All Chapters of ไม่อยากได้ผัวเป็นโจรเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

“สะ สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง ฉันขออนุญาตนั่งนะคะ คงไม่เป็นการเสียมารยาท” หญิงสาวรวบรวมสติเอ่ยตอบด้วยเสียงที่ยังสั่นเครือ “ตามสบายเลยครับ” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้ม ๆ พร้อมกับทรุดนั่งบนเก้าอี้ตัวถัดจากเธอในระยะไม่ไกล จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายโชยแตะจมูก มันแตกต่างจากกลิ่นตัวดิบ ๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง ก็แค่คล้าย ! เธอให้คำตอบกับตัวเอง รีบปัดความคิดไร้สาระออก แม้จะยังเคลือบแคลงใจในบางอย่าง “ฉันขอเข้าเรื่องเลยได้ไหมคะ” “รีบไปไหนเหรอครับ ?” คนข้างเธอยกแก้วกาแฟที่แม่บ้านเพิ่งเอามาวางให้ขึ้นจิบ ดวงตาคมพราวระยับเมื่อมองสบตาเธออย่างเปิดเผย “ก็ไม่รีบค่ะ เพียงแต่อยากรีบคุยให้จบไว ๆ” “ครับ เชิญ” ชายหนุ่มผายมือล้อ ๆ ดวงตาคมยังเต้นระยิบ จนอาการตกใจของมธุรดาค่อยเลือนหายไป ท่าทางลักษณะอย่างนี้ คงไม่ใช่เขาคนนั้นแน่นอน ก็แค่เหมือนแต่ไม่ใช่ หญิงสาวให้คำตอบกับตัวเอง ตัดสินใจพูดธุระของตัวเองในที่สุด “เรื่องที่พ่อเลี้ยงขอซื้อที่ดินจากฉัน ฉันเองก็อยากจะขายนะคะ แต่ราคาที่พ่อเลี้ยงเสนอมามันต่ำไป” “ก็ไม่นะ ผมว่าราคาที่ผมให้สูงกว่าราคาปร

หญิงสาวปล่อยให้อีกฝ่ายจุมพิตจนพอใจ ในที่สุดชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ถอนจูบอย่างแสนเสียดาย ดวงตาคมสบประสานกับหน่วยตาซึ้งหวานที่คลอไปด้วยหยาดน้ำ ทว่าเพียงชั่วขณะชายหนุ่มกลับยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา พร้อมประโยคที่น่าโมโหนัก “ไร่ละห้าล้านพร้อมมาอยู่กับผมปีหนึ่ง” “ไม่ บอกแล้วไงว่าไม่ขาย” “แต่ผมอยากซื้อ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ผมจะยังไม่เร่งเร้าเอาคำตอบจากคุณก็ได้ ให้เวลาไปนอนคิดตัดสินใจแล้วค่อยมาตอบก็ได้ ผมไม่รีบ ทั้งที่อยากกินคุณใจจะขาด” “ไอ้บ้า ไปตายเถอะไป” มธุรดาทนไม่ไหว หญิงสาวด่าพร้อมกับผลักร่างหนาให้พ้นจากตัว สัญญากับตัวเองว่าเธอจะไม่ยอมเกี่ยวข้องกับคนนิสัยเลว ๆ อย่างเขาอีก “คิดดีให้ดีนะครับ เพราะถึงคุณจะสวยถูกใจผมสักเท่าไร ก็ใช่ว่าคุณเองจะมีประวัติขาวสะอาด นี่ถือว่าผมให้โอกาสคุณแล้วนะ” ร่างบางที่กำลังจะหันหลังออกไป ถึงกับหันกลับมามองคนพูดทั้งตัว แววตาหวานเรืองโรจน์กรุ่นไปด้วยเปลวโทสะขึ้นมาทันที “คุณว่าไงนะ ?” เธอถามย้ำช้า ๆ “คุณรู้ดีแก่ใจนี่ครับว่าหายไปกับใครก็ไม่รู้ตั้งเกือบปี แต่ไม่เป็นไร ผมรับได้ เพราะคุณสวยถูกใจ เ

ชายหนุ่มค่อย ๆ ละเลียดความหอมหวานของเรือนร่างสาวที่บิดเร่าด้วยความรัญจวนขณะชายหนุ่มค่อย ๆ เติมเชื้อเพลิงสวาทเข้าไป ภายใต้ร่างหนาแกร่งของตน เสียงครางหวานหูปลุกอารมณ์ดิบให้พุ่งทะยานรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ อยากฝากฝังตัวตนที่แข็งแน่นอึดอัดเข้าไปในโพรงรัก และทำรักอย่างที่ใจคิด ทว่าก็ต้องยั้งตัวเองไว้ เพราะอยากดื่มด่ำกับความหอมหวานให้เต็มความรู้สึก กลีบปากอิ่มถูกบดขยี้ซ้ำจนบวมเบ่ง เล็บบางเจียนมนเกร็งจิกลงบนกล้ามเนื้อแน่นตึงของร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับมาเต็มตัว แผ่นหลังขาวเนียนแอ่นหยัดเมื่อมือสากหนาสอดเข้าประคองดันเต้าอวบให้ลอยขึ้น จากนั้นริมฝีปากร้อนผ่าวและลิ้นสากก็เข้าแทนที่ ชายหนุ่มลากลิ้นชื้นเบา ๆ บนยอดอกสีชมพูที่เขาชอบนักหนา ปากอิ่มเม้มแน่นเมื่อความรัญจวนค่อย ๆ ก่อตัวพร้อมที่จะโหมกระหน่ำจนเธอแทบขาดใจ หญิงสาวละมือจากไหล่แกร่งเข้าสอดมือบางกับกลุ่มผมดกหนาที่เจ้าของยังดูดกินซุกไซ้อยู่กับยอดอกสีสวยของเธอ มธุรดาปล่อยตัวเองดำดิ่งกับไฟราคะที่อีกฝ่ายจุดจนแทบมอดไหม้ ความรู้สึกดีชั่วตีกันสับสน ไม่นานกลับลอยหายไม่มีชิ้นดีเมื่อความหฤหรรษ์แทนที่เข้ามา จากหญิงสาวรักนวลสงวนตัวที่ไม่เคยยอมให้

ถึงร่างกายของมธุรดาจะเป็นของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่สาว ๆ ทุกคนใฝ่ฝัน แต่สำหรับพื้นที่ในหัวใจนั้น กลับเป็นของชายหนุ่มใบหน้ารกเรื้อไปด้วยหนวดเครารุงรังเสมอมา ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน เธอเห็นภาพนายยักษ์ทับซ้อนอยู่ในตัวตนของพยัคฆ์เสมอ “งานที่ให้ไปทำเรียบร้อยไหม ?” เสียงคุ้นหูดังออกมาจากห้องทำงาน มธุรดาจะไม่สนใจต่อ ถ้าเสียงที่เอ่ยตอบโต้กับเขาเป็นเสียงที่ไม่คุ้นเคย “พี่ไม่ต้องห่วงเลยครับ” “แล้วอัญชันเป็นยังไงบ้าง ตั้งใจเรียนหรือเปล่า” คิ้วเรียวยิ่งเป็นปมเมื่อได้ยินชื่อของคนที่เธอเคยรู้จักมาก่อน “ก็ตั้งใจเรียนดีนะครับ ผมบอกว่าถ้าสอบได้ที่ดี ๆ นายจะมาหา หลังจากนั้นก็เห็นตั้งใจขึ้นผิดหูผิดตาไปเลย” “มึงก็นะ” “พี่ก็รู้ว่าเด็กมันชอบ ทำไมไม่ใจอ่อนสักที อ้อ ! ลืมไป มีคนในใจอยู่แล้ว คงรักใครไม่ได้อีก” มธุรดาแนบหูเข้าประตูยิ่งขึ้น อยากรู้เหมือนกันว่าชายหนุ่มเจ้าของห้องจะตอบยังไง ทว่าเสียงพูดคุยภายในห้องกลับเงียบไปเสียอย่างนั้นมธุรดาได้สติ หรือเขาจะรู้ว่ามีคนแอบฟัง ร่างบางเลยรีบพาตัวเองออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว เธอหลบเข้ามาในครัว มือบางยกทา

“นี่สินะ คือเหตุผลที่คุณยอมทนอยู่กับผม” “ค่ะ” เธอยอมรับตรง ๆ แววตาคมไหววูบชั่วขณะ ใบหน้ารกครึ้มเครียดขรึมยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มถอนใจก่อนที่มือใหญ่จะล้วงสมาร์ตโฟนของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง ชายหนุ่มกดเข้าหน้าจออยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็ยื่นส่งมาให้เธอ “ดูให้เต็มตา แล้วก็เลิกถามเกี่ยวกับมันได้แล้ว” หญิงสาวรีบคว้ามาดู ดวงตากลมคลี่ขยายกว่าเดิม ความรู้สึกจุกแน่นอยู่ที่อก เมื่อเห็นภาพถ่ายที่ชายหนุ่มส่งมาให้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกางเกงสีมอซอ ผมเผ้ารุงรัง และหนวดเครายาวเฟิ้มนั้นเธอเคยคุ้นตาเป็นอย่างดี ทว่าสภาพชายหนุ่มกลับนอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้า นัยน์ตาที่เคยดุดันปิดลง มีเลือดไหลลงมาตามขมับไล่ลงมาจนเลอะไปทั้งใบหน้า รวมถึงตามลำตัว เหมือนถูกกระหน่ำยิงจนแน่นิ่งไปกองกับพื้น มธุรดายกมืออีกข้างปิดปาก พยายามกลั้นสะอื้น ความรู้สึกหลากหลายอัดแน่น มือบางสั่นระริก แทบไม่อยากเชื่อกับภาพตรงหน้า ท่าทางของเธออยู่ในสายตาของเจ้าของสมาร์ตโฟนที่ยังนั่งนิ่ง ไม่เอ่ยแม้แต่คำพูดปลอบใจ “ใช่มัน ที่คุณพยายามตามหามาตลอดไหม ?” มือบางปัดป้ายน้ำอุ่นใสที่ค่อย ๆ หยดลงบนแก