Todos os capítulos de ของเล่นจอมวายร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

แม้จะเคยมีเซ็กซ์กับผู้หญิงมามากมายนับไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นเท่าครั้งนี้เลย เขาไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่ที่รู้ๆก็คือ เขาตื่นเต้น ร้อนรน กระวนกระวายใจ รู้สึกเหมือนเพิ่งจะทำครั้งแรกเลยล่ะแต่กระนั้น เขาต้องพยายามข่มกลั้นความรู้สึกมากมายเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เพื่อให้ของเล่นอย่างเธอยังคงหวั่นกลัวต่ออำนาจของเขา“ยินดีต้อนรับสู่นรกของผม” เธอหันมองเขาด้วยดวงตาใคร่รู้ ชายหนุ่มยังคงสวมสูทหรู สายตาคมกริบยังคงดุดันเย็นชา“ถอดเสื้อผ้าให้หมด” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หนักแน่น สายตาเลือดเย็นไร้อารมณ์ ไร้ความปรารถนา มองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าเธอมองหน้าเขา พยายามมองลึกเข้าไปในดวงตาเย็นชาคู่นั้น ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่เธอมองตาเขาทำไมเนี่ย เวหาพยายามปั้นหน้าเข้มกว่าเดิม เพื่อไม่ให้เธอจับได้ว่าเขากำลังตื่นเต้นแค่ไหน ตอนนี้ร่างกายเขาร้อนระอุไปหมดแล้วเธอยังไม่ถอดเสื้อผ้าด้วยซ้ำ แต่ไอ้จ้อนของเขากลับร้อนผ่าวแข็งคัดขึ้นมาแล้ว“ไม่ได้ยินเหรอ ถอดเสื้อผ้า” เขาแสร้งทำเป็นส่ายหน้าอารมณ์เสีย เดินไปที่โต๊ะตรงมุมห้อง เปิดขวดไวน์ เทใส่แก้ว ยกแก้วขึ้นจิบบุหลันสูดหายใจ ตอนนี้คงเปลี่ยนใจ

“อ๊า! อ๊า! เจ็บ! โอ๊ย! เจ็บ! โอ๊ะ! อื้อ อื้ออ อื้ออ”ใบหน้าสวยเหยเกทรมาน กายสั่นสะท้านยามโดนกระแทกกระทั้นเต็มแรง“ฮึ่ก! ฮึ่ก! ฮึ่ก!” เขากัดกรามแน่น ครางคำรามในลำคอ ระรัวบั้นท้ายเต็มแรง เขย่ากระแทกใส่รูรักถี่ยิบ โดยไม่สนเสียงร้องทรมานของเธอ“อื้ออ อื้ออ อื้อออ คุณ เจ็บ เบาๆหน่อย แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!”คำขอของเธอเหมือนสายลมที่วิ่งผ่านหูเขาไปเท่านั้น เขากระแทกเร็วขึ้น แรงขึ้น ในทุกวินาทีที่ขับเคลื่อนไปข้างหน้า “โอววว แน่นชะมัด ซี๊ดส์” เขาครวญครางกระเส่ากระสัน ขยับโยกโขลกเคล้า ตะบันเด้าซอยถี่ยิบ ไม่หยุดหย่อน ทำเหมือนตายอดตายอยากมานาน“โอวว โอววว โอวววว”“อื้ออ ซี๊ดส์ อูวว คุณ.. คุณ อืออ อื้อ”“เว..หา ผมชื่อ..เวหา ครางชื่อผมสิ” เขาเผลอพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว พอรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว“อื้ออ คุณ เว เว..เวร!”“ไม่ใช่ เวหา เวหาไง”“เว หา ..อืออ เวหา”“อ่าห์ อย่างนั้น เยลลี่ อย่าเกร็ง โอวว อย่าเกร็งสิ ผมเจ็บนะ!!”“อื้ออ ก็.. ก็มัน.. มันเจ็บ!”“ก็อย่าเกร็งสิ ปล่อยตัวตามสบายนะ”“มัน มันหน่วงอ่ะ มันแน่น มันจุก อื้ออ โอ๊ยย มันยังเจ็บอยู่เลย ฮือออ” เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เม้มริมฝีปากแน่น หายใจเหนื่

“ครั้งแรก คุณเสร็จมั้ย”เธอนิ่งไปนิด “ไม่รู้ค่ะ”เขายิ้มขำ “ฟินรึเปล่าล่ะ”“ถามอะไรของคุณ”“ยังเจ็บตรงนั้นอยู่มั้ย” ไม่ได้ถามเปล่า แต่ล้วงมือลงไปตะปบบีบด้วยความแรง“โอ๊ย! เจ็บนะ!”เขาขำในลำคอ ก้มลงกระซิบใกล้หูเธอ “เวลาคุณพูดว่าเจ็บนี่ โคตรฟินเลย”หลังจากนั้น เธอก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บ สลับกับร้องครวญครางเสียวซ่านสะท้านไหว ผสมผสานกับเสียงร้องคำรามของชายหนุ่มที่ดังไม่ขาดตอนหากไม่มีอะไรผิดพลาด เธอโดนเขาทำไปถึงห้าครั้งเลยทีเดียว เขาไม่มีความปรานีต่อร่างกายราคาหนึ่งแสนของเธอเลย ตักตวงอย่างเต็มที่ ฉีดน้ำรักใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนน้ำใคร่ชุ่มไปทั้งเตียงแต่ไม่ว่าเขาจะทำเธอสักกี่ครั้ง เสื้อผ้าของเขาก็ยังอยู่ครบบนเรือนกายกำยำของเขา เขาเพียงแค่ใช้อาวุธคู่กายเพื่อปลดปล่อยตัณหาราคะก็เท่านั้นเธอกับเขาหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ตื่นมาอีกที เธอก็พบว่ากำลังนอนกอดกับเขาอยู่บนเตียง ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาใหญ่ผืนเดียวกัน ราวกับเป็นคู่รักอย่างไรอย่างนั้นทว่า เธอกับเขาไม่ได้เป็นคู่รักกัน เป็นเพียงคู่นอนชั่วคราว ที่มีเงินเป็นเงื่อนไขเธอจ้องหน้าเขา ใบหน้ายามหลับ ก็ดูเหมือนคนไร้พิษภัย แต่อย่าให้ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา สายตาคม

หรือว่าจะนัดเจอกับเธออีกสักครั้งไม่! คนอย่างเวหา อัครา ไม่เคยมีเซ็กซ์กับผู้หญิงคนไหนซ้ำสอง !แต่มันก็ไม่ใช่กฎสักหน่อย ที่นายไม่เคยทำกับผู้หญิงคนไหนซ้ำสอง ก็เพราะไม่เคยเจอผู้หญิงที่อยากทำต่อด้วยเลยยังไงล่ะแล้วนายอยากทำกับยัยเพี้ยนเหรอเวหา?ไม่!ยอมรับเถอะน่าไม่!โทรหาเธอซะ!ไม่! ไม่มีทาง!ใช่ นายจะโทรหาเธอได้ยังไง ในเมื่อนายไม่มีเบอร์เธอ นายไม่คิดจะขอเบอร์เธอด้วยซ้ำ เพราะนายกลัวว่าถ้าออกปากขอเบอร์เธอ ศักดิ์ศรีของนายจะไม่เหลือหนึ่งสัปดาห์มาแล้ว..ที่เวหาพยายามจะลืมเซ็กซ์มาราธอนระหว่างเขากับยัยเพี้ยนในค่ำคืนนั้น แต่เขากลับทำไม่ได้เลยสักวินาทีและเพราะอย่างนั้น เขาถึงกับแกล้งขับรถวนไปแถวๆที่เคยเจอเธอในค่ำคืนนั้น ตอนที่เธอโดนพวกทวงหนี้ตามไล่ฉุด แต่เขากลับไม่เคยเจอเธออีกเลย“บอสครับ เอกสารด่วนครับ” ธนวัตน์วางแฟ้มเอกสารสีดำลงบนโต๊ะทำงานเจ้านายเวหาแทบไม่มองแฟ้มเอกสารด้วยซ้ำ เขากำลังครุ่นคิดเรื่องบางอย่างและกำลังชั่งใจว่าจะพูดออกมาดีมั้ย มันจะทำให้ภาพลักษณ์ของเขาเสียหายรึเปล่า“เห็นเลขาบอกว่าบอสยังไม่ทานมื้อเที่ยง กาแฟที่เอามาเสิร์ฟก็แทบไม่แตะ บอสกลุ้มใจเรื่องอะไรอยู่รึเปล่าครับ”หากพูดควา

แต่ดูเหมือนตึกอัคราจะเล็กกว่าที่คิดส่วนเวหาทั้งอึ้งทั้งตกใจ ตื่นเต้นหนักจนหัวใจเต้นตึกตักๆ เหมือนจะทะลุออกจากอก“ทำไมคุณ...” ถึงสวมแบบฟอร์มเชฟของโรงแรมล่ะ แถมมีป้ายชื่อติดอยู่บนหน้าอกด้วย ‘ผู้ช่วยเชฟบุหลัน แผนกเบเกอรี่’ “ทำไมคุณสวมชุดเชฟล่ะ หรือว่า คุณทำงานที่นี่เหรอ???”บุหลันยิ้มแห้ง หลักฐานทนโท่ขนาดนี้ก็คงโกหกไม่ได้หรอกใช่มั้ย“อืม ฉันทำที่ครัวเบเกอรี่ของโรงแรมน่ะ”เวหาอึ้งทึ่งให้กับโชคชะตาบ้าบอคอแตกที่ชอบเล่นตลกกับชีวิตคน คนที่เขาคิดถึงมาตลอดหลายวัน กลับอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง อยู่ในกำมือของเขาเองถึงว่า วันนั้นเขาถึงขับรถไปเจอเธอที่ซอยไม่ไกลจากตึกอัครา เป็นเพราะเธอทำงานที่นี่น่ะเอง“ทำไมวันนั้นไม่บอกผม”เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ “ก็คุณไม่อยากรู้เรื่องของฉัน”“อ้อ ใช่ ไม่ได้อยากรู้เลย”“งั้นก็ถอยออกหน่อยสิคะ” เธอดันแผ่นอกเขาเบาๆเพื่อเตือนให้เขารู้ตัวว่าอยู่ใกล้กันเกินไปแล้วเขายอมขยับถอยหนึ่งก้าว รีบปั้นหน้าเข้ม“สรุปก็คือคุณทำงานที่นี่”“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ วันๆฉันก็ทำงานอยู่แต่ในครัว ไม่ค่อยออกไปไหนอยู่แล้ว ฉันรักษาสัญญาค่ะ” เธอกระซิบกระซาบบอกเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันไปก่อนนะค