Alle Kapitel von Finally, You Yielded (กว่าจะยอมมาเป็นของฉันนะนายเย็นชา): Kapitel 11 – Kapitel 20

หลังจากที่เธอรู้สึกตัวตื่นทันทีที่เขาวางสายจากเลขาสายตาคมกริบเหลือบมองคนบนเตียงที่พึ่งลืมตาตื่นด้วยความเพลีย เขาเอ็นดูในความต่อปากต่อคำทั้งๆที่ยังเพิ่งฟื้นจากไข้แท้ๆ 'เดี๋ยวค่อยกลับมาจัดการเธอ' ยิ้มบางๆพรางคิดในใจ ก่อนจะรีบก้าวขาออกจากคฤหาสน์แล้วไปขึ้นรถที่หรูสตาร์ทรออยู่ก่อนแล้ว --------- เขาปรับกระดุมเสื้อสูทให้เข้าที่ เตรียมตัวเดินเข้าไปในห้องทำงานเพื่อพบกับบุคคลทรงอิทธิพล ผู้ซึ่งถือครองอำนาจและอิทธิพลในโลกธุรกิจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ปกติแล้วเรื่องทั่วไปแทบไม่ต้องถึงมือเขาด้วยซ้ำ น้อยครั้งนักที่ระดับนี้จะต้องลงมาจัดการด้วยตัวเอง มือหนาผลักประตูเข้าไป ข้างในมีร่างหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้วบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่หันหลังให้ประตู ทันทีที่เห็นแผ่นหลังนั้น เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใครตรงตามที่คาดไว้ ชายหนุ่มคนนั้นค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาช้าๆ... ‘ไทก้า’ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง ผู้กุมแส้อำนาจและเครือข่ายธุรกิจมูลค่ามหาศาลไว้ในมือไม่แพ้กัน ทว่าบทสนทนาที่เกิดขึ้นกลับไม่ได้เกี่ยวกับตัวเลขหรือผลประโยชน์ทางธุรกิจโดยตรง แต่เป็นเรื่องของ ‘ซาร่า’ เขาชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเรื่องที่ไทก้าพูด

เช้าวันกลับบ้านของฉันมาถึงแล้ว' แสงแดดยามเช้าฉาบไล้ลงบนพื้นหินอ่อนของห้องโถงกว้างใหญ่ แต่กลับไม่อาจขับไล่ความเย็นชืดที่ปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์ ความเงียบสงบอันไร้ชีวิตชีวาทำให้ความว่างเปล่าเด่นชัดยิ่งกว่าวันไหนๆ มีเพียงแม่บ้านวัยกลางคนคนเดียวเท่านั้นที่ยืนสงบนิ่งอยู่ใกล้ประตูบานโต แม่บ้านยืนรอเพื่อส่งซาร่า เพราะได้รับคำสั่งและรับรู้เรื่องราวทั้งหมดมาจากเจ้านายของตนเมื่อคืนวานให้ตื่นก่อนเวลา ไร้เงาของคารัสเจ้าของบ้าน ซาร่าก้าวขึ้นรถไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางเพียงไม่กี่ใบ ไร้เสียงรบกวนนอกจากเสียงเครื่องยนต์หรูคันใหญที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ แต่ทว่าในมุมมืดใต้ร่มไม้ใหญ่ริมกำแพงคฤหาสน์ตำแหน่งมุมอับสายตาที่คนบนรถไม่มีวันมองเห็นรถสปอร์ตคันหรูของคารัส กลับจอดสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่รุ่งสาง ผ่านฟิล์มมืดสนิทของกระจกรถ สายตาคมกาฬคู่เดิมกำลังเฝ้ามองท้ายรถคันใหญที่ค่อยๆ ลับสายตาไปอย่างเงียบเชียบ มือหนากำแน่นจนข้อหักขาว ความรู้สึกหนักอึ้งและว้าวุ่นใจที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังตีรวนอยู่ในอก เขาไม่ได้ปรากฏตัวให้เธอเห็น ไม่ใช่เพราะไม่อยากเจอ... แต่เพราะกลัวว่าหากได้เห็นแววตาเย็นชาหรือความ

คารัสโอบเอวซาร่าไว้หลวมๆ พลางก้มลงมองใบหน้าสวยที่เริ่มแสดงความเหนื่อยล้าออกมาเล็กน้อย เขาเตรียมจะเอ่ยปากชวนเธอไปหาอะไรกินเพื่อผ่อนคลาย หลังจากที่เธอต้องใช้พลังงานกับการชิมชาบนเวทีไปไม่ใช่น้อย ทว่า เขากลับต้องชะงักฝีเท้าลงทันควัน เมื่อมีเสียงหวานแหลมทักขึ้นจากทิศทางหนึ่ง "พี่คารัสคะ!" หญิงสาวร่างเพรียวในชุดราตรีสีแดงสดเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มสดใส เธอคนนี้คือ ทิชา หญิงสาวที่คุ้นเคยกับคารัสมาตั้งแต่เด็กๆ ในอดีตเธอมักจะแวะเวียนไปหาเขาที่คฤหาสน์หลังเก่าบ่อยๆ ในสมัยที่คุณตาและคุณแม่ของเขายังอยู่ที่นั่น ก่อนที่คารัสจะย้ายออกมาอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหม่ในปัจจุบัน สำหรับคารัสแล้ว เขาไม่เคยคิดกับทิชาในเชิงชู้สาวเลยสักครั้งเดียว ทุกการกระทำและเอ็นดูที่

สืบเนื่องจากเมื่อคืนเธอนอนดึกและมีคนบ้ามาปลุกแต่เช้าตรู่ สายตาที่เริ่มล้าทำให้ซาร่าเผลอผล็อยหลับไปตลอดทาง กระทั่งรถตู้สุดหรูเคลื่อนเข้ามาจอดนิ่งสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของคุณแม่คารัสเป็นเวลาสักพักใหญ่แล้ว บอสหนุ่มกวาดสายตามองร่างบางที่ยังคงจมอยู่ในนิทรา เขาไม่อยากปลุกให้เธอตื่น จึงทำเพียงนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้เธอนอนพักผ่อนต่ออย่างเงียบเชียบ กระทั่งดวงตาคู่สวยค่อยๆ ปรือขึ้นมา ซาร่ามองออกไปนอกกระจก ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มข้างกายด้วยความงุนงง "ถึงแล้ว ทำไมนายไม่ปลุกฉันล่ะ" "ก็เห็นเธอกำลังนอนฝันหวานถึงใครอยู่ เลยไม่อยากรบกวน" คารัสตอบเสียงเรียบ พลางยกยิ้มกวนๆ เล็กน้อย ทว่าในใจลึกๆ ของบอสใหญ่กลับเต็มไปด้วยความอาทร เขาไม่อยากปลุกเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าเมื่อคืนเธอนอนดึกมาก ตอนที่เขาลุกออกไปดื่มน้ำช่วงตีหนึ่ง ไฟในห้องของเธอยังคงเปิดสว่างอยู่เลย... ยัยตัวดีคงนั่งคิดมากเรื่องเมื่อคืนจนนอนไม่หลับแน่ๆ "นี่ใจคอจะกวนฉันหรือไง ฝันหวานตอนไหนย่ะ" คำพูดของคารัสทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย "ในเมื่อตื่นแล้ว ก็ลงไปพบคุณแม่กันเถอะ" คารัสเอ่ยตัดบท พลางเป็นฝ่ายเปิดประตูรถเองแล้วก้าวลงไปก่อน เขาย

ปลายสายเป็นทิชา “ดีมาก! ลงมือทันที อย่าให้ยืดเยื้อ!” ทิชากำโทรศัพท์แน่นด้วยความสะใจจนข้อนิ้วขาวซีด เมื่อปลายสายรายงานว่าคารัสได้ออกไปจากรีสอร์ทและทิ้งให้ซาร่าอยู่เพียงลำพังแล้ว โอกาสทองที่ฟ้าเป็นใจมาถึงเร็วกว่าที่คิด "และจำไว้นะ..." น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความกดดัน "ทำให้เนียนที่สุด อย่าให้มีร่องรอยอะไรที่สาวมาถึงตัวฉันได้เด็ดขาด ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูคารัส หรือมีชื่อฉันไปเกี่ยวข้อง... แกไม่ได้ตายดีแน่!" “วางใจได้ครับคุณหนู พวกผมทำงานสะอาดอยู่แล้ว รับรองว่าตำรวจหรือแม้แต่คุณคารัส ก็จะเห็นมันเป็นแค่ 'อุบัติเหตุ' ที่น่าสงสารเท่านั้น” ชายปริศนาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะตัดสายไป ทิชาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้า เธอเดินไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมากระดกจนหมดแก้ว สายตามอง