Lahat ng Kabanata ng เคียงตะวัน: Kabanata 131 - Kabanata 140

“แล้วนี่น้องตะวันกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วเหรอวะ” ถามพร้อมกับลอบมองอาการของเพื่อนสนิท“กลับไปแล้ว” พูดถึงชื่อตะวัน แววตาของคีรินทร์ก็สลดลง“สวย ๆ อย่างน้องเขา ไม่รู้มีแฟนหรือยัง นี่ก็ใกล้จะเรียนจบละ กลับมารอบหน้า กูจะถามน้องเขาดูว่าสนใจจะเป็นแฟนผู้จัดการไร่ แสนศิริสุขหรือเปล่า”“เขามีผัวแล้ว! ไม่ต้องไปยุ่งกับเขา!” อยากจะตอกหน้าเผ่าจริง ๆ ว่าจะเป็นทำไมแฟนผู้จัดการไร่ เป็นเมียเจ้าของไร่ไม่ดีกว่าหรือ“หยาบคายว่ะไอ้คีย์ ไปพูดถึงน้องเขาแบบนั้นได้ไง ถ้าน้องเขามีใครอยู่แล้ว พวกเราก็ต้องรู้สิวะ”คีรินทร์หงุดหงิดติดหมัด จะให้บอกเหรอว่าผัวของตะวันก็เขานี่ไง นั่งหัวโด่อยู่ตรงหน้ามันอยู่นี่ไง!“เขาแค่ไม่อยากเปิดเผยให้ใครรู้ แต่คิดว่าเดี๋ยวเรียนจบก็คงจะเปิดเผยแหละ” คนที่มั่นใจว่าตัวเองคือผัวของตะวันบอกเสียงห้วนเผ่าแทบหลุดขำ ขนาดว่าไม่อยากเปิดเผยคีรินทร์ยังระริกระรี้ ลากเอาเจ้าหล่อนตามติดเป็นเงาไปทั่วทั้งไร่ จนคนงานเขาแทบจะรู้กัน ทั้งบางอยู่แล้ว ไหนจะชอบหายไปกรุงเทพฯ แทบจะอาทิตย์เว้นอาทิตย์อีก จะต้องให้บอกจริง ๆ เหรอว่าชายหนุ่มหายไปทำอะไรแต่จะว่าไปการที่คีรินทร์มานั่งอัดแอลกอฮอล์เข้าร่างกายราวกับน้ำเปล

ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เดินถือจานมานั่งลงตรงโต๊ะอาหารก่อนเอ่ยบอก“มาทานข้าวกัน”“ฉันทานมาจากข้างนอกแล้วค่ะ” คนตัวเล็กตัดบทพร้อมกับเดินหนี แต่เสียงเข้มก็เอ่ยรั้งไว้เสียก่อน“งั้นก็ช่วยนั่งเป็นเพื่อนพี่หน่อยเถอะ พี่ไม่ได้ขับรถมาเกือบพันกิโลฯ เพื่อให้ตะวันเดินหนีแบบนี้หรอกนะ”ร่างบางชะงักเท้าอยู่กับที่ ก่อนจะหันหน้ามาพูดกับเขา “ฉันนึกว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วเสียอีก”“การหนีหน้ากลับมากรุงเทพฯ แบบนี้เขาไม่เรียกว่าคุยกันรู้เรื่องหรอก พี่เพิ่งรู้ว่าตะวันเป็นคนหนีปัญหา” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงดุ ก็เหมือนกับที่เจ้าหล่อนตั้งใจจะหนีปัญหาโดยการไปเรียนต่อที่ต่างประเทศยังไงล่ะ ตั้งใจมาง้อ แต่พอได้ยินว่าจะทิ้งเขาไปก็ให้อดน้อยใจไม่ได้เหมือนกัน“งั้นเรามาคุยกันให้รู้เรื่องก็ได้ค่ะ” ร่างบางเดินกลับมานั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามคีรินทร์จัดแจงแกะถุงอาหารที่ซื้อมาเทใส่จาน แต่ยังไม่ทันลงมือทาน เสียงหวานก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน“ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนคืออะไร แต่ฉันอยากขอให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน เป็นแค่คนรู้จักกัน คุณจะมองว่าฉันเป็นแค่เด็กที่คุณย่าเก็บ มาเลี้ยงเพร

“งั้นตะวันพักผ่อนเถอะ พี่จะกลับไร่แล้ว” ในเมื่อยิ่งอยู่ใกล้เธอยิ่งลำบากใจ แล้วจะยังฝืนอยู่ต่อทำไม“แต่นี่มันค่ำแล้วนะคะ” หันมาถามด้วยความตกใจ ระยะทางจากที่นี่ไปไร่แสนศิริสุขใกล้ ๆ เสียที่ไหนกัน อย่างต่ำต้องมีขับรถไม่น้อยกว่าสิบชั่วโมง“ไม่เป็นไร พี่ขับไหว” ตอบเสร็จก็เดินผลุนผลันเดินออกไป ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองใครบางคนอีกตะวันมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนลับตา ค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้อีกครั้ง มองกับข้าวที่เขาเทใส่จานโดยที่ยังไม่ทันได้ลงมือทานเลยสักคำ น้ำตาเจ้ากรรมไหลลงมาอาบแก้มเนียนจนเปรอะเปื้อนไปหมด ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือเรียวขึ้นมาปิดหน้า ปล่อยเสียงสะอื้นฮักออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้นหญิงสาวร่ำไห้จนตัวโยน ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่เจ็บ เธอเองก็เจ็บ ไม่น้อยไปกว่าเขาเช่นกัน หัวใจสะบักสะบอมจนแทบไม่เหลือชิ้นดีแล้วบรรยากาศภายในไร่แสนศิริสุขกำลังมีพายุมรสุมก่อตัวขึ้น จะพูดแบบนั้นก็คงไม่ผิด เพียงแต่มันเป็นมรสุมทางอารมณ์ของพ่อเลี้ยงหนุ่มเจ้าของไร่นามว่าคีรินทร์ อัศวภิญโญไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับขุนเขาสูงชันลูกนี้ แต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครเห็นรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มอีกเลยพนักงานในออฟฟิ

ตะวันเดินเข้ามาในบ้านอัศวภิญโญ เห็นคุณย่าประไพนั่งดมยาอยู่บนโซฟา โต๊ะเล็กข้างหน้ายังมียาหอมชงกับน้ำร้อนวางอยู่ ใบหน้าของท่านดูซีดเซียวเหมือนคนพักผ่อนไม่เพียงพอ“คุณย่าขา เป็นอะไรมากไหมคะ” ร่างบางรีบเข้าไปสวมกอดแล้ว ไถ่ถามอาการด้วยความเป็นห่วง เมื่อวานตอนคุยกัน อยู่ดี ๆ ท่านก็มีอาการหน้ามืดไป ด้วยความเป็นห่วงเลยทำให้เธอต้องรีบขึ้นมาหา“โรคคนแก่นั่นแหละ แก่แล้วไม่มีอะไรดีสักอย่าง พักนี้ไม่รู้เป็นอะไรชักจะหน้ามืดบ่อย ๆ” เสียงแหบพร่าพูดขึ้นอย่างเหนื่อย ๆ พลางยกแก้วยาหอมขึ้นจิบ“คุณย่าต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ ทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพด้วย พวกอาหารที่คลอเลสเตอรอลสูง ๆ ก็ต้องงด เดี๋ยวเย็นนี้ตะวันเข้าครัวทำอาหารให้คุณย่าทานเองดีกว่าค่ะ”“ว่าแต่เราเถอะ ย่าบอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลับมา ย่าไม่ได้เป็นอะไรมากเสียหน่อย เสียเวลาเปล่า ๆ กำลังยุ่งเตรียมเอกสารไปเมืองนอกอยู่ไม่ใช่หรือ”คำถามของคุณย่าประไพทำให้ตะวันนิ่งไป ก่อนจะก้มหน้าลงไม่กล้าสบดวงตาคู่คมที่ผ่านร้านหนาวมาหลายสิบทศวรรษ“ไม่ได้เสียเวลาอะไรเลยค่ะ ตะวันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว เหลือแค่เตรียมตัวเดินทางเท่านั้น” ตอบเสียงแผ่วลง รู้สึกใจหายขึ้นมาค

ยอมรับว่าที่ผ่านมาไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยตั้งแต่แรก เพราะเคืองหลานชายอยู่ไม่น้อย มีอย่างที่ไหนรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองรักและมีผู้หญิงที่ต้องการจะแต่งงานด้วยอยู่แล้ว แต่ก็ยังให้แพรชมพูเข้ามาวอแวและตามติดไปไหนต่อไหนอยู่อีก จนใครต่อใครเก็บเอาไปพูดถึงและนินทา แม้ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ระหว่างคีรินทร์และตะวัน แต่ชายหนุ่มก็ต้องให้เกียรติคนที่ตัวเองรักและกำลังจะก้าวเข้ามาเป็นคู่ชีวิตแต่ต่อให้จะเคืองแค่ไหน พอเห็นแววตาเศร้า ๆ อย่างคนทุกข์ระทม กินไม่ได้นอนไม่หลับ ใช้ชีวิตไปวัน ๆ อย่างคนไร้หัวใจของหลานชายก็อดสงสารไม่ได้ จนต้องยื่นมือเข้ามาช่วยในที่สุด วันนั้นที่คุยกันนางไม่ได้ตัดสายของตะวันทิ้งหรอก ตั้งใจจะให้ฝ่ายนั้นได้ยินทุกถ้อยคำพูดของคีรินทร์นั่นแหละ รอจนคีรินทร์พูดจบและตะวันเป็นฝ่ายตัดสายเอง ถึงได้มั่นใจว่าเจ้าหล่อนคงได้ยินและรับรู้ทุกอย่างจนแน่แก่ใจแล้วว่าคีรินทร์นั้นรักและจริงจังด้วยแค่ไหนยอมแกล้งป่วยเพื่อให้หญิงสาวกลับมาเยี่ยม มาเคลียร์ใจกับหลานชายให้มันจบ ๆ ไปเลยดีกว่า ไหน ๆ ก็เรียนจบแล้ว แถมไม่แน่ว่าตอนนี้ในร่างกายจะมีทายาทตัวน้อยของอัศวภิญโญอยู่อีก ถ้าจะมีงานแต่งเกิดขึ้นในเร็ววันตนก็ยินด