บทที่ 20 โหยหา

ปลายสายเป็นทิชา

“ดีมาก! ลงมือทันที อย่าให้ยืดเยื้อ!”

ทิชากำโทรศัพท์แน่นด้วยความสะใจจนข้อนิ้วขาวซีด เมื่อปลายสายรายงานว่าคารัสได้ออกไปจากรีสอร์ทและทิ้งให้ซาร่าอยู่เพียงลำพังแล้ว โอกาสทองที่ฟ้าเป็นใจมาถึงเร็วกว่าที่คิด

"และจำไว้นะ..." น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความกดดัน "ทำให้เนียนที่สุด อย่าให้มีร่องรอยอะไรที่สาวมาถึงตัวฉันได้เด็ดขาด ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูคารัส หรือมีชื่อฉันไปเกี่ยวข้อง... แกไม่ได้ตายดีแน่!"

“วางใจได้ครับคุณหนู พวกผมทำงานสะอาดอยู่แล้ว รับรองว่าตำรวจหรือแม้แต่คุณคารัส ก็จะเห็นมันเป็นแค่ 'อุบัติเหตุ' ที่น่าสงสารเท่านั้น” ชายปริศนาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะตัดสายไป

ทิชาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้า เธอเดินไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมากระดกจนหมดแก้ว สายตามองออกไปนอกหน้าต่างคอนโดหรูด้วยความมุ่งร้าย

ขณะเดียวกัน ที่บริเวณริมระเบียงและทางเดินเงียบสงบหน้าห้องพักของซาร่า ชายฉกรรจ์ในชุดดำสองคนเริ่มเคลื่อนตัวเข้าใกล้ประตูห้องพักอย่างเงียบเชียบ พร้อมอุปกรณ์และแผนการร้ายที่เตรียมไว้จัดการเสี้ยนหนามให้พ้นทาง ตามคำสั่งฆ่าที่ไร้ความปรานี

ช่วงสายของวัน แสงแดดอุ่นๆ เริ่มสาดแสงทั่วชายหาด ซาร่าในชุดสบายๆ เดินทอดนัยน์ตามองคลื่นทะเลที่กระทบฝั่งด้วยความสบายใจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติรอบตัว

ทว่า ก่อนที่เท้าของเธอจะแตะลงบนผืนทรายนุ่ม ร่างของชายฉกรรจ์สองคนก็โผล่ออกมาจากเงามืดด้านข้างอย่างรวดเร็ว! หนึ่งในนั้นใช้ผ้าโป๊ดยาสลบเข้าตะกุบปิดปากปิดจมูกของเธอแน่น ซาร่าพยายามดิ้นรนสุดชีวิตและส่งเสียงร้องในลำคอ แต่ด้วยแรงที่ต่างกันมหาศาล สติของเธอเริ่มพร่ามัว ก่อนจะถูกลากตัวขึ้นรถตู้ติดฟิล์มดำมืดที่จอดซุ่มอยู่ใกล้ๆ

“เฮ้ย! เอาไงต่อดีวะ? ตามแผนคือจับมันกดน้ำทะเลให้จมตายไปเลยไม่ใช่เหรอ?” ชายคนแรกเอ่ยถามพลางหันไปมองร่างบางที่หมดสติอยู่เบาะหลัง

ชายอีกคนที่นั่งฝั่งคนขับหันกลับมามองใบหน้าหวานละมุนและเรือนร่างเพรียวบางของซาร่า สายตาของมันเต็มไปด้วยความโลภและความหื่นกระหาย

“มึงดูหน้ามันสิ... สวยระดับนางฟ้าขนาดนี้ จะจับกดน้ำตายเปล่าๆ ได้ไงวะ น่าเสียดายของตายห่า” มันแสยะยิ้มชั่วร้าย “เปลี่ยนแผน! พาตัวมันไปที่กระท่อมร้างท้ายหาดก่อน จัดการให้สมใจอยากแล้วค่อยอุ้มฆ่าทิ้งก็ยังไม่สาย!”

รถตู้เคลื่อนตัวออกจากบริเวณรีสอร์ทอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าไปยังกระท่อมร้างที่ลับตาคนไม่ไกลจากชายหาดมากนัก โดยที่ซาร่าซึ่งไร้สติต้องตกอยู่ในอันตรายขั้นสุด และคารัสยังคงติดภารกิจสำคัญโดยไม่รู้เลยว่าหญิงสาวอันเป็นที่รักกำลังจะถูกทำร้าย

*********

หน้าห้องประชุมใหญ่ คารัสจรดปากกาเซ็นเอกสารลงนามสำคัญฉบับสุดท้ายจนเสร็จสิ้น ทว่าในอกกลับรู้สึกกังวลอย่างน่าประหลาด เขาหันไปกำชับ นรินทร์ เลขาสาวเสียงเรียบ

"นรินทร์ ก่อนเข้าห้องประชุม ช่วยโทรหาซาร่าที เช็กดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง"

คารัสพยายามสลัดความว้าวุ่นใจออกไป เดิมทีเขาตั้งใจจะให้ ทัด บอดี้การ์ดฝีมือดีคอยเฝ้าคุ้มกันซาร่าอยู่ที่รีสอร์ทเหมือนทุกครั้ง แต่เพราะเมื่อวานคิดว่าจะกลับในเช้าวันนี้ เขาจึงเป็นคนออกคำสั่งเรียกทัดกลับไปก่อน ทำให้ตอนนี้ซาร่าไม่มีคนคอยคุ้มกันอยู่ข้างกาย มีเพียงการกำชับให้การ์ดของรีสอร์ทรายงานความเคลื่อนไหวเข้ามาเท่านั้น

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง นรินทร์เดินกลับมาด้วยสีหน้าไก่ต้ม ปากอ้ำอึ้งและทำตัวไม่ถูกอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ว่าบอสกำลังจะเข้าประชุมสำคัญระดับประเทศ แต่ข้อมูลที่เพิ่งได้รับมากลับทำเอาเธอเหงื่อตก จะขัดจังหวะบอสตอนนี้ก็ไม่กล้า แต่จะเงียบไว้ก็ไม่ได้

คารัสละสายตาจากnotebook ส่วนตัว ชายหนุ่มคิ้วขมวดทันทีเมื่อเห็นท่าทีลนลานผิดปกติของเลขา

"มีอะไร นรินทร์? ทำไมทำหน้าแบบนั้น" น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นด้วยความดุดันและร้อนใจ

"คือ... บอสคะ คุณซาร่าไม่ยอมรับสายเลยค่ะ นรินทร์พยายามโทรหลายรอบแล้ว" นรินทร์พูดเสียงสั่น "แถมพอลองติดต่อไปทางคนของรีสอร์ทที่เราสั่งให้คอยเฝ้าดูอยู่... ตอนนี้กลับติดต่อใครไม่ได้เลยสักคนค่ะ!"

คำรายงานนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจ คารัสลุกขึ้นพรวดจนเก้าอี้ล้มไปด้านหลัง สายตาคมกริบฉายแวววูบไหวและเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด งานประชุมตรงหน้าไม่ใช่นำพาอีกต่อไปแล้วเมื่อชีวิตของหญิงสาวอันเป็นที่รักกำลังตกอยู่ในอันตราย!

คารัสไม่รีรอยกโทรศัพท์ขึ้นมากดหาปลายสายทันที

"ทัด! มึงล่วงหน้าไปที่รีสอร์ทเดี๋ยวนี้!" คารัสสั่งเสียงดังลั่นจนคนบริเวณนั้นสะดุ้ง เส้นเลือดบนขมับของเขากระตุกเกร็งด้วยความโทสะ เส้นสายความอดทนขาดสะบั้นลงทันที "ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใครหน้าไหน ถ้ามันกล้าแตะต้องซาร่า... กูจะฆ่ามันให้หมด!"

ทัดรับคำสั่งด้วยสีหน้าเครียดขรึม ไม่รอช้า รีบออกจากคฤหาสน์ไปขึ้นรถเพื่อดิ่งตรงไปยังชายหาดอย่างรวดเร็วที่สุด ทัดเป็นบอดี้การ์ดมือดีและไว้ใจได้ที่สุด การค้นหาซาร่าเขาเชื่อว่าทัดจะจัดการได้รวดเร็วทันใจ ก่อนที่เขาจะไปถึง

คารัสหันกลับมามองนรินทร์ด้วยสายตาดุดันเยียบเย็น ดั่งพยัคฆ์พร้อมขย้ำเหยื่อ เขาไม่อาจเสียเวลาทนฟังการประชุมไร้สาระพวกนี้ได้อีกต่อไป

"นรินทร์ รอฟังรายงานจากฉัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำหนักแน่นที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ "เตรียมประสานงานเรียกตำรวจชั้นผู้ใหญ่ตามไปได้เลย เรื่องนี้จะไม่มีคำว่าปรานีใครทั้งนั้น!"

สั่งเสร็จ คารัสก็หมุนตัวเหยียบเอ็กเซลหรูออกจากที่นั่น มุ่งหน้าสู่ชายหาดด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มราวกับมีไฟเผา หากซาร่าเป็นอะไรไปแม้แต่น้อย ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา หรือแลกด้วยชีวิต เขาก็จะลากตัวพวกมันทุกคนมาลง hell ให้ได้!

---------

ขณะเดียวกัน ณ กระท่อมร้างท้ายชายหาด ซาร่าเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมอาการมึนหัวอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าคือชายฉกรรจ์สองคนกำลังส่งยิ้มหื่นกระหายเข้ามาใกล้เธอทีละนิด...

มือหยาบกร้านระคายผิวลูบไล้ไปตามเรือนร่างบางอย่างถือดี รอยสัมผัสโสมมและริมฝีปากน่าขยะแขยงของไอ้หื่นเฉียดประทับลงบนผิวแก้มเนียน ความกลัวและความรังเกียจพุ่งขึ้นจับใจจนซาร่าน้ำตาไหลพรั่งพรู เธอพยายามเบือนหน้าหนีและบิดตัวสะบัดดิ้นสุดกำลัง แต่พันธนาการหนาแน่นกลับยึดเธอไว้กับพื้นกระท่อมร้างแสนโสโครก

"อย่ามาแตะต้องฉัน! ออกไปนะไอ้พวกชั่ว!" ซาร่าตวาดเสียงสั่นพร่า ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวขั้นสุด

ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานและไร้ซึ่งทางออก ภาพเดียวที่เด่นชัดอยู่ในหัวใจและจิตความคิดของเธอตอนนี้ ไม่ใช่ใครอื่น... นอกจากใบหน้าคมคายและสายตาอบอุ่นของคารัส ภาพสัมผัสอ่อนโยนที่แก้มเมื่อเช้า รอยยิ้ม และคำสัญญาที่บอกว่าจะรีบกลับมาหา ยิ่งตอกย้ำความปรารถนาเดียวในใจเธออย่างรุนแรง

‘คารัส... ช่วยฉันด้วย... ได้โปรดช่วยฉันด้วย!’ เธอร่ำร้องตะโกนชื่อเขาอยู่ในใจ หวังให้ปาฏิหาริย์ส่งเสียงนี้ไปถึงชายหนุ่มผู้เป็นที่พึ่งเดียวในชีวิต

"ร้องไปเหอะแม่คุณ! ต่อให้ตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครได้ยินหรอก!" ไอ้หื่นหัวเราะร่าด้วยความสะใจ มันจับล็อคข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นเหนือหัว แล้วค่อยๆ โน้มตัวลงมาหมายจะฉามเช็ดเรือนร่างหวานตรงหน้าอย่างไม่ปรานี

<<<<เอ้ดดด... ปั้ง!>>>>

ฉับพลันนั้นเอง เสียงประตูไม้เก่าแก่ของกระท่อมร้างก็ถูกเท้าหนาทะลายออกอย่างแรงจนเศษไม้กระจายว่อน! ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ท้าทายแสงแดดภายนอก แววตาคู่นั้นดุดันและเต็มไปด้วยรังสีฆาตกรรมที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า!

"คารัส..."

ชื่อของเขาลอยหลุดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริกโดยที่เธอไม่อาจปิดบังมันไว้ได้อีกต่อไป เสียงพึมพำแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและอ้อนวอน นาทีที่ดวงตากลมโตสบเข้ากับสายตาคมกริบอันคุ้นเคย ความกลัวและความสิ้นหวังที่เคยเกาะกินจิตใจพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

แต่ถึงอย่างนั้น ร่างกายที่ผ่านความพรั่นพรึงมาอย่างหนักก็ยังคงสั่นเทาไปถึงปลายเท้าด้วยความตกใจที่ยังไม่หายดี

"ซาร่า!"

คารัสตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงดุดันแต่แฝงความห่วงใยขั้นสุด สายตาของเขากวาดมองสภาพของหญิงสาวบนพื้น ก่อนจะหันไปจ้องมองชายฉกรรจ์ทั้งสองคน รังสีฆาตกรรมแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในกระท่อมร้างเย็นเฮือกขึ้นทันตา

"มึง... พวกมึงกล้าดียังไงบังอาจแตะต้องคนของกู!"

ยังไม่ทันที่ไอ้หื่นสองคนจะทันได้ตั้งตัวหรือหยิบอาวุธขึ้นมา คารัสก็พุ่งตัวเข้าไปประชิดด้วยความเร็วและแรงโทสะที่พุ่งทะลุจุดเดือด Footwork หนักแน่นส่งกำปั้นลนลานเข้าใส่ใบหน้าของพวกมันจนเสียงกระดูกพังดัง กร๊อบ! ร่างของพวกมันลอยกระเด็นไปกระแทกฝาผนังกระท่อมอย่างจัง

ทัดที่วิ่งตามหลังมาติดๆกับลูกน้องที่อยู่รีสอร์ทเพิ่งรู้สึกตัวตื่นเมื่อทัดมาถึงได้ช่วยเหลือพวกมันจากการถูกมัดมือมัดเท้าซ่อนอยู่ข้างหลังรีสอร์ท เข้ามาช่วยล็อกตัวพวกมันเอาไว้ได้อย่างหมดทางสู้ คารัสไม่เสียเวลาสนใจพวกสารเลวอีกแม้แต่วินาทีเดียว เขาซิ่งตรงเข้าไปหาซาร่า ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วคุมเรือนร่างบางไว้อย่างเบามือ

"ไม่เป็นไรแล้วนะซาร่า...ฉันอยู่นี่แล้ว"

คารัสรวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแน่น แนบใบหน้าลงกับเรือนผมชื้นเหงื่อของเธอ ร่างเล็กในอ้อมแขนยังคงสั่นสะท้าน เขากอดเธอไว้แน่นขึ้นเพื่อซึมซับความกลัวทั้งหมดออกมา คารัสปฏิญาณในใจทันทีว่า ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้... เขาจะลากมันมาลงโทษให้สะใจอย่างที่สุด!

สภาพเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยและรอยแผลบนตัวของซาร่าเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงในอกของคารัส มันคือการหยามเกียรติและหยามหัวใจของเขาอย่างที่ไม่เคยมีใครกล้าทำมาก่อน

"ทัด..." น้ำเสียงของคารัสต่ำเยียบเย็นดุจมัจจุราช "ถ้าพวกมันไม่ยอมพูดว่าใครสั่งมา... ตัดลิ้นมันซะ ค่อยๆ ทรมานมันทีละชิ้น อย่าเพิ่งให้มันรีบตาย"

ไอ้หื่นคนแรกที่พยายามจะอ้าปากสบถคำหยาบ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว คารัสก็ก้าวเข้าไปบดขยี้มันด้วยตัวเอง เขาจับล็อกใบหน้าของมันไว้แน่นก่อนจะลงมือทรมานอย่างโหดเหี้ยมตามคำพูด เสียงร้องครวญครางด้วยความทรมานแสนสาหัสและเลือดที่ทะลักออกจากปากของเพื่อนร่วมอาชีพ ทำให้อีกคนที่เหลืออยู่ถึงกับหน้าซีดถอดสี ตัวสั่นงกๆ ชิปปิ้งความกลัวจับใจ

"อย่า! อย่าทำผมเลย! ผมพูดแล้ว! ผมบอกแล้ว!" ไอ้คนที่สองลนลานยกมือไหว้กราบเท้าคารัสอย่างไม่คิดชีวิต "คุณทิชาครับ! คุณทิชาเป็นคนจ้างพวกผม! เธอสั่งให้กำจัดคุณซาร่าทิ้งซะ!"

"ทิชาหรอ..."

คารัสทวนชื่อนั้นซ้ำๆ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยรังสีฆาตกรรมที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างให้เป็นผุยผง ดวงตาคู่คมแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นขั้นสุด ความทรงจำเกี่ยวกับน้องสาวที่สดใสยิ้มเก่งในวัยเด็กที่เขาเคยเกรงใจในฐานะคนคุ้นเคยของครอบครัวพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี

ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาล้ำเส้น และกล้าดียังไงมาทำร้ายดวงใจของเขา... เขาไม่มีวันให้อภัยเธอแน่นอน!

คารัสหันไปกระชับอ้อมกอดรวบตัวซาร่าขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว ช้อนเรือนร่างที่ยังคงสั่นเทาไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปสั่งบอดี้การ์ดคนสนิทด้วยสายตาเหี้ยมเกี้ยม

"ลากตัวพวกมันส่งตำรวจ แล้วเค้นเอกสารหลักฐานทั้งหมดออกมาให้หมด... ส่วนทิชา ฉันจะไปจัดการ 'คิดบัญชี' กับเธอด้วยตัวเอง!"