LOGIN~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "เฮียหายจากการชอบความรุนแรงแล้วหรือ" "หืม ... อยู่ดีๆมึงมาถามทำไม หรือว่ามึงชอบให้กูใช้ความรุนแรง " "ป...เปล่านะเฮีย คือ คือผม" ผมลุกขึ้นนั่งทันที เฮียมันจะหาว่าผมชอบเซ็กส์แบบรุนแรงตามมันหรือเปล่า แต่ทุกครั้งที่ไม่ได้เจอมัน ผมมักจะช่วยตัวเองด้วยการจินตนาการไปว่าโดนเฮียมันเฆี่ยนหรือล่ามโซ่ผม นี่ผมคงไม่ได้เป็นเหมือนเฮียมันหรอกนะ "หืม ... ว่าไง มึงชอบใช่ไหมโปรด บอกกูมา" ผมตัดสินใจที่จะบอกความลับที่ผมรู้สึกว่าผมผิดปกติกับเฮียยี่ ผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วบอกกับเฮียไปตามตรง "ตอนที่ผมไม่ได้เจอเฮีย ผมมักจะมีอารมณ์แล้วผมก็ต้องช่วยตัวเองบ่อยๆ ช่วงแรกผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติของวัยรุ่น แต่หลังจากนั้นผมก็เริ่มจินตนาการถึงเฮีย" "มึงนึกถึงกูเวลามึงช่วยตัวเอง?" "มันก็ใช่ แต่ที่มากกว่านั้นคือ ผม... ผมดันคิดไปว่าผมกำลังถูกเฮียทรมาน " "มึงหมายความว่าไง" "ผมอยากโดนเฮียเฆี่ยน อยากโดนเฮียตีผม ผม.... ผมผิดปกติหรือเปล่าเฮีย" จากที่ไอ้เฮียมันนอนเอาฝ่ามือรองต้นคออยู่ มันกลับลุกพรวดพราดขึ้นมาแล้วมันก็มาจับไหล่ผมให้หันหน้าไปหามัน ใบหน้ามันแสดงอ
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . Yi feng part ผมมารับไอ้โปรดมันที่โรงเรียนสอนทำขนมแต่ขณะที่กำลังจะจอดรถผมกลับมองเห็นมันกำลังขึ้นรถเบนส์รุ่นใหม่ล่าสุด ไอ้เด็กนี่ พอมันโตขึ้นมันกลับมีเสน่ห์จนน่าหลงใหล ผมสังเกตุว่ามีแต่คนเข้าหามัน แล้วส่วนใหญ่ก็จะมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น ไม่รอช้าผมรีบเหยียบคันเร่งตามรถคันนั้นไปทันที หลังจากที่อารมณ์ผมพุ่งสูงปรี้ดในตอนที่ได้ยินไอ้หน้าแหลมนั่นหันไปถามไอ้โปรดว่า 'ไหนบอกว่าไม่มีแฟน' แล้วท่าทางไอ้นั่นมันก็บอกลักษณะอยู่แล้วว่ามันเป็นเกย์รุก ผมจึงลากตัวมันลงมา บอกตามตรงว่าโมโหแต่ก็ยังสามารถระงับอารมณ์โกรธโดยไม่ได้ทำร้ายร่างกายมันเหมือนเมื่อก่อน ไม่อย่างนั้นมันคงจะหนีผมไปอีกแน่ แต่ในตอนที่ผมขอมันกับแม่ มันมีสีหน้างงมากว่าตกใจ มันคงคิดไม่ถึงว่าผมจะกล้าพูดเรื่องนี้กับแม่ของมัน ทำไงได้ อยากได้ลูกเขาก็ต้องขอกับพ่อแม่เขาก่อน "เฮีย....เฮียยี่" "หืม" "ทำไมจู่ๆเฮียถึงไปพูดแบบนั้นกับแม่ล่ะ" "ก็กูอยากได้มึง กูก็ขอ มันแปลกตรงไหน อีกอย่างกูไม่อยากรอแล้ว กูอดทนมาเกือบสี่ปีมีงรู้ไหม ว่ามันทรมานขนาดไหน " "รู้ ผมรู้สิเฮีย เพราะผมก็ทรมานเหมือนกับเฮียนั่นแห
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . “ก็บอกว่าจะจีบ ผมชอบผู้ชาย โดยเฉพาะตัวเล็กๆแบบพี่" ผมเผลอกลืนน้ำลาย อันตรายมาก! ผมอยากให้ถึงบ้านเร็วๆ จริงๆไม่ได้ว่าจะเกลียดน้องมันหรอก แต่ถ้าผมยังอ้ำอึ้งมันจะยิ่งคิดว่าผมเล่นด้วย แต่มันก็ไม่ได้หน้าตาขี้เหร่อะไร กลับดูดีเสียอีก แต่ผมชอบผู้ชายได้แค่คนเดียว ถ้าผมไม่ได้อยู่กับเฮีย ผมก็คิดว่าจะไม่ชอบผู้ชายคนไหนอีก วีกิจมันเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์แล้วส่งมาให้ผม "อะไร" "ขอเบอร์พี่หน่อย" "เอ่อ... คือ" "ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ" "เปล่า แต่พี่ว่าเราอย่ามาจีบพี่เลยพี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว" "ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ" "เอ่อ คือ " "เถอะน่า ลองเปิดโอกาสให้ผมบ้างสิ ผมไม่เคยบอกกับใครตรงๆแบบนี้เลยนะ นี่จริงใจสุดๆ จะจีบก็บอกจีบ ไม่ติดก็ไม่เป็นไร " ผมก้มหน้าพิมพ์เบอร์มือถือแล้วส่งคืนให้คนจอมตื้อ วีกิจยกยิ้ม แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ท่าทางน้องมันเป็นคนอารมณ์ดีเหลือเกิน ผิวปากไปด้วยขับรถไปด้วย "เออ... พี่อยู่กับใครหรือที่บ้าน" "เช่าบ้านอยู่กับแม่ และก็น้องชาย" "อ้าว ไม่ใช่บ้านตัวเองหรอกหรือ" "พี่ไม่มีบ้านหรอกครับ " "อืม" ถ้าจะคบผมเป็นเพื่อนก็ต้องรู
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . ผมเดินตามมันเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่ผมเคยอยู่ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมก่อนที่ผมจะไป มันเดินนำผมขึ้นบันไดไปชั้นบน แต่ผมยังคงยืนอยู่ที่ข้างล่างเหมือนเดิม มันมองลงมาแล้วขมวดคิ้วมุ่น แต่ไม่ได้มีสีหน้าไม่พอใจแต่อย่างใด "ขึ้นมาสิ" "เฮียจะทำไม ผมไม่ขึ้นไปหรอก" "กูไม่ได้จะทำอะไรมึงหรอก กูอยากคุยด้วย" "คุยข้างล่างนี่ก็ได้" "กูมีของจะให้มึง" ผมไม่ได้เห็นแก่ของหรอกแต่ผมไม่อยากทะเลาะกับมัน เราปล่อยเวลามามากพอแล้ว และผมก็เห็นว่ามันไม่ได้ร้ายใส่ผมแบบเมื่อก่อน และจากที่ผมโดนพี่กล้าดุเอาด้วย เลยทำให้ผมยิ่งเห็นใจมัน เฮียยี่มันเปิดประตูห้องกลิ่นนำ้หอมประจำตัวมันลอยฟุ้งออกมา ผมเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด นานแค่ไหนนะที่ไม่ได้มา ผมกับมันเราไม่เคยปรับความเข้าใจกันทั้งๆที่เราสองคนก็อาจจะใจตรงกัน ถ้าผมไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง เพราะพี่กล้าบอกผมว่าเฮียรักผม "จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม เข้ามาสิ" "ครับ" เสียงเฮียมันปิดประตูห้องลง แล้วเดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาที่เป็นตัวเดิมผมจำได้ ผมกวาดสายตามองไปรอบๆห้องที่แสนคุ้นเคย จะไม่ให้คุ้นได้ไง ก็ผมเคยนอนที่นี่ตั้งหลายปี "มานั่
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วที่พี่กล้ายังไม่ได้โทรมาบอกว่าเฮียกลับมาหรือยัง ผมทนรอไม่ไหวก็เลยโทรไปหาพี่กล้าเสียเอง ผมไม่กล้าไปหาที่บ้านเฮียหรอก อาจเป็นเพราะผมออกมาจากที่นั่นนานแล้ว คงไม่มีใครจำผมได้ และที่สำคัญผมกลัวเจอเฮียเย่ "ฮัลโหล พี่กล้า โปรดเองครับ" "เออ ไอ้โปรด มึงมีอะไรหรือเปล่า " "เอ่อ ผมแค่อยากถามว่าเฮียกลับมาหรือยัง" "ยัง สงสัยคงมีงานด่วนเลยอยู่นาน ถ้ามาเดี๋ยวกูโทรไปบอก" "ครับ" ผมวางสายจากพี่กล้าแล้วก็กลับมาเตรียมตัวที่จะออกไปเรียน ผมสมัครคอร์สเรียนทำขนมเอาไว้ ผมจะเอาเงินที่เฮียให้มาเปิดร้าน นี่ก็เรียนมาได้เกือบสามวันแล้ว . . . โปรดปรานเดินออกมาจากตึกที่เปิดเป็นโรงเรียนสอนทำขนมเหลือบมองดูท้องฟ้าที่มืดครึ้มคงไม่นานฝนคงจะตกลงมา เขาเดินลัดเลาะมาตามตัวตึกจนกระทั่งถึงหน้าห้างสรรพสินค้า โปรดปรานคิดว่าเขาจะเข้าไปซื้อของใช้สักหน่อย เขาเดินไปหยิบตระกร้าแล้วเดินเลือกซื้อของในซุปเปอร์ จนมาถึงแผนกที่ขายสบู่ ขณะที่กำลังจะหยิบสบู่นั้น พอดีกับมีมือของอีกคนเอื้อมมาจับมือของเขาเอาไว้ ทำให้โปรดรีบชักมือกลับแล้วรีบขอโทษทันที "ขอโทษคร
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "ฮ...เฮียยี่" "เออ กูเอง" "เฮียมาทำอะไร" "กูก็มาตามนัด" "เฮียคือผู้ใจบุญงั้นหรือ" "มึงคิดว่าไง" ผมแทบหยุดหายใจ หัวใจผมที่เต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก ผมสับสนไปหมด เฮียมันคือคนที่ช่วยค่ารักษาแม่ของผมตลอดระยะเวลาสี่ปีงั้นหรือ ผมคิดว่าเฮียยี่มันออกจากชีวิตผมไปแล้ว ไหนมันบอกว่าจะปล่อยผมไป "ไง ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรือไง " ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาหาผมแล้วใช้นิ้วมือจับที่ปลายคางของผม ผมเงยหน้ามองใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน แต่มันกลับถูกปกคลุมไปด้วยหนวดเคราที่เจ้าของดูท่าจะไม่ได้ใส่ใจนัก มันจ้องตาผมด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ "มึงหนีกูไม่พ้นหรอก ไอ้โปรด" "เฮียทำแบบนี้ทำไม" ผมถามด้วยมันด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว ผมพยายามที่จะลืมอดีตที่เฮียมันทำกับผม แต่ผมก็รู้ตัวดีว่าผมไม่เคยลืมมันได้ ผมจึงต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด แต่แล้ววันนี้มันกลับทำท่าจะพังเพียงเพราะได้เจอคนตรงหน้า "ผมขอบคุณที่เฮียช่วยค่ารักษาแม่ผมและยังให้หมอเก่งๆมาดูแลแม่ผมด้วย" "ไม่เป็นไร กูไม่ได้ช่วยฟรีๆ" "เฮียหมายความว่าไง" "กูอยากให้มึงกลับไปอยู่







