลืออยู่ จนเผลอลงน้ำหนักการลงโทษรุนแรงตามความขุ่นมัวในอารมณ์ในเมื่อเขามันก็เป็นไอ้โจรเถื่อนในสายตาของหญิงสาวอยู่แล้ว จะปลอบประโลมเอาใจไปทำไมกัน ? “หนูผิดไปแล้วค่ะนาย” เวียงพิงค์นั่งคุกเข่าก้มหน้า สะอื้นไห้น้ำตานองอยู่กับลานดินหน้ากระท่อม ใบหน้าดุดันของคนเป็นนายคลายความตึงเครียดลงกว่าตอนแรกที่รู้ว่ามธุรดาหนีออกจากหมู่บ้านไป“หนูเพลียเลยเผลอหลับไป ไม่คิดว่านายหญิงจะ เอ่อ ...”“จะหนี ?” เสียงเข้ม ๆ ต่อให้ เด็กสาวพยักหน้า ไม่กล้าเงยสบตาคนเป็นนาย ที่สำคัญไม่เคยคิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ บอบบางจะกล้าบ้าบิ่นถึงขั

มธุรดารีบกระชากผ้าห่มผืนบางที่ตกอยู่ข้างแคร่ขึ้นห่มปิดบังร่างกายทันทีที่ร่างหนาผละออกจากตัวเธอ หญิงสาวนอนหันหลังตะแคงเข้าข้างฝา ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายที่รังแกเธอ ตั้งแต่บ่ายของเมื่อวานจนถึงตอนนี้ นอกจากนี้ยังเจ็บใจตัวเองที่ไม่สามารถหนีออกจากรังโจรเถื่อนนี้ไปได้“ลุกได้แล้ว จะพาไปกินข้าว”“ฉันไม่หิว”“ไม่หิว ?”“คุณจะไปไหนก็ไป ขอร้องล่ะ เลิกยุ่งกับฉันสักที”“ได้ แต่ถ้าเธอไม่กินข้าว ฉันจะกินเธอต่อ” เท่านั้นเองมธุรดาถึงกับดีดตัวลุกจากที่นอนอย่างรวดเร็ว ดวงตาหวานขุ่นขวางมองคนหน้าเถื่อนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ กระชากเสียงตอบตามความกรุ่นโกรธในอารมณ์“ก็ได้ กินก็กิน คุณถอยไปสิ ฉันจะแต่งตัว”“แต่งไปสิ จะอายอะไร เห็นหมดแล้ว ไฝฝ้ามีตรงไหนบ้าง ฉันจำได้หมดแหละ” ยักษ์ยักไหล่ ทำหน้าล้อเลียนทั้งที่รู้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของหญิงสาวงดงามไร้ไฝฝ้าราศี จนหญิงสาวหน้าแดงไปหมด ไม่ใช่อาย แต่โมโหที่ไม่เคยสู้อะไรชายหนุ่มได้เลย“คนบ้า ลามก”“เอานี่ เสื้อกับผ้าถุง”“ไม่มีแขนสั้นเหรอ ร้อนจะตาย”“ไม่มี ใส่ ๆ ไปเถอะ อย่าเรื่องมาก ก่อนที่ฉันจะไม่ให้เธอใส่” หญิงสาวค้อนหน้าคว่ำเป็นคำตอบ กระแทกกระทั้นใส่เสื้อผ้าอย่างไม