Todos os capítulos de ของเล่นจอมวายร้าย: Capítulo 41 - Capítulo 50

ติ๊ด!เวหาตาเหลือก รีบปั้นหน้าเข้ม เชิดหน้าหยิ่ง นั่งไขว่ห้างทำเท่ทันทีบุหลันใช้คีย์การ์ดเปิดประตูห้องเพนท์เฮ้าส์ พอประตูเปิดออก เธอลังเลนิดหน่อยก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในโลกที่เธอไม่กล้าจินตนาการถึงห้องพักสุดหรูหราที่ทำให้เธอตกตะลึงตั้งแต่วินาทีแรกที่สายตาได้สัมผัส เบื้องหน้าของเธอคือห้องชุดสุดหรูหราราคาหลายร้อยล้านที่ๆคนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์จะขึ้นมาเหยียบได้“ฉัน.. ฝันไป รึเปล่าเนี่ย?”บุหลันอ้าปากหวอ กวาดสายตามองไปรอบๆห้องด้วยสายตาตื่นตะลึงแน่นอน มันเป็นสายตาที่ทำให้เวหาโคตรพอใจเลย ผู้หญิงจนอย่างเธอควรจะตื่นตะลึงกับความหรูหราราคาแพงที่เธอไม่มีวันเอื้อมถึง“มัวแต่ยืนทำอะไรอยู่ มานั่งนี่สิ” เขาเอ่ยทักทายหญิงสาวด้วยน้ำเสียงยโสปนดูถูก มือที่สวมนาฬิการาคาหลายสิบล้านตบลงบนเบาะใกล้ๆตัวเสียงทักทายของชายหนุ่มปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ หันไปมองหน้าเขาด้วยความสงสัย“คุณทำงานอะไรกันแน่เนี่ย”เขายิ้มมุมปาก “ถามทำไม”“ถ้าคุณเป็นเจ้าของเพนท์เฮ้าส์นี้ คุณก็ต้องรวยมากๆเลยนะ หรือว่า..”เธอมองหน้าเขาอย่างพิจารณา ก่อนจะมองทั่วๆร่างกายของเขาเธอกำลังประเมินฐานะของเขาสินะ คงอยากรู้สินะว่าเขากับเธอมันต่างกันแ

“หยุดสำออยได้แล้ว ฮึ่มม” โหมกระหน่ำใส่เธออย่างบ้าคลั่ง กระแทกกระทั้นตะบันเด้าซอยถี่ยิบ หนักหน่วง ทะลวงความสดสาวอย่างไร้ปรานีจนน้ำสวาทแตกพลั่ก หลั่งไหลย้อยเยิ้มออกมาจนฉ่ำแฉะ“โอ๊ะ! ซี๊ดส์ อูยย อ๋อย คุณ” ริมฝีปากสวยอ้าหวอ ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บปวด กายงามสั่นสะท้านไปทั้งตัว ยวงสวาทสั่นระริกอย่างสุขสม ยามถึงจุดสุดยอดแห่งปรารถนา“โอวววว อูวววว ซี๊ดส์” เขาครางคำรามกระเส่ากระสันอย่างเต็มอารมณ์ใคร่ กดคลึงลำรักแข็งคัดโขลกเคล้ารูสวาทของหญิงสาวอย่างสุขสม“โอยยย ผมไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว” เขาหอบหายใจแรงเร้าเหมือนคนใกล้ตาย ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ เม็ดเหงื่อซึมเต็มใบหน้าและตามตัว“อืออ คุณ อ่า ฉัน..” เธอจะบอกเขาเหรอว่าเธอเองก็เสียวซ่านจนต้านไม่ไหวแล้วเช่นกันเวหามองใบหน้าสวยแดงก่ำกับริมฝีปากสีสวยตามธรรมชาติที่แสนยั่วเย้าแล้วหัวใจเต้นรัวเหมือนหน้ากลองที่ถูกทุบซ้ำๆ"ร้องครางดังๆเลยนะเยลลี่" เขาสั่งด้วยสีหน้าเย็นชาเหมือนคนไร้หัวใจ แต่หลังจากนั้นกลับทำเรื่องน่าประหลาด ด้วยการถอดเสื้อสูทออกจากกายแล้วโยนทิ้งลงพื้น ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยความเร็วแล้วถอดโยนไปไกลๆเป็นครั้งแรกที่เขายอมถอดเสื้อออกจากกายขณะทำกิจกร

“เฮ่อ...” เธอถอนหายใจแผ่วเบา ขยับกายลุกขึ้นนั่งช้าๆเบาๆ มองใบหน้าที่ยังหลับใหลด้วยสายตาอ่อนโยน แต่หัวใจเต้นตึกตักๆ หากนี่เป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอกัน เธอก็อยากจะปลอบประโลมเขาสักครั้ง“ลาก่อนนะ” กระซิบบอกแล้วก็ค่อยๆก้มลงหาใบหน้าของชายหนุ่ม แล้วจูบแนบเบาๆลงบนแผลเป็นบนแก้มซ้ายของเขา“ว๊ายย!!”เธอตกใจจนใจสั่นไปหมด เมื่อเขาลืมตาขึ้นพร้อมกับคว้าสองมือเธอไว้แล้วดันร่างเธอให้นอนลง มองหน้าเธอด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเหมือนจะฆ่าเธอให้ตาย“เยลลี่!!”เธอตาเหลือก อ้าปากจะแก้ตัว แต่..“อุ๊ปส์!”เขาก้มลงประกบริมฝีปากเธอแนบแน่นแล้วบดจูบอย่างรุนแรงเหมือนคนหิวกระหายเธอตาเหลือกกว่าเดิม ทั้งช็อคทั้งอึ้ง เธอกำลังฝันอยู่ใช่มั้ย เขากำลังจูบเธออย่างนั้นเหรอ? “อื้อ..”เธอได้แต่อึ้ง ปล่อยให้ปากโดนปากอุ่นของเขาบดขยี้อย่างรุนแรงราวกับหิวกระหายอยาก ริมฝีปากอุ่นซ่านขยับด้วยความเร็วแรงและหนักหน่วงทุกการขับเคลื่อน“อะ..” กระหน่ำจูบริมฝีปากหอมหวานไปประมาณสองนาทีแล้วถึงจะได้สติเวหาตกใจการกระทำของตัวเองจนหน้าเหวอ ตาเหลือก รีบผละริมฝีปากออกแล้วจ้องหน้าเธอเหมือนเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น อะไรประมาณนั้นเธอจ้องตาเขานิ่งงัน แ

“มันต้องอย่างนี้สิ” เขายิ้มมุมปาก สายตาเจ้าเล่ห์ร้ายแฝงความเร่าร้อน รีบเดินเข้าไปหาหญิงสาว ตั้งใจจะจัดการเธอตรงโซฟาเนี่ยแหละแต่พอยื่นมือสัมผัสกับร่างกายงดงามของเธอ ในหัวของเขากลับนึกถึงใบหน้าแดงก่ำฉ่ำเหงื่อสุดยั่วยวนของบุหลันเสียอย่างนั้นเขาผละกายออกห่างจากหญิงสาวทันที ไม่คิดจะพยายามแม้แต่น้อย เพราะเขารู้จักตัวเองดี ต่อให้เขาสอดใส่หญิงสาวแล้วกระแทกจนถึงจุดสุดยอด จนน้ำพุ่งกระจาย แต่เขาก็ไม่มีความสุขอยู่ดีเขาหันหลังให้สาวชุดชั้นในแดง ออกจากห้องนรกมาด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย แต่เขาบังคับใจตัวเองไม่ได้ตั้งแต่เจอกับบุหลัน หัวใจของเขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย ทรยศเขาไม่พอ ยังเต้นแรงทุกครั้งที่คิดถึงผู้หญิงคนนั้นด้วยเวหาก้าวเข้าลิฟต์ กดชั้น90 ตั้งใจจะกลับขึ้นไปดื่มไวน์ให้เมามายแล้วหลับไปเลย เขาจะได้เลิกฟุ้งซ่าน เลิกคิดถึงคนที่ไม่คู่ควรซะที แต่ขณะที่ลิฟต์เลื่อนถึงชั้นหกนั่นเอง มันเป็นช่วงเวลาที่เหมือนว่าโลกได้หยุดหมุนไปเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ภาพตรงหน้าที่เขาเห็นก็คือบุหลันยืนอยู่กับผู้ชายสวมสูทหน้าตาดีคนหนึ่งวันนี้เธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าทะมัดทะแมงเหมือนปกติ แต่สวมชุดเดรสสี

เวหายิ้มขำในลำคอ “ไม่ใช่งานอย่างที่คุณคิดหรอกน่า”“ไม่ใช่งานอย่างที่คิด งั้นงานอะไร”“ผมอยากกินมาม่าสูตรที่คุณทำให้กินวันนั้นน่ะ”เธอนิ่งไปเจ็ดวิ “จะให้ฉันไปต้มมาม่าให้คุณ!!”เขาพยักหน้าหงึกๆ “ใช่!!”เธอสูดหายใจ มองเขาตาขวาง อยากจะต่อยหน้าเขาสักทีให้ปากแตก “คุณเป็นบ้ารึไง ไม่เห็นรึไงว่าฉันมาเดต มาดึงฉันไว้ไม่ให้ไปกับเขา เพื่อให้ฉันไปต้มมาม่าให้คุณเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!!”เขาตกใจนิดหน่อย ที่เธอดูโกรธจริงๆ แต่เขาไม่สำนึกผิดหรอกนะ นี่เป็นวิธีเดียวที่เขาคิดได้ตอนนี้ เพื่อแยกเธอออกจากไอ้หน้าขาว“ใช่ ผมบ้าไปแล้ว!!”เธอกัดฟันกรอด รีบกดเลขชั้นที่ลิฟต์กำลังจะเลื่อนถึง พอประตูเปิดออก เธอรีบก้าวออกจากลิฟต์แล้ววิ่งไปทันทีเวหาชะงัก จะวิ่งตามเธอออกไป แต่มีแขกของโรงแรมสี่ห้าคนเดินสวนเข้ามาเสียก่อน“อ่า...”เมื่อประตูลิฟต์ชั้น90 เลื่อนออก...เวหาพุ่งตัวออกจากลิฟต์ รีบเข้าห้องพัก ตรงไปยังห้องน้ำ รีบล้างหน้าล้างตา ล้างอารมณ์ร้อนให้มันทุเลาเบาบางลง แต่ล้างเท่าไหร่ มันก็ยังไม่ช่วยอะไรเขามองหน้าตัวเองในกระจกด้วยสายตาเข้ม ยื่นมือจับแผลเป็นบนแก้มข้างซ้าย“ยัยนั่น..ชอบไอ้หน้าขาวนั่นเหรอ ใช่สิ มันหล่อกว่าฉันใช่