All Chapters of นอสทัลเจีย...ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม (20+): Chapter 11 - Chapter 20

ผมดื่มด่ำกับจังหวะที่วีพาไป จนไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้ "อ่าา~" เสียงครางเบา ๆ หลุดออกจากปากของผมอย่างไม่ได้ตั้งใจผมจ้องมองที่หน้าอกของวีผ่านชุดนอนเสื้อสายเดี่ยว ก่อนจะยกมือขวาขึ้นบีบเนื้อนุ่ม ๆ นั้นของเธอเบา ๆ บนเสื้อวีสะดุ้งเล็กน้อย “ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ…” เธอร้องทัก หยุดมือครู่หนุึ่งก่อนจะชักรูดเบา ๆ ให้ผมต่อ ความนุ่มระดับ ultra smoolh ที่เคยได้แต่จินตนาการตอนนี้...มันอยู่ในมือผมแล้วผมแกล้งทำเป็นไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก ทั้งที่หัวใจผมเต้นรั่ว ๆ“นะ...นุ่มดี...” “เงียบไปเลย...” ผมขยับฝามือ หมุนเบา ๆ แล้วมองที่หน้าอกของวี เนื้อนุ่ม ๆ ขยับตามฝ่ามือผมที่สัมผัสสายตาผมเหลือบขึ้นไปมองหน้าเธอเล็กน้อยเพื่อสังเกตท่าทางของเธอ เธอจองไปที่ส่วนหัวของลำยาวผมอย่างเปิดเผย ผมมองเธออย่างนั้นสักพักหนึ่ง สายตาของเธอเป็นสายตาที่ผมไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่วีละสายตาเพียงไม่กี่วิ ก้มลงมามองมือที่ผมกำลัง

หลังจากปิดไฟ ห้องก็มืดสลัว แสงจันทร์สีเงินอ่อน ๆ ส่องผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาพอให้เห็นกันได้ วีเปลี่ยนเป็นชุดนอนเสื้อกล้ามสีเหลืองขอบขาว ขนาดพอดีตัวจนกระชับเนินอกและเอว ผ้าบาง ๆ ทำให้เห็นรูปทรงชัดเจนเมื่อเธอเคลื่อนไหว กางเกงขาสั้นสีเทาอ่อนรัดรูปแนบสนิทกับสะโพกและต้นขาเรียว ให้เห็นช่องว่างระหว่างต้นขาได้อย่างชัดเจน เผยเรียวขาขาวเนียนตั้งแต่ต้นขาจรดน่องทำให้เธอดูน่ามองอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ได้ตั้งใจเลยแม้แต่น้อย ผมใส่เสื้อยืดสีเทาและกางเกงขาสั้นตามเคย เธอปีนขึ้นเตียง แล้วนอนหงายพิงหมอน “แอร์เย็นจัง” วีบ่นเบา ๆ แล้วเธอก็พลิกตัวมานอนตะแคงกอดแขนผมแน่นไม่ต่างจากตอนเด็ก ๆ แต่สิ่งที่ต่างไปคือหน้าอกนุ่ม ๆ ของเธอเบียดเข้ากับแขนผมเต็ม ๆ ความอุ่นถ่ายทอดมาชัดเจนผ่านเสื้อผ้าบาง ๆผมนอนนิ่ง ปล่อยให้เธอกอด ไออุ่นจากร่างกายทำให้เธอนอนสบายขึ้น"พรุ้งนี้...วีอยากทำอะไร?" ผมถามขณะที่แก้มของเธอชุกแขนผมอยู่"อืม...อยากลองขับเจ็คสกีดู" วีตอบ"แต่แกต้องซ้อนท้ายฉันนะ...ฉันไม่กล้าข

ภาพตรงหน้าคือ...วีที่กำลังเปลือยท่อนบน เสื้อกร้ามที่ถกขึ้น กองไว้อยู่บนเนินอกของเธอ แก้มเธอแดงขึ้นเล็กน้อย ท่าทางดูเขินอายแต่ก็ทำเป็นมั่นใจ ช่วงคอของเธอยาวระหง หน้าอกกลมสวยขนาดพอดีมือ ยอดอกสีชมพูอมน้ำตาลดูสวมส่วนและน่ามอง เอวคอดกิ้วรับสะโพกพาย สดคล่องกับท่านั่งแบบเด็กผู้หญิงยิ่งทำให้เธอดู น่ามองอย่างบอกไม่ถูกวีไม่กล้าถอดทั้งหมด เพราะลึก ๆ แล้ว เธอคงจะรู้สึกเขินอายเหมือนกันผมมองหน้าอกเธออย่างเปิดเผย แต่ข้างในลึก ๆ ผมก็คิดว่าผมไม่ควรทำแบบนี้ แต่ตอนนี้ผมห้ามสายตาของตัวเองไม่ได้เลย ความรู้สึกมันแตกต่างจากตอนที่เธอทำผ้าขนหนูหลุดอย่างไม่ได้ตั้งใจลิบลับ"จะมองอีกนานไหม...ฉันก็เขินเป็นนะ" วีพูดออกมาในท่าทีดูฉุนเฉียวแต่ผมดูออกว่าเธอเก็บซ้อนความเขินอายไว้อยู่สายตาของผมแทบจะไม่เลื่อนไปมองที่ไหนเลย...ราวกับโดนมนต์สะกดผมขยับเข้าใกล้วีโดยไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ...แต่ภาพตรงหน้าผมมันบอกให้ทำแบบนั้น...ผมเอื่อมมือไปจับใต้ราวนมของวี...ผมบีบมันเบา ๆ เพื่อให้ได้รูปทรงตามที่ผมต้องการทันทีที่ผิวหนังสัมผัสกัน วีสะด

หลังจากที่ผมกำลังตกใจกับคำท่าทายของวีแต่ไม่ทันที่ผมจะปฏิเสธ... วีก็พลิกตัว ก้าวเข่าขึ้นมาข้าง ๆ โซฟาที่ผมนอนตะแคงอยู่ มือทั้งสองข้างของเธอคว้าขอบกางเกงขาสั้นกับกางเกงในของผม แล้วดึงลงมาจนกองอยู่ที่ต้นขาล่างในจังหวะเดียว ผมรีบใช้มืออีกข้างปัดป้องกันและจะดึงกางเกงกลับ แต่มันเลื่อนลงไปอยู่ตรงหัวเข่า ทำให้ผมไม่สามารถขยับตัวได้เท่าทีควรเธอจับข้อมือผมด้วยมือซ้ายไว้แน่นเพื่อไม่ให้ผมทำอย่างนั้น แล้วหัวเราะคิกคักแบบผู้ชนะอีกครั้ง “อยู่นิ่ง ๆ สิ” มือขวาของเธอจับลำยาวที่ยังไม่แข็งตัวของผมทันที มันห้อยลงมาตามแรงโน้มถ่วงแล้ววีก็เริ่มชักขึ้นลงทันที่ ความรู้สึกที่คุ้นเคยวิ่งผ่านร่างผมไปทั่วอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวไม่นานนัก...มันก็แข็งตัวเต็มที่ ชี้ตั้งตรง ส่วนหัวสีแดงอ่อน ๆ บวมเป่ง เส้นเลือดปูดโปน ลำใหญ่ยาวจนเต็มฝ่ามือนุ่ม ๆ ของเธอเกือบหมด ผมผ่อนแรงขัดขืนลง กลายเป็นยอมจำนนเพราะความเสียวที่เริ่มวนเวียนที่ปลายลำยาว“แล้วไหนบอกว่าแข่งกันไง?” วีทำเหมือนไ

หลังจากนั้น วันถัด ๆ มา ช่วงเย็นหลังเลิกเรียนโรงเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนที่ยังคงเตรียมกิจกรรมงานกีฬาสี สนามฟุตบอลมีกลุ่มสีต่าง ๆ ซ้อมกันเสียงดัง ฝั่งเชียร์ลีดเดอร์ก็มีเสียงเพลงและเสียงนับจังหวะดังก้อง ผมซ้อมฟุตบอลกับเพื่อนสีชมพูตามปกติ เหงื่อโชกจนเสื้อที่ใส่ซ้อมเปียกชื้น ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นชุดนักเรียนเหมือนเดิมทุกวันหลังซ้อมผมเสร็จจะเดินไปรอวีตามคำสั่งเธอที่ลานซ้อมเชียร์ลีดเดอร์ใกล้ ๆ สนามฟตุบอล ผมนั่งลงตรงที่นั่งม้าหินห่างออกมาไม่ไกลนักและทุกวันผมจะเห็นผู้ชายคนเดิม หรือบางครั้งก็มีรุ่นน้อง ม.5 แวะมายืนดูสีชมพูซ้อมเป็นประจำ เย็นวันหนึ่ง ผมก็รอวีตามเคยคราวนี้วีไม่ได้เดินกลับมาคนเดียว เธอเดินคู่กับผู้หญิงคนนั้นที่ผมเคยเห็นเมื่อวันก่อน เธอคนนั้นตัวเล็กกว่าวีชัดเจน เธอสูงประมาณระดับค้างของวี ผมตรงยาวสีน้ำตาลเข้ม ผมหน้าม้า มีปรอยผมปล่อยลงมาเป็นกรอบใบหน้าเล็กน้อย ผูกโบว์สีขาวน่ารัก ผิวขาวสะอาด แม้จะไม่เท่ากับวีก็ตามรูปร่างสมส่วน ท่าทางร่าเริง อัธยาศัยดี ยิ้มตล