บทที่ 16 จูบ

คารัสโอบเอวซาร่าไว้หลวมๆ พลางก้มลงมองใบหน้าสวยที่เริ่มแสดงความเหนื่อยล้าออกมาเล็กน้อย เขาเตรียมจะเอ่ยปากชวนเธอไปหาอะไรกินเพื่อผ่อนคลาย หลังจากที่เธอต้องใช้พลังงานกับการชิมชาบนเวทีไปไม่ใช่น้อย

ทว่า เขากลับต้องชะงักฝีเท้าลงทันควัน เมื่อมีเสียงหวานแหลมทักขึ้นจากทิศทางหนึ่ง

"พี่คารัสคะ!"

หญิงสาวร่างเพรียวในชุดราตรีสีแดงสดเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มสดใส เธอคนนี้คือ ทิชา หญิงสาวที่คุ้นเคยกับคารัสมาตั้งแต่เด็กๆ ในอดีตเธอมักจะแวะเวียนไปหาเขาที่คฤหาสน์หลังเก่าบ่อยๆ ในสมัยที่คุณตาและคุณแม่ของเขายังอยู่ที่นั่น ก่อนที่คารัสจะย้ายออกมาอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหม่ในปัจจุบัน

สำหรับคารัสแล้ว เขาไม่เคยคิดกับทิชาในเชิงชู้สาวเลยสักครั้งเดียว ทุกการกระทำและเอ็นดูที่เคยมีให้ เป็นเพียงความรู้สึกของพี่ชายที่มีต่อน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น แต่ทิชาไม่เคยคิดแบบนั้นกับเขา... เธอแอบรักคารัสมานานหลายปี นึกอิจฉาและริษยาผู้หญิงทุกคนที่ได้เข้าใกล้เขา โดยเฉพาะซาร่า!ผู้หญิงที่โชคดีที่สุดซึ่งได้แต่งงานและครอบครองตำแหน่งภรรยาของเขาอย่างถูกต้อง

และในวันนี้ ทิชาที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากเมืองนอก ก็ไม่ลังเลเลยที่จะก้าวเข้ามาแสดงตัวต่อหน้าคารัสที่เธอปองมาตลอดชีวิต

"เธอมาได้ยังไง" คารัสถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบติดจะแปลกใจ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นอดีตน้องสาวข้างบ้านปรากฏตัวที่นี่

"ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะคะ" ทิชายิ้มหวาน ส่งสายตาพราวระยับมองคารัสโดยไม่สนใจสายตาของซาร่าที่ยืนอยู่ข้างๆ "พี่ไทก้าเป็นคนชวนน่ะค่ะ... จริงๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาหรอกนะคะ แต่พอรู้ว่าพี่คารัสจะมา ทิชาก็เลยรีบมาหาพี่ก่อนเลย"

คำตอบพร้อมรอยยิ้มออดอ้อนนั้นทำเอาซาร่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงรังสีที่ไม่ค่อยเป็นมิตรและสายตาประเมินที่ทิชาส่งมาทางเธออย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะพูดกับคารัส แต่สายตาของทิชากลับแอบกวาดมองซาร่าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความอิจฉา

"แล้วนี่จะไม่แนะนำให้ทิชารู้จักหน่อยเหรอคะ..." ทิชาเอือนเอ่ยพลางเบนสายตามาหยุดที่ซาร่าอย่างเป็นทางการ รอยยิ้มบนใบหน้าดูเสแสร้งขึ้นมาทันตา "...ภรรยาที่แต่งงานกับพี่คารัสน่ะค่ะ"

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้จักหรอก รู้แค่ว่าเธอเป็นคนที่ฉันเต็มใจแต่งงานด้วยก็พอ"

คารัสตอบเสียงเรียบเย็นชา ทรงอำนาจจนทิชาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เขาไม่รอให้ทิชาได้เอ่ยปากอะไรต่อ แต่กลับคว้าข้อมือเรียวของซาร่าไว้แน่นทันทีเมื่อสัมผัสได้ว่าเธอทำท่าจะขยับตัวก้าวออกไป

"จะไปไหน" เขาหันมาถามภรรยาข้างกายด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

"ก็หลีกทางให้คุณได้คุยกันไง" ซาร่าพยายามแกะมือเขาออก พลางเลิกคิ้วมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "ฉันคอแห้ง อยากไปหาอะไรดื่ม"

"ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับทิชา" คารัสเอ่ยตัดบทอย่างไม่รักษาน้ำใจคนฟัง

ทว่าทิชาที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับไม่ยอมแพ้ เธอรีบขยับเข้ามาขวางหน้าทั้งสองคนไว้ทันที "พี่คารัสคะ! แต่ทิชามีเรื่องสำคัญต้องบอกจริงๆ นะคะ... เรื่องคุณแม่ของพี่ค่ะ ท่านอยากนัดให้พวกเรากลับไปเยี่ยมท่านที่คฤหาสน์ด้วยกัน"

เมื่อได้ยินเรื่องของมารดา คารัสชะงักไปเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่นขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาจำใจต้องหยุดยืนคุยกับทิชาต่ออีกสักพักเพื่อเค้นถามรายละเอียด ทว่าสายตาคู่คมกลับไม่ได้มองหน้าคนพูดเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาเข้มจัดยังคงจับจ้องไปที่เรือนร่างระหงของซาร่าที่เดินผละออกไปไม่วางตา

และภาพที่เห็นก็ทำให้เขาต้องกัดฟันแน่น...

ตรงบริเวณบาร์เครื่องดื่ม ตอนนี้ไทก้ากำลังยืนยิ้มระรื่น คุยหัวเราะกระซิบกระซาบกับซาร่าอย่างเป็นกันเอง โดยที่หญิงสาวก็ดูผ่อนคลายและมีรอยยิ้มสดใสให้ลูกพี่ลูกน้องของเขาผิดกับตอนที่อยู่กับเขาลิบลับ

เผลอไม่ได้เลยนะ... ไอ้ไทก้า คารัสคิดในใจอย่างหัวเสีย ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนแทบอยากจะทิ้งบทสนทนาตรงหน้า แล้วก้าวยาวๆ ไปลากตัวภรรยาตัวเองกลับมาทันที

คุยอะไรกัน ยิ้มหน้าบานเชียว"

คารัสส่งเสียงเข้มถามขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาถึง เขายืนแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ พลางตวัดสายตาคมกริบมองหน้าภรรยาตัวเองอย่างจับผิดและความไม่พอใจที่ฉายชัดในดวงตา

ทว่ายังไม่ทันที่ซาร่าจะได้เอ่ยปากตอบอะไร ไทก้าก็หลุดหัวเราะในคอเบาๆ ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมาแทนทันที

"แหม... ทำเป็นเดินหน้าบึ้งมาเชียวนะคารัส ฉันก็แค่อาสาพาภรรยานายมาหาอะไรดื่มแก้คอแห้งตามที่เธอต้องการ แล้วก็คุยเรื่องรสชาติชาเมื่อกี้เอง" ไทก้ายักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ พลางส่งรอยยิ้มมีเลศนัยให้ลูกพี่ลูกน้อง "ซาร่าเธอนอกจากจะชิมชาเกรดพรีเมียมได้เป๊ะแล้ว รสนิยมเรื่องเครื่องดื่มตรงบาร์นี้ก็ยังเยี่ยมยอดเหมือนเดิม ไม่เสียแรงที่ฉันลงทุนจัดงานนี้จริงๆ"

คำพูดที่ดูเป็นกันเองและรู้ใจซาร่าดีเหลือเกินของไทก้า ยิ่งเติมเชื้อไฟให้คารัสหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองหน้าไทก้าสลับกับซาร่าด้วยสายตาตึงเครียด

"งั้นเหรอ... แต่ดูเหมือนนายจะดูแล 'ภรรยาคนอื่น' ดีเกินหน้าที่ไปหน่อยนะไทก้า" คารัสเอ่ยเสียงต่ำเรียบพลางเอื้อมมือไปคว้าเอวบางของซาร่าเข้ามาดึงชิดลำตัวอย่างถือสิทธิ์ "หน้าที่ตรงนี้เป็นของฉัน... นายหมดหน้าที่แล้ว ก็ไปจัดการเรื่องธุรกิจของนายต่อได้แล้วมั้ง"

ทิชาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอรีบก้าวฉับๆ เข้ามาร่วมวงสนทนาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง โดยไม่แคร์สายตาของซาร่าแม้แต่น้อย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากพูดอะไร คารัสที่เหลือบไปเห็นสีหน้าเรียบเฉยทว่าแฝงความเหนื่อยล้าของภรรยาก็ตัดบทขึ้นมาเสียก่อน

"ฉันขอตัวกลับบ้านก่อน"

น้ำเสียงเด็ดขาดของเขาทำเอาทิชาถึงกับชะงักคำพูดไว้ในคอ หน้าเสียไปวูบหนึ่ง ขณะที่ไทก้าซึ่งยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลกลับหลุดหัวเราะในคออย่างอารมณ์ดี เขายักคิ้วให้ลูกพี่ลูกน้อง แล้วเบนสายตาไปมองหญิงสาวข้างกายคารัสด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์

"ไว้เจอกันใหม่นะ... ซาร่า" ไทก้าส่งเสียงพูดตามหลังมาทันที สายตาจับจ้องไปที่ซาร่าอย่างมีเลศนัย

คารัสขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจ เขาไม่รอฟังเสียงเรียกร้องของทิชาหรือคำทักทายของไทก้าอีกต่อไป มือหนากระชับจับข้อมือเรียวของซาร่าไว้มั่น แล้วพาเธอออกไปจากบริเวณงานเลี้ยงทันทีโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น

เมื่อก้าวพ้นประตูหน้าของโรงแรมหรู ลมเย็นยามค่ำคืนก็ปะทะเข้ากับใบหน้า ที่บริเวณจุดจอดรถ VIP ด้านหน้า รถตู้คันหรูสีดำเงาถูกจอดสตาร์ทเครื่องรอไว้อยู่แล้ว โดยมี ทัช ลูกน้องคนสนิทรีบลงมาก้าวเปิดประตูสไลด์ไฟฟ้าให้อย่างรู้หน้าที่

"ขึ้นรถ" คารัสเอ่ยเสียงเรียบต่ำ พลางดันร่างระหงของซาร่าให้ก้าวขึ้นไปด้านใน ก่อนที่เขาจะก้าวตามขึ้นไปติดๆ และปิดประตูลงทันที ทิ้งความวุ่นวายและเสียงจอแจในงานเลี้ยงไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงบรรยากาศเงียบขรึมและชวนอึดอัดภายในรถตู้ที่กำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่

____________

บรรยากาศรอบคฤหาสน์หรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้พริ้วไหวในยามดึกสงัด หลังจากผ่านพ้นงานเปิดตัวน้ำชาของไทก้า ซาร่าถอนหายใจออกมาเบาๆ ความร้อนวูบวาบและอาการคั่นเนื้อคั่นตัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปในงานเริ่มจู่โจมร่างกาย สมองของเธอประมวลผลเพียงภาพห้องน้ำกว้างและความนุ่มของเตียงนอนที่รออยู่ข้างบน แต่ยังไม่ทันที่ปลายเท้าจะก้าวข้ามผ่านธรณีประตูบ้าน เสียงทุ้มต่ำเรียบเย็นก็ดังแหวกความเงียบขึ้นจากเบื้องหลัง

"เดี๋ยวก่อน...ซาร่า"

ร่างสูงของเขายืนอยู่ด้านหลังเพียงครึ่งก้าว สายตาคมกริบจ้องมองมาที่เธออย่างจับผิด นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนความหงุดหงิดที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่มาตลอดการเดินทางกลับมาคฤหาสน์

"ฉันเห็นเธอคุยกับไทก้านานสองนาน... บอกมาสิ ว่าระหว่างเธอกับมัน มีอะไรลึกซึ้งกันหรือเปล่า?"

ซาร่าชะงักกึก ความง่วงและความเพลียปนเปไปกับความหงุดหงิดจากอาการเมา เธอหันกลับมามองสบตาเขาพลางแค่นยิ้มบาง มือเรียวจับเสื้อคลุมตัวนอกที่เขาพึ่งให้เธอตอนอยู่บนรถออก เพื่อระบายความร้อนในร่างกาย

"นายถามเพราะอยากรู้จริงๆ หรือแค่หาเรื่องเพราะความหึงกันแน่?" เธอเว้นจังหวะ ก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ด้วยท่าทางระหงแม้สติจะพร่ามัว "งานวันนี้เป็นงานของเขา ฉันก็แค่ทำตามมารยาท... หรือว่าสายตาที่คุณใช้มองฉัน มันทำให้คุณคิดไปไกลเอง?"

เขายกยิ้มมุมปาก ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของซาร่าชนเข้ากับประตูห้องโถง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดข้างแก้มเนียน "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ซาร่า... เธอรู้ดีว่าฉันหมายถึงอะไร ตอบมาคำเดียว ว่าเธอให้ความสนิทสนมกับมันเกินกว่าคำว่ารู้จักหรือเปล่า"

ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบสงัด ความตึงเครียดและแรงดึงดูดปะทุขึ้นกลางความเงียบของคฤหาสน์ คืนนี้ดูเหมือนว่าซาร่าจะไม่ได้พักผ่อนง่ายๆ อย่างที่ตั้งใจไว้เสียแล้ว

ซาร่าถอนหายใจยาวพลางยกมือขึ้นดันอกแกร่งของเขาออกหลวมๆ ดวงตาคู่สวยสะท้อนความเหนื่อยล้าผสมความประชดประชัน เธอเอียงคอมองเขาพลางแค่นยิ้มออกมาเล็กน้อย

"นายจะมาคาดคั้นอะไรฉันนักหนา... ลืมอะไรไปหรือเปล่า" น้ำเสียงของเธอเบาหวิวแต่หนักแน่นในความหมาย "เราไม่ได้เป็นคนรักกันจริงๆ สักหน่อย"

คำพูดนั้นเหมือนลูกศรแหลมคมที่แทงเข้ากลางอก ร่างสูงชะงักกึกไปชั่วขณะ แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความกร้าวร้าวพลันวูบไหวและไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจซ่อนมิด

"ความสัมพันธ์สัญญาของเรา มันไม่มีข้อไหนบอกให้ฉันต้องมารายงานเรื่องผู้ชายคนอื่น แล้วก็ไม่มีข้อไหนให้สิทธิ์นายมาหึงหวงฉันด้วย" ซาร่าพูดต่อ พลางเบี่ยงตัวหลบออกจากพันธนาการของเขา "ฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะ'"

ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวขาออกไป มือใหญ่ก็คว้าเข้าที่ข้อมือเรียวอย่างแรงแล้วดึงเธอกลับเข้าหาอกกว้างอีกครั้ง ความเย็นชาในดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธกรุ่นที่ระคนไปด้วยความตระหนก

"ไม่จริงสักนิด..." เสียงทุ้มรอดฟันออกมาเบาๆ ข้างหูเธอ "เธอคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวกับคำสัญญาโง่ๆ นั่น จะหยุดฉันไม่ให้รู้สึกอะไรกับเธอได้จริงๆ.เหรอ!!?"

คำพูดทั้งหมดของซาร่าที่กำลังจะต่อว่าเขาถูกกลืนหายไปในทันทีเมื่อริมฝีปากหนาบดเบียดลงมาอย่างเอาแต่อารมณ์ สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและสับสนจากคำประชดประชันของเธอ แต่เพียงชั่วครู่ มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเว้าวอนอย่างปิดไม่มิด

กลิ่นหอมกรุ่นของแอลกอฮอล์เจือปนไปกับสัมผัสร้อนผ่าว ร่างบางชะงักกึกด้วยความตกใจ มือเรียวที่ตั้งท่าจะดันอกแกร่งออกกลับเริ่มอ่อนแรงลง ความร้อนรุ่มจากฤทธิ์สุราที่แล่นผ่านเส้นเลือดผสมผสานกับแรงอารมณ์ที่เขายัดเยียดมาให้ ทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำจนยากจะควบคุม

เขาบดจูบเนิ่นนานเหมือนต้องการจะลบรอยสัมผัส สายตา และเสียงหัวเราะของชายคนอื่นให้ออกไปจากตัวเธอให้หมดสิ้น มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของซาร่าไว้แน่น รั้งให้เธอรับสัมผัสจากเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่มืออีกข้างสอดรัดเอวบางเข้าหาตัวจนไร้ซึ่งช่องว่างระหว่างกัน

เมื่อผละริมฝีปากออกอย่างช้าๆ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่พ่นรดกันในความสลัว นัยน์ตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอด้วยความหลงใหลและหวังหมอง

"จำไว้ ซาร่า..." เขาพึมพำเสียงพร่าชิดริมฝีปากของเธอ "สัญญาจะระบุไว้ยังไงฉันไม่สนใจ... แต่ร่างกายกับหัวใจของเธอ มันเป็นของฉันตั้งแต่วันแรกแล้ว"

<<เพี๊ยะ!>>

เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับใบหน้าคมอย่างจังดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงที่เคยเงียบสงบ ความเจ็บแสบแล่นปราดไปทั่วปรางแก้มของเขา รอยฝ่ามือสีแดงเข้มค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในความสลัว ร่างสูงชาไปทั้งแถบ หัวใจบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างกาย

ซาร่ายืนหายใจหอบถี่ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความโกรธและความสับสนที่พุ่งขึ้นสูงถึงขีดสุด เธอใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ เหมือนต้องการลบรอยสัมผัสของเขาออกไปให้หมดสิ้น ก่อนจะตะโกนใส่หน้าเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"นายจูบฉันทำไม! นายทำแบบนี้กับฉันทำไม!"

น้ำตาที่อั้นไว้ร่วงผละออกจากเต้าเต่งตึง เธอไม่รอฟังคำตอบและไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาอีกต่อไป ร่างบางหมุนตัวแล้วออกวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงก้าวเท้าถี่กระชั้นดังสะท้อนขึ้นสู่ชั้นบน ตามด้วยเสียงประตูห้องนอนที่ถูกปิดใส่หน้าความเงียบงันดัง ปัง! จนคฤหาสน์ทั้งหลังสะเทือน

เขายืนนิ่งอยู่ ณ จุดเดิม มือหนาค่อยๆ ยกขึ้นแตะแก้มข้างที่ชาชิบ สัมผัสความร้อนผ่าวที่ฝ่ามือเธอทิ้งไว้ นัยน์ตาคมกริบมองขึ้นไปตามทางเดินสู่ห้องนอนที่ประตูถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ความโกรธในตอนแรกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าและความกลัวในใจ กลัวว่าจูบเมื่อครู่ อาจจะไม่ได้ลบไทก้าออกไป แต่กลับเป็นสิ่งที่ดันเธอให้ห่างออกไปไกลกว่าเดิม เขาอยากขอโทษกับสิ่งที่พึ่งทำลงไป