Lahat ng Kabanata ng เคียงตะวัน: Kabanata 111 - Kabanata 120

“แล้วพี่คีย์เข้ามาในห้องได้ยังไงคะ” ช้อนตาขึ้นถามเมื่อเห็นว่าเขาดูจะอารมณ์เย็นลง“ก็ใช้คีย์การ์ดเปิดเข้ามาสิ ลืมไปแล้วเหรอนี่มันคอนโดฯ พี่ พี่ขอ คีย์การ์ดสำรองที่นิติฯ ได้” เขาไขข้อกระจ่างให้อีกฝ่าย“รู้ไหมคะว่าตะวันกำลังรอโทรศัพท์จากพี่คีย์อยู่เลย” ก็ทุก ๆ วันเขามักจะโทร. หาเธอเวลานี้เสมอ“วันนี้พิเศษกว่าวันอื่น นอกจากเสียงแล้วยังเอาตัวเป็น ๆ มาให้เห็นด้วย” ว่าล้อ ๆ พร้อมกับส่งสายตาระยิบระยับแฝงความนัยมาให้“แล้วพี่คีย์ลงมาทำอะไรที่กรุงเทพฯ คะ” เสียงหวานของคนเอียงอายแกล้งถามเปลี่ยนเรื่อง“มาวันเกิดเพื่อน”“หือ... วันเกิดใครคะ” คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันทันใด เพื่อนคนไหนที่มีความสำคัญถึงขนาดให้เขาต้องลงมาหาถึงที่นี่“ไม่มีหรอก ก็แค่ข้ออ้างที่พี่ใช้มาหาตะวันแค่นั้นแหละ ความจริงแล้วพี่มาเพราะคิดถึงตะวันมากกว่า” ร่างสูงก้มหน้าลงมาซบกับซอกคอขาว สูดดมความหอมจากเรือนกายสาวเข้าปอดเฮือกใหญ่ให้หายคิดถึง“ขับรถมาตั้งไกลไม่เหนื่อยเหรอคะ” มือเล็กยังยันหน้าอกไว้ ไม่ให้เขาล่อลวงได้ง่าย ๆ“ไม่เหนื่อย ยังมีแรงเหลือ ๆ” ตอบยิ้ม ๆ“แล้วหิวไหมคะ เดี๋ยวตะวันหาอะไรให้ทาน” คนตัวเล็กยังคิดหาวิธีเอาตัวรอด“หิวครั

ชายหนุ่มจับลำกายอุ่นร้อนถูไถหยอกล้อกับกลีบเนื้อนุ่ม เพื่อให้ตะวันคุ้นเคยกับสัมผัส เมื่อเห็นว่าหยาดน้ำหวานไหลรินออกมามากพอที่จะทำให้เธอไม่ ‘เจ็บ’ ก็กดฝากฝังตัวตนเข้าไปในโพรงเนื้อสาวจนมิด ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อมีแท่งร้อนขึงขังสอดแทรกเข้ามาในลำตัว มันทั้งคับและแน่นจนเธอแทบปริแตก กัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงร้องออกมา“มันแน่นมาก พี่เสียวมาก” เสียงพร่าพร่ำบอก สะโพกหนาระรัว ชักเข้าออกไม่หยุด ความอึดอัดคับแน่นของตะวันกลืนกินตัวตนของเขาอยู่ ทำให้ทรมานจวนเจียนจะขาดใจ เธอคับและแน่นเหลือเกิน“พี่คีย์ขา... ตะวันทรมาน” ท้องน้อยของเธอหดเกร็งจนจิกเท้าลง กับพื้น ท่อนเนื้อที่เสียดสีชักเข้าออกกับเนื้อนุ่มสร้างความกระสันซาบซ่านให้ก่อตัวอีกรอบ ราวกับคลื่นทะเลสาดซัดกระหน่ำ และมันคงไม่สงบหากไม่ได้ปลดปล่อย“เสร็จพร้อมกันนะ” ท่อนเนื้อร้อนสอดแทรกกระแทกกระทั้น หนักหน่วงกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเป็นจังหวะผสมผสานปนเป กับเสียงครางระงม ไม่นานกายสาวก็กระตุกเบา ๆ ซวนซบฟุบหน้าอย่างคนหมดแรงลงกับโต๊ะคีรินทร์โยกขยับต่ออีกไม่กี่ครั้งก็กระตุกเกร็งตามร่างเล็กไปติด ๆ น้ำขาวขุ่นไหลทะลักออกมาจนเต็มส่วนป

‘กูรบกวนมึงช่วยดูแลให้หน่อยได้ไหม แต่อย่าแตะอย่าต้องเด็ดขาด เพราะมีเจ้าของแล้ว’‘มีเจ้าของแล้ว!’‘ก็ใช่น่ะสิ เจ้าของดุมาก ถ้ามึงแตะต้องหรือทำให้เสียหาย รับรองมึงได้ตายคาตีนแน่’‘ก็ถ้าเจ้าของหวงขนาดนั้น จะเอามาฝากกูไว้ทำไม ทำไมไม่ดูแล เองล่ะ’‘เจ้าของเขายังทำความรู้สึกหล่นหายอยู่ แต่เชื่อเถอะว่าสักวันเขาจะมารับกลับไปแน่ ๆ’หรือว่าเจ้าของที่อคินทร์เอ่ยถึงวันนั้นจะคือคีรินทร์ ขุนเขาสูงชันที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปีนป่ายขึ้นไปถึงคนนี้เขาคงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่เสียแล้วที่บอกว่าชายหนุ่มเป็น ลูกแมวเชื่อง ๆ เพราะความจริงแล้วคีรินทร์ยังคงเป็นพญาราชสีห์ที่พอเจอเหยื่อที่ถูกใจ ก็ไม่รีรอที่จะล็อกเป้าหมายและพร้อมตะปบสยบไว้ในอาณาเขตของตน“รุต” เสียงทุ้มเรียกขึ้นอีกครั้ง“ครับ พี่คีย์” คนที่ก้มหน้าทำนมสดปั่นอยู่เงยหน้าขึ้น พร้อมกับส่งมันให้ชายหนุ่มที่ยังยืนสง่าอยู่หน้าเคาน์เตอร์“ขอบคุณมากนะ” ปรายตาไปมองแก้วที่รุ่นน้องหนุ่มเพิ่งส่งให้ไม่ต้องบอกกล่าวหรืออธิบายเหตุผลอะไรต่อ ศรุตก็พอจะเข้าใจว่าร่างสูงตรงหน้าขอบคุณเขาเรื่องอะไร เขาแค่ทำหน้าที่คอยช่วยดูแลให้ แต่วันนี้เจ้าของตัวจริงอย่างคีรินทร์คงพร้อมมาร

“แล้วตะวันล่ะ ได้บอกเพื่อนเรื่องของเราหรือเปล่า”คนที่กำลังน้อยใจอยู่ถึงกับชะงักไป นั่นสิ! เธอเองก็มีความลับกับ ต้องตาเหมือนกัน“ก็ตะวันยังไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของเรานี่คะ” วันหนึ่งเมื่อเธอพร้อมยังไงก็ต้องบอกต้องตาแน่ ๆ“เพื่อนตะวันเองก็ยังอาจจะไม่มั่นใจเหมือนกัน เอาไว้ถ้าเขามั่นใจเดี๋ยวก็เล่าให้เราฟังเองนั่นแหละ”“ค่ะ” ยิ้มออกเมื่อเข้าใจเหตุผล ใช่ว่าทุกคนอยากจะโกหกกันเสีย ที่ไหน แต่บางครั้งอาจจะยังไม่ถึงเวลาอย่างที่คีรินทร์ว่าไว้จริง ๆ“แล้วนี่ตะวันยังไม่มั่นใจในตัวพี่อีกเหรอ ถึงเวลาที่จะบอกทุกคนได้หรือยัง” เขาเองก็ไม่อยากจะปิดบังใครแล้วเหมือนกัน อยากจะพาเธอเดินเคียงคู่บอกคนในสังคมให้รับรู้ว่านี่คือผู้หญิงของตน คือว่าที่นายหญิงของอัศวภิญโญ“ขอตะวันเรียนจบก่อนนะคะ ที่ตะวันมุ่งมั่นอยากคว้าเกียรตินิยมมาให้ได้ เพราะตะวันรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีอะไรดีเลย มีต้นทุนชีวิตที่ไม่สูงนัก และสิ่งที่จะทำให้ตะวันภาคภูมิใจคือการตั้งใจเรียนให้ดีที่สุด ตะวันอยากมีอะไรที่คู่ควรกับพี่คีย์บ้าง เวลาพี่คีย์แนะนำตะวันกับใคร ๆ จะได้ไม่ต้องอาย”คนที่รู้เหตุผลของเจ้าหล่อนถึงกับถอนใจเฮือก ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอจะคิด

“เออ... ย่าลืมบอกคีย์ไปเลย ว่าวันเกิดท่านผู้ว่าฯ ปีนี้ คีย์เป็นตัวแทนของไร่แสนศิริสุขไปร่วมงานนะ”“ครับ” ตอบรับด้วยน้ำเสียงยินดีแทบจะทันที จนคนที่นิ่งฟังอยู่เผลอจิกเล็บลงกับตักของคุณย่าประไพอย่างลืมตัว“ย่าจะให้คีย์พาตะวันออกงานด้วยนะ”“ได้ครับ” ตอบรับเสียงเข้มไม่มีแววอิดออดแต่อย่างใด“อย่าเลยค่ะคุณย่า ให้คุณคีย์ไปคนเดียวดีกว่า ตะวันขออยู่บ้าน อ่านหนังสือให้คุณย่าฟังนะคะ” เธอรีบส่ายหน้าปฏิเสธ น้ำเสียงดูห่างเหินจนคีรินทร์รู้สึกหัวใจกระตุก เจ้าหล่อนไม่พอใจอะไรเขาอยู่หรือเปล่า ก่อนหน้านี้เธอก็ยังดี ๆ อยู่เลยนี่“ไปเถอะ ย่าอยากให้ไป ถือว่าไปเปิดหูเปิดตานะ”“แต่ว่า...” ตะวันอ้าปากจะท้วง“คีย์พาน้องไปลองชุดที่จะออกงานด้วยล่ะ” คนมีอำนาจสูงสุด ของบ้านเอ่ย เป็นการยุติบทสนทนาทั้งหมดลง ร่างบางลอบถอนหายใจเบา ๆ ด้วยรู้ดีว่าถ้าคุณย่าประไพเอ่ยขนาดนี้แล้ว เธอคงไม่มีทางเลี่ยงวันเกิดของท่านผู้ว่าจัดขึ้นอย่างหรูหรา ภายในงานเต็มไปด้วยแขกเหรื่อมีหน้ามีตาในสังคม ตะวันกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นแขกเดินไปมาขวักไขว่แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ผิดที่ผิดเวลา มือไม้เกะกะไปหมด เธอไม่เคยออกงานสังคมแบบนี้ เลยทำตัวไม่ถูกไม