นอสทัลเจีย...ครั้งนั้นผมยังไม่ลืม (20+)

จากผู้เขียน

เรื่องนี้ผมเขียนจากความทรงจำสมัยอยู่ในช่วงมัธยมปลายของผมราวๆ ปี 2010 กว่าๆ ซึ่งตอนนี้ผมอายุ 30 กว่า ๆ แล้ว เรื่องที่ผมจะเล่าเป็นเรื่องที่ไม่ได้บู๊แหลกเท่าไรนัก แต่เป็นมุมมองของความอยากรู้อยากเห็นของวัยรุ่นที่กำลังก้าวเข้าสู่วัยที่เริ่มจะโตขึ้น ซึ่งมันจะมีหลายๆ เรื่องเข้ามา ทั้งเพื่อน แฟน การเรียน อนาคต การยอมรับในกลุ่มเพื่อนๆ แต่ผมจะหยิบยกในเรื่องของ “ความอยากรู้อยากเห็น” มาเป็นตัวเล่าและถ่ายทอดให้ฟัง ผ่านตัวละครชื่อ “แทน” 

ผมจะลงวันละตอน เวลา 22.00 น. (เวลาประเทศไทย) นะครับ

บทนำ

เคยเป็นไหมครับเวลาไปที่ไหน ฟังเพลงอะไร หรือกำลังทำอะไร เราจะนึกถึงสิ่งสิ่งหนึ่งขึ้นมา เป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านมา พอนึกถึงทีไร เราก็จะแอบยิ้มมุมปากหรือหัวเราะออกมาแบบไม่มีเหตุผลทุกที สิ่งนั้นคือ ‘นอสทัลเจีย’ (Nostalgia) 

 ผมมีเรื่องราวสมัยผมยังเป็นเด็กนักเรียนมัธยมปลาย ม.6 ราวๆ ปี 2010 กว่า ๆ มาเล่าให้ฟัง มันเป็นช่วงที่ผมมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึงมัน ถึงแม้ตอนนี้พอนึกช่วงเวลาเหล่านั้นจะรู้สึกผิดไปบ้าง แต่มันก็เป็นการตัดสินใจของผมในช่วงเวลานั้น ช่วงที่ผมอายุ 18 ปี ยังเป็นวัยรุ่นที่ประสบการณ์ตามวัย

 ผมจะไม่เปิดเผยชื่อของสถานที่นะครับ แต่จะบอกเป็นที่ที่ตามเหตุการณ์ไป เช่น โรงเรียน ห้าง อุทยาน เป็นต้น

ตัวละคร

ผมชื่อ แทน อายุ 18 ปี เรียนอยู่ ม.6 ห้องเดียวกับวีและเมษ์ ผมสูงประมาณ 178 ซม. น้ำหนัก 64 กก. มีกล้ามเนื้อพอสมควรจากการที่ชอบเล่นกีฬา ผมสั้นสีดำ หน้าตาปกติทั่วไปไม่ได้โดดเด่นอะไร 

ผมเป็นเด็กผู้ชายธรรมดา ๆ ไม่ค่อยโดดเด่นอะไร เงียบ ๆ 'วี' เพื่อนข้างบ้านที่โตมาด้วยกัน เข้าออกบ้านกันจนเหมือนอยู่บ้านเดียวกันไปแล้ว เธอชอบแกล้งผมเล่นมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ผมมักจะเรียกเธอด้วยชื่อและเรียกตัวเองว่า “เรา”

ช่วงม.ต้นผมเริ่มคบหากับเพื่อนในห้อง เธอชื่อ “เมษ์” เราคบกัน คุยกันแบบเด็กใส ๆ ยังไม่เคยมีอะไรลึกซึ้ง บางครั้งมีจับมือกันเล็กน้อย ซึ่งตอนนี้เราก็ยังคบกันอยู่

วี เธออายุ 18 ปีเท่า ๆ กับผม เธอเกิดหลังผมไม่กี่เดือนที่ทำตัวเป็นเหมือนพี่สาว เราเรียน ม.6 ห้องเดียวกัน เธอสูงประมาณ 168 ซม. น้ำหนัก 45 กก. ละมั้ง รูปร่างสูงผอมเพรียว มีเส้นโค้งของเรือนร่างชัดเจน ผิวขาวอมชมพู หน้าตาน่ารัก ผมตรงยาว ผิวเธอขาวอมชมพูสว่างเหมือนไม่เคยโดนแดดมาก่อน เธอคงได้จากแม่ของเธอมา หน้าตาน่ารักมาก หมวย ๆ ผมตรงยาว ตาเรียวยาว จมูกโด่ง 

นิสัยเธอตอนเด็ก ๆ ห้าวมาก ขี้เล่น ขี้แกล้งมาก ๆโดยฉะพราะผม แต่โตมากก็ลดลง เธอชอบตีก้นผมและบางครั้งผมก็ตีเธอคืน เธอมักจะเรียกผมว่า “แก” และเรียกตัวเองว่า “ฉัน”

ความสัมพันธ์ของผมและวี

พ่อวีกับพ่อผมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น ทั้งคู่สนิทกันมาก ๆ ทั้งคู่แต่งงานพร้อม ๆ กัน มีลูกพร้อมๆ กันและบ้านอยู่ติดกันโดยบังเอิญ 

แต่ช่วงผมเด็ก ๆ พอจำความได้ พ่อและแม่ต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ และส่งเงินกลับมาเพื่อดูแลผม พ่อของผมฝากเพื่อนที่สุดในชีวิตของเขา ให้ดูแลผม นาน ๆ ทีจะกลับ มา แต่กลับมาแต่ละครั้งก็จะเอาของมาฝากผมและวีทุกครั้ง

บ้านของเราอยู่ติดกัน เราจึงโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เข้าออกบ้านกันจนสนิทมาก เราเรียนห้องเดียวกันมาตลอด จนถึงตอน ม.6 เรายังคุยกันได้เกือบทุกเรื่อง

เมษ์ แฟนสาวที่ผมคบมาตั้งแต่มาต้น แต่ถึงจะคบกันมาแต่เราก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วๆ ที่ได้แค่จับมือ คุยเล่นกัน เป็นห่วงซึ่งกันและกันเท่านั้น เธออายุ 18 ปีเท่าๆ ผมและวี เราเรียนห้องเดียวกันทั้ง 3 คน เธอเป็นเด็กเรียน เลยมีเพื่อนเข้าหาเรื่องเรียนเสมอ เมษ์ และ วีรู้จักกันและเธอรู้ว่าผมและวีอยู่บ้านเดียวกัน

ลักษณะของเธอ ผมสั้นบ๊อบระดับคา ผิวขาวแบบเนียละเอียด หน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโต รูปร่างดี ดูเรียบร้อย 

เธอเป็นเพื่อนที่ดีกับทุกๆ คน แต่วีกับเมษ์ไม่ได้สนิทกันมากนัก แค่คุยกันได้ปกติในห้องเรียน

***คำเตือน***

ก่อนจะเริ่มอ่าน ผมบอก’ คำเตือน’ กันสักนิดก่อนนะครับ ว่า... เรื่องราวทั้งหมดในนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ตัวละครและเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นเรื่องที่สมมุติขึ้นเท่านั้น

โดยเนื้อหาจะเล่าถึงเรื่องราวความอยากรู้อยากเห็นตามประสาวัยรุ่นมัธยมปลาย รวมถึงความสัมพันธ์ทางกาย(นอกกาย) ซึ่งเป็นปมและการตัดสินใจเฉพาะตัวของตัวละครเท่านั้น

เนื่องจากมีเนื้อหาที่สื่อไปทางเพศ(บ้าง) กรุณาอ่านเพื่อความบันเทิงและอรรถรสเท่านั้นนะครับ... ห้ามลอกเลียนแบบเด็ดขาดเลยนะ!