All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 121 - Chapter 130

สายตาที่มองมาอย่างตัดพ้อ บ่งบอกได้ดีว่าตอนนี้คีรินทร์กำลังเจ็บปวดแค่ไหน อยากเดินเข้าไปหาแล้วกระชากเธอออกมาจากตรงนั้น อยากต่อยไอ้หมอแทนไทนั่นให้คว่ำสักทีโทษฐานที่มาเกาะแกะกับเมียเขา ตะวันก็ช่างเหลือกระไร สามียืนอยู่ตรงนี้ทั้งคนยังไม่เห็นหัวคีรินทร์เดินแยกออกมาจากท่านผู้ว่าฯ หยิบแก้ววิสกี้ที่มีเด็กเดินเสิร์ฟในงานกระดกลงคอเพื่อดับโทสะ แต่ดูเหมือนว่าแอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่าที่กระดกลงไปจะไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของตนดีขึ้นเลย ตรงกันข้ามที่ยิ่งดื่มไปเท่าไรก็ดูเหมือนจะปลุกไฟโทสะให้ลุกโชนมากกว่าเดิมเสียอีกเดินเลี่ยงออกมาทางมุมมืดเงียบ ๆ เพราะไม่อาจทนยืนมองดู หญิงสาวส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้ผู้ชายคนอื่นได้ รอยยิ้มที่ควรจะเป็นของเขาแค่คนเดียวตะวันเองก็แอบลอบมองคีรินทร์เหมือนกัน จึงทันได้เห็นว่าตอนนี้ชายหนุ่มเดินหายไปในความมืด โดยมีร่างบอบบางของแพรชมพูตามหลังไปติด ๆ ความสงสัยใคร่รู้ และเรื่องที่มันรบกวนจิตใจเธอตลอดสองสามวันมานี้ ทำให้หญิงสาวขอตัวจากคุณหมอหนุ่ม แล้วเดินตามทั้งคู่ออกไปเงียบ ๆ“คีย์คะ” แพรชมพูที่เดินตามหลังมาร้องขึ้น พร้อมกับส่งมือเรียวไปเกาะเกี่ยวแขนของชายหนุ่มไว้ เรือนกายใหญ่หันหลังกลั

แทนไทกวาดสายตาหาใครบางคนที่บอกกับตนว่าขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่ทว่าผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีแล้วก็ยังไม่กลับมา จนเขาอดนึกเป็นห่วงไม่ได้ แล้วสายตาก็พลันสะดุดเข้ากับร่างเล็กที่เดินออกมาจากทางมุมหนึ่งของงาน ดูเหมือนว่าหญิงสาวที่เขามองหาก่อนหน้าจะมีอะไรบางอย่างผิดปกติไป สังเกตได้จากการที่เดินเหมือนคนใจลอยแบบนั้น คุณหมอหนุ่มรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถาม“ตะวัน! เป็นอะไรไป”ถ้อยเสียงแสดงความห่วงใยจากแทนไท ทำให้คนตัวเล็กที่พยายามสะกดกลั้นน้ำตาไว้รีบส่ายหน้า ก่อนจะฝืนยิ้มตอบกลับ“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” น้ำเสียงเจือไปด้วยความสั่นไหว“ไม่ได้เป็นอะไรได้ไง เกิดอะไรขึ้นบอกพี่มา” ดวงตาบวมช้ำอย่างคนที่เพิ่งจะผ่านการร้องไห้หนักมาขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก“ฮึก” คนที่โดนจับความรู้สึกได้สะอื้นฮัก พยายามสูดลมหายใจเข้าอกเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมาอีกแทนไทที่เห็นว่าบริเวณนั้นเต็มไปด้วยผู้คน และบางคนเริ่มมองมาทางหญิงสาวอย่างสงสัย จึงรีบรวบจับมือเล็กให้เดินตามตนไปทางมุมหนึ่งของงาน เพื่อจะได้คุยกันส่วนตัวมือหนายึดตรึงสองไหล่เล็กไว้มั่น ก้มหน้าลงมาสานสบกับดวงตากลมโตที่ตอนนี้กำลังแดงระเรื่อ ขนตางอนยังเปียกชื้นไปด้

หญิงสาวอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ ให้กับตัวเอง เกลียดที่ต้องพ่ายแพ้ให้แก่รสสวาทที่เขามอมเมา รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ได้เกิดจากความรัก ก็ยังจะเผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาหลอกล่อเอาอีก ยิ่งลมหายใจอุ่นร้อนเจือแอลกอฮอล์เป่าราดรดลงไปตรงไหน ก็เรียกให้ขนกายสาวลุกชันอย่างหวามไหว แพ้แล้ว... เธอแพ้ให้เขาอย่างสิ้นเชิงคีรินทร์บดบี้เกสรอ่อนนุ่มที่ซุกซ่อนอยู่ในกลีบเนื้ออูมจนพึงพอใจ เมื่อเห็นว่ากุหลาบงามมีน้ำหวานออกมามากพอ จึงยกสะโพกตนขึ้น พร้อมกับปลดเข็มขัดและถอดกางเกงออกอย่างว่องไว ปลดปล่อยท่อนเนื้อร้อนที่อัดแน่นคับตึงตรงหว่างขาออกมามือหนาจับท่อนเนื้อขึงขังชักรูดขึ้นลงอยู่สองสามที ราวกับจะปลุกให้มันตื่นตัวเต็มที่ ก่อนจะสอดใส่เข้ามาในโพรงเนื้ออ่อนนุ่มจนมิดลำ ตะวันเผลอสะดุ้งเฮือก บีบเรียวขาเข้าหากัน แต่ก็โดนคนจัดเจนรู้งานจับโคนขาไว้แน่นไม่ยอมให้เธอขยับได้ ความอุ่นร้อนคับแน่นที่กำลังกลืนกินตัวตนของเขาอยู่ทำให้คีรินทร์ขบกรามแกร่ง ข่มความเสียวสะท้านเอาไว้ไม่ให้ส่วนหัวฉ่ำเยิ้มเผลอปล่อยลาวาร้อนออกมาก่อนเวลาอันเหมาะสมตะวันทั้งคับและแน่น ข้างในของเธออ่อนนุ่มไปหมด ยิ่งเขาไม่ได้ สวมใส่ถุงยางอนามัยแบบนี้ยิ่งทำให้สัม

ร่างบางที่หลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาสะดุ้งตื่น กวาดสายตามองไป รอบ ๆ ห้องก็ไม่เห็นใคร นี่เธอฝันไปหรอกหรือนี่ ขนาดว่าในฝันคีรินทร์ก็ยังจะตามมาหลอกหลอนอีกเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือเรียกให้ตะวันหลุดจากภวังค์ ก้มมองหน้าจอก็เห็นว่าเป็นต้องตาวิดีโอคอลมา จึงกดรับสายพร้อมกับเอ่ยทักทาย“ว่าไงต้อง คิดถึงเราเหรอถึงโทร. มา”“คิดถึงสิ พอดีมาเที่ยวที่นี่แล้วคิดถึงตะวันน่ะ ที่นี่สวยมากเลยนะ สวยจนอยากให้ตะวันมาเห็นด้วย” คนในจอตอบเสียงใสพร้อมกับแพลนกล้องไปรอบ ๆ ให้เพื่อนสนิทเห็นวิวของบอสตันยามค่ำคืน“สวยจริง ๆ ด้วย” ส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนที่อยู่หน้าจออย่างตื่นเต้น“ทำไมวันนี้ตะวันดูตาบวม ๆ ร้องไห้มาหรือเปล่า” จู่ ๆ ต้องตาก็ถามขึ้น“เปล่าสักหน่อย เมื่อคืนเรานอนดึก นอนไม่พอตาก็เลยเหมือน บวม ๆ น่ะ” คนที่โดนเพื่อนจับได้รีบตอบพร้อมกับยกมือขึ้นมาแตะดวงตาของตัวเอง“กลับไปเยี่ยมบ้านเป็นไงบ้าง คุณย่าสบายดีไหม” เสียงหวานของต้องตายังเอ่ยถามต่อ“สบายดี”“แล้วคุณคีย์ล่ะเป็นไงบ้าง ตะวันได้เจอคุณคีย์หรือเปล่า” คำถามของต้องตาทำเอาหญิงสาวชะงักงัน นิ่งอยู่นานไม่ยอมตอบคำถาม จนทำให้ร่างสูงที่หลบมุมแอบมองเธออยู่ตรงชั้นหนัง

และดูเหมือนคีรินทร์จะเคราะห์ซ้ำกรรมซัดหนักกว่าเก่า เมื่อวันรุ่งขึ้นหลังจากกลับจากทำงานแล้วพบว่าตะวันไม่อยู่ที่บ้านแล้ว นี่เธอตั้งใจจะหนีหน้าเขาชัด ๆ กำหนดการเดิมเหลืออีกตั้งสองวันกว่า เจ้าหล่อนจะกลับ“ทำไมคุณย่าไม่ห้ามล่ะครับ คุณย่าก็รู้ว่าเหลืออีกตั้งสองวันกว่ามหาวิทยาลัยจะเปิด” ชายหนุ่มร้องถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ถ้าคุณย่าประไพไม่รู้ถึงความรู้สึกของตนเขาจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไงกับตะวัน ก็ยังจะปล่อยให้เจ้าหล่อนหนีกลับไปอีก“ก็กลับก่อนแค่สองวันเองจะเป็นไรไป”“เป็นสิครับ ผมคิดถึงเขา!” คีรินทร์ตอบกลับทันควัน สิ้นลายคนปากแข็งที่เคยถือดีอวดดีอย่างในอดีต“คิดถึงก็โทร. ไปหาสิ”“เขาคงรับสายผมหรอก นี่คุณย่าดูไม่ออกจริง ๆ เหรอครับว่าเขากำลังโกรธผมอยู่” ใบหน้าคมเริ่มบึ้งตึง ทุกทีละรู้ทันตนไปหมด แต่คราวอยากให้ช่วยเหลือแบบนี้กลับทำเป็นไม่รู้“แล้วคีย์ไปทำอะไรให้น้องโกรธล่ะ” มือเหี่ยวย่นขยับแว่นสายตาเล็กน้อย หรี่ตามองคู่สนทนาอย่างค้นหา“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ไม่รู้ว่าเขาโกรธผมเรื่องอะไร” เขาว่าอย่างอ่อนใจ“ก็ขนาดเจ้าตัวยังไม่รู้ แล้วคนอื่นจะไปรู้กับคีย์ได้ยังไง” หญิง