Todos os capítulos de ของเล่นจอมวายร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

กระทั่งรถหรูแล่นเข้ามาจอดที่ช่องจอดรถวีไอพีของชั้นB5 ของตึกอัคราสุดยิ่งใหญ่ ตึกสูงเก้าสิบเก้าชั้นที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง บ้านของเวหาอยู่ที่ชั้นเก้าสิบ เพนท์เฮ้าส์สุดหรูหราราคาหลายร้อยล้านบาท “ฉันอยากคลายเครียด หานางแบบสวยๆมาสักคนนะธาม”“ตอนนี้เลยหรือครับ”“เออ!”“เดี๋ยว”“อะไรอีกครับ”“ครั้งนี้..ขอผมสั้นประบ่านะ”ธนวัฒน์พยักหน้างงๆ คราวนี้เจาะจงแฮะ ปกติจะส่งใครมาก็ได้ ขอแค่ไม่ใช่พนักงานของอัครากรุ๊ปเท่านั้นเพราะหลังจากกลับมาจากสระบุรี เวหารู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวเองเลย รู้สึกเหมือนเขายังติดอยู่ที่บ้านกลางนา รู้สึกกระวนกระวายใจแปลกๆ และไม่มีสมาธิเอาเสียเลยเมื่อเขาตกอยู่ในความรู้สึกประหลาดที่ไม่คุ้นเคย มันทำให้เขาไม่พอใจตัวเองจนอยากจะชำระล้างความรู้สึกแบบนั้นออกไปจากหัวใจและจิตวิญญาณเสียให้สะอาดหมดจดและวิธีที่จะทำให้เขากลับมาเป็นตัวของตัวเองอย่างที่เขาภาคภูมิใจมาตลอด นอกจากเงินกำไรจากการทำงานแล้ว นั่นก็คือเซ็กซ์เซ็กซ์ที่เขาเป็นผู้กุมอำนาจทั้งหมด เซ็กซ์ที่ไร้พันธะและเต็มไปด้วยการกดขี่เหยียดหยาม เพราะต้องการระบายความเครียดและชำระล้างความซวยที่เขาเจอมาเมื่อคืนนี้วันนี้เขาเปิดประตูเข้า

“อรยอมทุกอย่าง ขอแค่ให้อรได้อยู่กับบอส จะเป็นเมียเก็บหรือทาสรับใช้ อรก็ยอมทั้งนั้น”ประตูลิฟต์เปิดออก ธนวัฒน์อยู่ในลิฟต์ พอเห็นเจ้านายก็ผงกศีรษะแสดงความเคารพ ก่อนจะก้าวออกจากลิฟต์เวหาพูดกับอรอุมาโดยไม่มองหน้าเธอ “ถ้ายังอยากทำงานที่นี่ อย่าพูดเรื่องนี้อีก”เวหาก้าวเข้าไปในลิฟต์ สวนกับธนวัฒน์ที่ก้าวออกจากลิฟต์ธนวัฒน์ผงกศีรษะให้เวหาอีกครั้งก่อนประตูลิฟต์จะปิดลง“อรไม่ยอม!!” อรอุมาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง“อะไรของแก”“บอสจะแต่งงานจริงเหรอพี่ธาม”“ก็ใช่น่ะสิ นี่แกยังหวังในตัวบอสอีกเหรอ พี่บอกแกแล้วไงว่าบอสเป็นคนไม่มีหัวใจ เขาไม่รักใครง่ายๆหรอก”“ไม่จริง บอสต้องมีใจให้อรแน่ ไม่อย่างนั้นจะยอมให้อรโทรหาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงทำไม”“ก็แกเป็นเลขาเขาไง แค่นี้ก็คิดไม่ได้”“อรโทรตอนตีสี่ เขาก็รับ แบบนี้ไม่เรียกว่าพิเศษเหรอ อรไม่เชื่อหรอกว่าบอสจะไม่มีใจให้อรเลย”ธนวัฒน์ถอนหายใจ “ก็แกเป็นน้องสาวพี่ บอสรักพี่เหมือนพี่ชายคนหนึ่งไง เขาก็คงจะมองแกเป็นเหมือนน้องสาวเหมือนกัน”“ไม่ค่ะ เขาไม่ได้มองอรเป็นน้องสาว อรเชื่อว่า บอสมีใจให้อร แต่เขายังไม่รู้ใจตัวเองเท่านั้น”“เอาเถอะ แกจะเพ้อเจ้ออะไรก็เรื่องของแ

ก่อนหน้าที่เจ้ามู่ทู่จะป่วยหนัก ชีวิตของเธอก็ไม่ได้ลำบากขนาดนี้หรอก เธอมีบ้านอยู่อย่างสบาย มีนาข้าวสามไร่ใกล้บ้าน มีครัวทำขนมเป็นของตัวเอง แถมมีงานประจำทำซึ่งเป็นงานที่รักและมั่นคงใช้ได้ การเข้ามาหางานทำในกรุงเทพฯ ก็เพื่อเพิ่มประสบการณ์ให้ตัวเอง เพื่อว่าวันหนึ่งที่เธอมีต้นทุนพร้อม เธอจะได้กลับมาเปิดคาเฟ่เล็กๆที่หมู่บ้านความฝันของเธอไม่ใหญ่ไม่โต แถมยังเรียบง่ายและธรรมดา เธอก็แค่อยากสร้างสถานที่ฮิลใจกลางทุ่งนา สำหรับขายกาแฟหอมๆกับขนมอร่อยๆจากฝีมือของตัวเองแต่ตอนนี้เธอยังไม่มีทุน แถมยังมีหนี้อีกสามแสนบาทเป็นขวากหนามชีวิตแต่เธอก็ไม่ท้อ เธอบอกให้ตัวเองสู้อยู่ทุกวัน ต่อให้ต้องทำขนมจนเจ็บมือ เธอก็จะทำมันอย่างไม่ย่อท้อ เพื่อจะพาตัวเองผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปให้ได้“พี่มู่ทู่ ..ดูแลบ้านของเราให้ดีด้วยนะ สักวัน เยลลี่จะทำความฝันให้สำเร็จให้ได้เลย!” ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอมีสายโทรเข้ามาอีกครั้ง เป็นสายจากชบา“ว่าไงแก”“แกไม่ไปกินหมูกระทะกับฉันแน่นะ”“อือ แกไปเถอะ ไปกินกับเพื่อนๆแก” เย็นนี้ชบามีนัดกับเพื่อนสมัยเรียนมัธยมด้วยกัน ก็เลยแยกกับเธอทันทีที่เลิกงานวันนี้หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อ

“โอเค งั้นขอให้เราไม่ต้องพบกันอีกนะคะ คุณจะได้ไม่ต้องเจอเรื่องซวยอีก”เธอหันไปจับที่เปิดประตูรถ“เดี๋ยว!” เขาห้ามปากตัวเองไม่ทัน พูดออกไปทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพูดอะไรต่อรู้แค่ว่าต้องรั้งเธอไว้ก่อนเท่านั้นเธอนิ่วหน้า หันกลับมามองหน้าเขา แต่เขากลับรีบหันหน้ามองตรง เพราะไม่อยากให้เธอเห็นสายตาสับสนของเขาน่ะสิ“มีอะไรคะ”“เผื่อไอ้พวกนั้นยังอยู่แถวๆนี้” เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะขับรถออกจากจุดนั้นไปเธอทั้งอึ้งทั้งงง เขาพูดแบบนี้ มันเหมือนเขาเป็นห่วงเธอเลยล่ะ แต่คนอย่างเขาจะมาเป็นห่วงเธอทำไม“งั้นจอดแถวๆหน้าร้านสะดวกซื้อก็ได้ค่ะ”ตอนนั้นเอง อยู่ๆฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ทำให้เขาต้องชะลอความเร็วรถลง“ทำไมคุณถึงโดนพวกนั้นไล่ฉุดได้ล่ะ”เขาจะอยากรู้ไปทำไม มันไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเลยสักนิด“ฉันติดหนี้พวกมันน่ะ”“หา?! ติดหนี้?” เขาอุทานลั่นรถ ก่อนจะส่ายหน้าระอาใจ “คุณไปติดหนี้พวกมันได้ไง ไปรู้จักนักเลงพวกนั้นได้ไง”เธอเม้มปากแน่น “ไม่ใช่เรื่องของคุณ”เวหายิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน “คนจนก็งี้แหละ พออยากได้อยากมีอะไรก็ไปกู้ไปยืมเขา สุดท้ายพอจ่ายหนี้ไม่ไหว ก็ต้องขายตับขายไต หรือไม่ก็ต้องขายตัว”พอเขาพูดแบ

เขาพยักหน้านิ่งๆเธอมองหน้าเขา กระพริบตาปริบๆ ตอนแรกก็คิดว่าเขาเป็นคนรวยแหละ แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวยมากขนาดนี้ เธอรู้มาว่าคนที่มีบ้านอยู่ที่ตึกนี้ หากไม่ใช่มหาเศรษฐี ก็จะเป็นนักธุรกิจระดับร้อยล้านพันล้าน“ท่าทางคุณจะรวยมากนะเนี่ย”“เลยบอกไง เงินแสนเดียวก็แค่เศษเงิน”เศษเงินที่เขาโยนให้เธอ แต่มันเหมือนจะซื้อชีวิตเธอได้เลยนะ เขากับเธอต่างกันราวฟ้ากับเหว“เศษเงินของคุณช่วยต่อลมหายใจฉันได้”เขานิ่งงัน ทำไมอยู่ๆก็รู้สึกผิดขึ้นมาล่ะ “เอาล่ะ ผมไม่อยากเสียเวลากับคุณมากนักหรอกนะ แต่ในเมื่อผมเวทนาคุณ ยอมโยนเศษเงินให้คุณ คุณก็ต้องทำงานให้ผมคุ้มค่าจ้าง จริงมั้ย”เธอแอบกลัว แต่ก็ต้องทำเป็นยิ้มสู้ “ฉันไม่เคยเอาเปรียบใครอยู่แล้ว ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ”เขาปั้นหน้าเข้ม ขบกรามแน่น พยักเพยิดไปที่ประตูเหล็กสีดำตรงหน้า “นั่นประตูนรก ถ้าคุณเข้าไปในห้องนั้น คุณจะกลายเป็นของเล่นของผมหนึ่งคืน เช้าเมื่อไหร่ คุณถึงจะเป็นอิสระ”“ของเล่น? ประตูนรก?”เขายิ้มมุมปาก สายตาเย็นชา “ผู้หญิงที่เข้าไปในห้องนั้น ถ้าไม่ใช่ของเล่น ก็เป็นแค่ขยะ ถ้าเก่งก็ของเล่น แต่ถ้าไม่ได้เรื่อง ก็เป็นแค่ขยะ”เธอหน้าร้อนวูบ ใจสั่นสะท้าน น