Todos os capítulos de ของเล่นจอมวายร้าย: Capítulo 51 - Capítulo 60

“ไอ้ลูกคนนี้นี่ หลักฐานก็หลวงตาบุญที่ฉันให้แกเอากล่องไปให้ไง”“หลวงตาบุญ! ที่วัดป่าบนภูเขาน่ะนะ”“ใช่ หลวงตาบุญคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้ เมื่อก่อนหลวงตาเป็นมือขวาของฉัน”“งั้นเหรอ แล้วในกล่องนั่นมีอะไร”“เป็นสัญญา เป็นของหมั้น”“ของหมั้น? หมายความว่าไงครับ”“แกจำลูกสาวของหลวงตาบุญไม่ได้เหรอ ตอนเด็กๆเคยเจอกันสองสามครั้งมั้ง”“อ๋อ คู่หมั้นผมคือลูกสาวหลวงตาบุญสินะ ผมต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น เพราะหลวงตาบุญเคยช่วยชีวิตพ่อไว้ ถามจริง มันเกี่ยวอะไรกับผม”“ทำไมจะไม่เกี่ยว ตอนบ้านไฟไหม้ เด็กน่ารักคนนั้นช่วยชีวิตแกไว้ สาวน้อยคนนั้นเป็นคนอุ้มแกออกมาจากบ้านที่ไฟกำลังไหม้ ถ้าสาวน้อยคนนั้นไม่ได้ช่วยแกไว้ ป่านนี้แกไม่มายืนเถียงกับฉันแบบนี้หรอก”พอพ่อเล่า ฉากตอนนั้นก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว เขาจำได้แล้วว่าตอนไฟไหม้ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งแบกเขาออกมาอย่างทุลักทุเล“ผมจำได้แล้ว”“แล้วจำได้มั้ยว่าแกเคยพูดอะไรไว้ ตอนที่แกฟื้นขึ้นมาหลังจากนอนสลบไปเจ็ดวัน”“ผมจะไปรู้เหรอ”“พอแกฟื้นปุ๊บ ก็พูดเลยว่าแกจะแต่งงานกับเด็กคนนั้น แกจะดูแลเขาไปตลอดชีวิต จะเอาแหวนของฉันไปสวมให้เขาน่ะ”เวหากรอกตาไปมา “เรื่องนี้ผมจำ

ภาคินรู้ว่าลูกชายคงไม่ยอมมาเจอหญิงสาวอย่างแน่นอน “ช่วงนี้ลูกชายลุงงานยุ่งมาก แต่ปลายเดือนหน้า เขาพอมีเวลาไปจดทะเบียนกับหนูแน่นอน”เธออ้าปากหวอ รู้สึกเหมือนถูกมัดมือชก “อุ๊ย! คือ หนูยัง..หนูขอเวลาก่อนนะคะคุณลุง คือหนูยังไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานเลยค่ะ”“ได้สิ แต่หนูมีเวลาคิดอีกเดือนครึ่งเท่านั้นนะ”“เดือนครึ่ง!!?? เหรอคะ?!”“ใช่ เพราะอีกไม่นาน ลุงก็จะแต่งตั้งผู้สืบทอดของตระกูลแล้ว ลุงอยากเกษียณแล้ว ลุงเลยอยากให้ลูกชายของลุงแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาเสียก่อน”เพื่อให้กรรมการบริหารของกลุ่มบริษัทยอมรับในตัวเวหามากขึ้น และเพื่อกลบข่าวลือเสียหายต่างๆที่เวหาก่อไว้ด้วยบุหลันอึ้งไปเลย การผูกมัดในครั้งนี้ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องล้อเล่นจริงๆหลังวางโทรศัพท์จากอดีตเจ้านายของพ่อ เธอก็ยิ่งกลุ้มหนัก จะเอายังไงกับชีวิตดี ดูเหมือนมันกำลังจะถึงทางแยกสำคัญอีกครั้งแล้วสินะอีกประมาณเดือนครึ่ง หรือ 45 วัน ที่เขาจะต้องแต่งงานกับคู่หมั้นที่ไม่ได้เจอหน้ากันมา 18 ปีแทนที่จะสนใจคู่หมั้น แต่เขากลับวุ่นวายใจเพราะผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงแสนธรรมดาที่ทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟในครัวเบเกอรี่ของโรงแรมเขาเอง ผู้หญิงที่กล้าต่อปากต่อคำเขาท

ไม่เพียงแค่เลขาอรอุมาเท่านั้นที่ตะลึงและช็อคในความหล่อเหลาสง่างามของรองประธาน แต่พนักงานทุกคนในออฟฟิศต่างก็อึ้งตะลึงพรึงเพริด พากันลุกขึ้นยืนมองด้วยสายตาเดียวกัน“บอส...โคตรหล่อเลย!”แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนช็อคยิ่งกว่า ก็คือการได้เห็นรอยยิ้มของเจ้านายจอมเย็นชา แม้จะเป็นเพียงแค่รอยยิ้มเล็กๆก็ตามพอเจ้านายกับผู้ช่วยหนุ่มเข้าลิฟต์ไปแล้ว เสียงฮืดฮาก็ดังตามมาเหมือนผึ้งแตกรัง“เกิดอะไรขึ้น ฉันตาฝาดไปรึเปล่า หน้าบอส!”“ที่บอสหายไปเพราะไปจัดการแผลนั่น!”“หล่อฉิบหายเลยอ่ะ ใจสั่นไปหมดแล้ว ฉันอยากได้บอสเป็นผัวจัง”“ฉันว่าฉันตาไม่ฝาดแน่ บอสยิ้มใช่มั้ย แกเห็นมั้ย”“เออ เห็น เขายิ้มแน่นอน”อรอุมาหุบยิ้มแทบไม่ทัน เขายิ้มให้ทุกคนหรอกเหรอ นึกว่ายิ้มให้เธอคนเดียวเสียอีก“โปรเจคใหญ่เพิ่งผ่านน่ะ บอสคงจะอารมณ์ดีเพราะเรื่องนี้”อรอุมาแอบสงสัย ทำไมเจ้านายถึงยอมไปทำศัลยกรรมใบหน้า ทั้งที่ก่อนหน้านี้ต่อต้านตลอด เธอเคยได้ยินเขาพูดกับพี่ชายของเธอว่า เขาจะไม่กำจัดแผลเป็นบนใบหน้าทิ้งเด็ดขาด เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่ของเขา“แล้วทำไม?”ทำไมเขาเปลี่ยนความคิดล่ะเธอต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้ !“หัวหน้าเชฟ!!”คุณมนั

บุหลันขมวดคิ้ว เขาจะบ้ารึไง อยู่ๆมาสั่งให้เธอไปหาที่ห้องทำงานเนี่ยนะ เธอเป็นแค่ผู้ช่วยเชฟเบเกอรี่ คงไม่มีธุระอะไรกับท่านรองประธานหรอกเธอเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าแล้วเดินไปกับเพื่อน โดยไม่ตอบข้อความด้วยซ้ำเวหาที่ยืนแอบมองเธอมาจากหลังเสาต้นใหญ่ เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาหายไปจากชีวิตเธอเกือบสองสัปดาห์ เธอควรจะคิดถึงเขาจนทนไม่ไหว เหมือนที่เขาคิดถึงเธอแทบคลั่งไม่ใช่เหรอ“ฮึ่ม เมินสายเจ้านายเหรอ?!”เวหาฮึดฮัดขัดใจ รีบกดโทรหาเธอทันทีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บุหลันรีบล้วงโทรศัพท์จากในกระเป๋าขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นเบอร์ที่เพิ่งส่งข้อความมาหานั่นเองเธอลังเลนิดหน่อย ก่อนจะพูดกับเพื่อนๆ “พวกเธอไปกันก่อนนะ ฉันรับโทรศัพท์แป๊บ”สองเพื่อนสาวหันมองหน้ากันด้วยสายตาเหมือนรู้กัน แล้วพยักหน้าให้บุหลัน“แฟนโทรมาใช่มั้ย”“พร้อมเมื่อไหร่ก็พามาแนะนำเพื่อนด้วยนะ”ทั้งคู่เดินไปโดยไม่ฟังคำแก้ตัวของเธอเลยบุหลันมองโทรศัพท์ที่ยังดังต่อเนื่อง ถอนหายใจด้วยความระอา ก่อนจะกดรับ “สวัสดีค่ะ”“คุณเป็นพนักงานของผมนี่เอง”“แล้วยังไงคะ”“ห้องทำงานผมอยู่ที่ชั้น59 ขึ้นมาหาหน่อยสิ”“คุณจะบ้ารึไง!!” เธอเผลอเสียงดัง ก่อนจะเบาเสียงล

เธออึ้งไปนิด เพิ่งเคยได้ยินเขาพูดคำว่าชอบ“คุณจะมาทำเค้กให้ผมได้มั้ย ผมจ้างนะ ไม่ได้จะให้มาทำให้ฟรีๆ”เธอเงียบไป “ตั้งแต่ที่แม่ผมเสียไปเมื่อสิบแปดปีก่อน”ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเอาแม่มาต่อรองกับเธอ เขาบ้าไปแล้วที่ลงทุนแสดงบทชีวิตดราม่า เพียงเพื่อให้เธอเห็นใจ“ผมก็ไม่เคยฉลองวันเกิดอีกเลย แต่ปีนี้ ผมอยากทำน่ะ”สิ่งที่เขาเล่าทำให้เธอรู้สึกเศร้า แม้เขาจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติก็ตาม“ก็ได้ค่ะ ฉันจะทำเค้กให้คุณ งั้นฉันจะขอหัวหน้าเชฟทำที่ห้องครัวนะคะ”“มาทำที่ห้องผมเลยสิ ห้องผมก็มีอุปกรณ์ครบนะ เดี๋ยวผมให้ธามเอาคีย์การ์ดไปให้คุณนะ”บอกแค่นั้นแล้วก็รีบตัดสายไป เพราะกลัวเธอจะปฏิเสธยังไงล่ะเวหายิ้มกริ่ม ในที่สุด เขากับเธอก็จะได้เจอกันอีกครั้งแล้ว หลังจากที่ฝันถึงมาหลายคืน“เยลลี่ คืนนี้ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่!” “คีย์การ์ดเพนท์เฮ้าส์ของท่านรองครับ”ธนวัฒน์ยื่นคีย์การ์ดVIPสีดำให้บุหลัน ด้วยสีหน้าประหลาดใจเหมือนไม่อยากจะเชื่อบุหลันรับคีย์การ์ดจากมือธนวัฒน์ ด้วยสีหน้าอายเล็กน้อย รีบอธิบายก่อนที่ธนวัฒน์จะคิดอะไรไปไกล แม้เรื่องจริงมันจะเกินควบคุมไปแล้วก็เถอะ“ขอบคุณค่ะ พอดีฉันรับจ้างทำเค้กวันเกิดให้ท่าน