Todos os capítulos de ของเล่นจอมวายร้าย: Capítulo 71 - Capítulo 77

“ฮึ่มม” เขาครางคำรามในลำคอ เกร็งจนเส้นเอ็นผุดโปนไปทั้งตัว กล้ามเนื้องดงามกระตุกระริก เหงื่อใคร่ไหลตกลงมาบนเนื้อตัวเธอไม่หยุดเลย “อื้อออ” ริมฝีปากร้ายประกบจูบริมฝีปากเธอแนบแน่นแล้วบดขยี้อย่างกระหืดกระหาย พร้อมกันนั้นก็ขยับบั้นท้ายระรัว กระแทกกระทั้นลำแกร่งในส่รูกลีบสวาทหนักหน่วงถี่ยิบ“อื้ออ อื้ออ อื้ออ อื้อ..” ความเจ็บเสียวทำเธอร้อนไปทั้งตัว ร่างกายปั่นป่วนจนแทบจะต้านไม่ไหว ลำแกร่งแสนดุกระแทกรุนแรงจนต่อมเสียวภายในของเธอไหลทะลักย้อยเยิ้มออกมาเต็มปากถ้ำ“อ้า ที่รัก ไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว”“โอวว ผมก็ไม่ไหวแล้ว ฮึ่มม” ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเหยเกราวกับเจ็บปวดทรมาน กระแทกตะบันเด้าซอยถี่ยิบก่อนจะหยุดชะงัก กดเกร็งกระตุก ฉีดพล่านน้ำสวาทเข้าสู่ร่างกายสวยของสุดที่รักจนหนำใจ“โอ๊ะ! โอววว ซี๊ดส์ ที่รักของผม”“อืมมม” สองริมฝีปากบดจูบแลกลิ้นกันอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายผละออก หอบหายใจเหน็ดเหนื่อย จ้องมองเธออย่างหลงใหลคลั่งไคล้แน่นอน เขาจะไม่เหนื่อยได้ยังไง ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนอน เขาก็เริ่มบรรเลงบทรักราวกับอดอยากมานาน ปลดปล่อยตัวเองมาสี่ครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยเขาเหมือนสัตว์ป

หลังแยกกับเพื่อนทั้งสอง บุหลันหยิบถุงใส่แซนวิสที่ทำเองออกจากครัว แวะไปซื้อกาแฟร้านโปรด แล้วขึ้นลิฟต์ กดชั้น59 ซึ่งเป็นออฟฟิศใหญ่ของฝ่ายบริหารเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอเดินเข้าไปในสำนักงานสุดทันสมัย พนักงานหนุ่มสาวแต่งตัวดีเดินกันขวักไขว่ หลายคนกำลังจะออกไปกินข้าว บางกลุ่มยังนั่งเม้ามอยด์ที่โต๊ทำงาน หลายคนอยู่ในห้องแคนทีนของชั้น กำลังดื่มกาแฟกินขนมกันอยู่“ห้องทำงานรองประธานอยู่ทางไหนคะ” เธอถามพนักงานหญิงสองคนที่กำลังจะเดินไปที่ลิฟต์ พวกเธอหยุดเดิน มองเธออย่างแปลกใจ คงสงสัยว่าเชฟขนมของโรงแรมขึ้นมาทำไมที่ชั้นบริหาร“ทางนั้นค่ะ” แต่พวกเธอก็บอกอย่างสุภาพ“ขอบคุณค่ะ”“ว่าแต่ มาทำไมหรือคะ”“มาส่งแซนวิสค่ะ”เธอพยักหน้าขอบคุณสองสาวแล้วเดินไปตามเส้นทางที่สองสาวแนะนำให้ กระทั่งเห็นประตูบานใหญ่ มีป้ายเขียนกำกับเอาไว้ว่าห้องรองCEOเธอเดินตรงไปที่ประตูบานนั้น แต่ไม่ทันจะเคาะประตู เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน“มาหาใครคะ”เธอหันไปมองเจ้าของเสียง หญิงสาวหน้าตาดี สวมเสื้อเชิ้ตขาวกับกระโปรงสั้นสีดำ ยืนขึ้นหลังโต๊ะทำงานที่มีป้ายติดว่าเลขาCEOบุหลันยิ้มสดใส “ฉันมาหารองประธานค่ะ”เลขาสาวลุกออกจากโต

บุหลันอึ้งไปนิด ก่อนจะพยักหน้า แล้วหันหลังให้อรอุมา แต่ไม่ทันจะก้าว เสียงใครบางคนดังมาจากด้านหลัง“เดี๋ยว!”เธอหยุดชะงัก หันกลับไปมองเขาเวหาเดินมาหาเธอกับอรอุมาอรอุมารีบปรับสีหน้าโกรธเกรี้ยวให้เป็นปกติ ยืนในท่าสุภาพเรียบร้อย“นึกว่าไปแล้วซะอีก คุณลืมโทรศัพท์” เวหายื่นโทรศัพท์ให้เธออรอุมายิ้มขำ ยัยเชฟแผนสูงเหลือเกิน แกล้งทำเป็นลืมโทรศัพท์งั้นเหรอ“อ๋อ ขอบคุณค่ะ ฉันมัวแต่คุยกับเลขาของคุณอยู่น่ะ เธอคุยสนุกดีนะ”อรอุมาแอบส่งสายตาขู่เธอ“เธอเป็นน้องสาวของธามไง ผมเคยบอกคุณแล้ว จำไม่ได้เหรอ”“อ๋อ น้องสาวคุณธาม คนนี้เอง” เธอแสร้งทำเป็นเพิ่งรู้ “บอสมีเลขาที่เก่งมากค่ะ”อรอุมาขมวดคิ้วนิ่วหน้า ทำไมเจ้านายกับยัยเชฟคุยกันสนิทสนมขนาดนี้ แถมยัยเชฟก็ยังรู้เรื่องพี่ชายของเธอด้วย เวหาพยักหน้าให้เธอ แอบส่งสายตาหวาน ก่อนจะเดินกลับไปบุหลันยิ้มให้อรอุมาอีกครั้ง “ฉันไปนะคะ”“ไปสิ แล้วไม่ต้องกลับมาอีก”บุหลันแอบถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์ กดลงชั้นหก เพื่อจะกลับไปทำงานส่วนอรอุมา เดินอย่างเร่งร้อนไปหาพี่ชายที่ห้องทำงานของเขา“พี่ธาม ไล่ยัยเชฟคนหนึ่งออกเดี๋ยวนี้!”ธนวัฒน์นิ่วหน้าสงสัย “เชฟคนไหน”“ป้าย

“ขอโทษที่มาสายนะ” เวหาเลื่อนเก้าอี้ข้างบุหลันออกแล้วนั่งลงชบากับนงนุชตกใจ งงงัน ทำไมรองประธานถึงมานั่งที่โต๊ะพวกเธอล่ะบุหลันเองก็ประหลาดใจเหมือนกันที่เขามา รีบกระซิบถามเขา “คุณมีประชุมสำคัญไม่ใช่เหรอ”“เลิกแล้ว ไว้ประชุมต่อพรุ่งนี้ก็ได้”บุหลันยิ้มแฉ่ง “ดีใจจังที่คุณมา”“ผมต้องมาอยู่แล้ว คุณเลี้ยงทั้งที”“แล้วคุณจะให้รางวัลฉันรึเปล่า ที่ฉันชนะการแข่งขันน่ะ”เขาขยับใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าเธอ “แน่นอน จะให้รางวัลแบบจัดหนักจัดเต็มเลย”“บ้า! พูดอะไรเนี่ย”ใช่...สองผัวเมียนี่บ้าไปแล้ว ลืมไปแล้วรึไงว่าไม่ได้นั่งกันอยู่สองกันบุหลันยิ้มเขินหันไปสบตากับเพื่อทั้งสองอย่างจัง สติถึงได้กลับมาว่าไม่ได้อยู่กันแค่สองคน“เอ่อ...จริงสิ ยังไม่ได้แนะนำเลย ชบา นงนุช นี่สามีฉันเองแหละ”“สามี!” ชบากับนงนุชอุทานพร้อมกัน จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งตัวแข็งเหมือนถูกสาป“ที่รัก ..นี่เพื่อนร่วมงานของฉันเอง ชบากับนงนุช เราสามคนสนิทกันมาก พักอยู่ที่หอเดียวกันด้วย”“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เวหาทักทายเพื่อนเมียด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง สุภาพ พร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยบุหลันเห็นเพื่อนทั้งสองนั่งเกร็ง เลยรีบเทขวดเบียร์ใส่แก้วของเพื่อนๆ