Todos os capítulos de เคียงตะวัน: Capítulo 151 - Capítulo 160

จังหวะนั้นประตูห้องทำงานของคีรินทร์ก็มีเสียงเคาะดังขึ้น เมื่อเจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตจึงมีร่างบางของพนักงานเดินถือถาดที่มีขวดน้ำเย็นและขนมวางอยู่เดินเข้ามา สังเกตจากใบหน้าที่ระเรื่อด้วยความเขินอาย ก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าหล่อนคงแอบปลื้มอคินทร์อยู่ไม่น้อย รอจนกระทั่งหญิงสาวเดินออกไปจากห้องทำงาน และเห็นว่าแม่หนูน้อยน้ำมนต์สนใจกับขนมในจานที่คุณอาหนุ่มเพิ่งส่งให้ คีรินทร์จึงเปิดบทสนทนากับญาติหนุ่มอีกครั้ง“ทำไมมึงไม่แต่งงานแล้วมีลูกเองเลยวะคินทร์ จะได้เปย์ลูกมึงได้ตามใจอยาก อาเจนก็อยากเห็นมึงเป็นฝั่งเป็นฝามีครอบครัวจะแย่แล้ว” คีรินทร์ถามขึ้นด้วยความข้องใจ ก็ในเมื่อสาว ๆ รอบตัวของอคินทร์นั้นมีน้อยเสียเมื่อไร เรียกได้ว่าแต่ละคนก็โพรไฟล์ดี ๆ ทั้งนั้น เพียบพร้อมด้วยชาติตระกูล ฐานะและการศึกษา อยู่ที่ว่าเมื่อไรคนที่ทำตัวเป็นพวงมาลัยลอยชายไปวัน ๆ จะหยุดเสียที ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าผู้หญิงแบบไหนที่จะหยุดผู้ชายเจ้าชู้อย่างอคินทร์ได้“มึงอย่าถามอะไรที่ทำให้ขนลุกดิวะ มึงก็รู้ว่าคำว่าแต่งงานไม่เคยอยู่ในหัวกู มึงลองคิดดูสิว่าถ้าสมบัติของชาติอย่างกูตกไปอยู่ในมือใครคนใดคนหนึ่ง อะไรจะเกิดขึ้น จะต้องเห็นน้ำตาของส

ด้านคนที่นั่งอึ้งอยู่ เพราะไม่คิดว่ายายหนูจะแอบเห็นเวลาที่เขาชอบ หยอกเย้าภรรยาก็ว่ากลับ “แล้วมึงเป็นตัวอย่างที่ดีนักเหรอ ที่มึงด่ากูน่ะ น้ำมนต์ได้ยินเต็ม ๆ เลย ด่ากูเชี่ยขนาดนั้น คิดว่ามือมึงจะอุดหูลูกกูได้หรือไง”“น้ำมนต์ หนูได้ยินที่อาพูดไหมคะ” อคินทร์ก้มลงถามหลานสาว“ไม่ได้ยินค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยส่ายหน้าประกอบ หากทว่าเมื่อสบตากับคนเป็นพ่อ ปากเล็ก ๆ ก็เม้มเข้าหากันแน่น พร้อมกันนั้นเสียงเข้ม ๆ ของคีรินทร์ก็ดังตามมา“จำที่เคยบอกได้ไหมคะ ว่าเด็กโกหกนิสัยไม่ดีจะไม่มีใครรัก”แม่หนูน้ำมนต์พยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบว่าจำได้ เสียงใส ๆ จึงว่าขึ้น “อาจินขา เมื่อกี้น้ำมนต์ได้ยินที่อาจินพูดค่ะ”“....”“แต่น้ำมนต์สัญญานะคะ ว่าจะไม่ไปฟ้องคุณทวดเรื่องที่คุณพ่อกับอาจินคุยกันไม่สุภาพ” ปากเล็กยังคงเจื้อยแจ้วต่อ แถมยังเท้าความไปถึงคำสั่งที่ประไพเคยกำชับเอาไว้ ว่าหากได้ยินคุณพ่อและคุณอาคุยกันไม่สุภาพให้รีบมาบอก เพราะว่ามันเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้แก่เด็กคำพูดของตัวแสบทำให้ผู้ใหญ่สองคนถึงกับกุมขมับ ลืมกันไปได้อย่างไรว่าน้ำมนต์นั้นเฉลียวฉลาดและรู้ความกว่าที่คิดไว้เยอะ“แล้วการที่เราจุ๊บ ๆ กันมันแปลว่าเรารั

“ให้แทนเส้นเก่าที่ต้องทำหายไปไง นี่เราสั่งให้ที่ร้านทำให้เหมือนเส้นเดิมทุกอย่างเลยนะ ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับกลับเมืองไทยจากเรา”คนที่ยังมีกล่องอยู่ในมือละสายตาจากสร้อยเส้นเล็ก แล้วหันมาสบตากับคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ“ขอโทษนะ ที่เรารักษาของที่ตะวันให้ไว้ไม่ได้” น้ำเสียงของคนเอ่ยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“ไม่เป็นไร ของแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ อีกอย่างมันก็เส้นเล็กนิดเดียวเกี่ยวอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ขาดได้แล้ว” คนให้ว่าตามจริง ไม่ได้มีความขุ่นเคืองหรือรู้สึกน้อยใจอะไรเลย“เราจะดูแลเส้นนี้ให้ดีที่สุด รับรองว่าจะไม่ทำหายอีก ใส่ให้เราด้วยสิ” ว่าพร้อมกับส่งกล่องคืน พลางยื่นแขนเรียวไปใกล้ ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายสวมให้ และในจังหวะที่ตะวันก้มลงมาติดตะขอให้ ภาพความทรงจำในอดีตก็ไหลวนกลับเข้ามาในห้วงความทรงจำของต้องตาอีกครั้งในวันเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ตะวันและคุณย่าประไพมาส่งเธอที่สนามบิน ก่อนที่จะขึ้นเครื่องหญิงสาวได้ให้สร้อยข้อมือที่มีลวดลายเป็นดวงตะวันอยู่ตรงกลางแล้วห้อมล้อมไปด้วยดวงดาวที่เปล่งประกายระยิบระยับ“ไปอยู่ที่โน่นดูแลตัวเองด้วยนะ สัญญาล่ะว่าจะไม่ลืมกัน หากมีปัญหาหรือมีเรื่องอะไรไม่ส

“ใช่แล้วค่ะ นี่ป้าต้องของน้ำมนต์เอง”“ไหนคุณแม่บอกว่าป้าต้องอยู่ไกลมาก ๆ แล้วทำไมป้าต้องถึงมาอยู่ตรงนี้ได้คะ” เสียงใสถามด้วยความสงสัยต่อ“ป้าคิดถึงน้ำมนต์ไงคะ ป้าก็เลยนั่งเครื่องบินมาหา” ต้องตาตอบหลานสาวด้วยความเอ็นดู พร้อมกับกดจมูกลงกับแก้มนุ่ม ๆ ของแม่หนูน้อยอย่างอ่อนโยน จากนั้นจึงหันมาทางสามีของเพื่อนที่เดินตามเข้ามาติด ๆ แล้วยกมือขึ้นไหว้“สวัสดีค่ะพี่คีย์”ตั้งแต่ตะวันแต่งงานกับคีรินทร์ ชายหนุ่มก็ให้เธอเรียกพี่คีย์ ด้วยเหตุผลที่ว่าดูเป็นกันเองมากกว่า“สวัสดีครับ” คีรินทร์ยกมือขึ้นรับไหว้ พร้อมกับทักทายอีกฝ่ายกลับด้วยรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับกลับเมืองไทยนะต้อง”“ขอบคุณค่ะพี่คีย์ ยินดีที่ได้เจอเช่นกันค่ะ”เมื่อทักทายสามีเพื่อนเสร็จ ดวงตาคู่สวยจึงเลื่อนไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ห่างออกไปอีกหนึ่งคน และทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่คมนั่น ก็ทำให้ร่างบางถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ“คนนี้พี่คินทร์ ที่น้ำมนต์เคยเอ่ยถึงให้ต้องฟังบ่อย ๆ ไง”ตะวันรีบเอ่ยแนะนำญาติหนุ่มของสามีให้เพื่อนสนิทรู้จัก แล้วจึงหันมาเอ่ยกับอคินทร์“พี่คินทร์คะ นี่เพื่อนสนิทของตะวันเองค่ะ ชื่อต้องตา”“สวัสดีค่ะ”ต้องตาที่เหมือนจะได้ส

“ไม่พร้อมไม่ได้แปลว่ายังไม่เจอคนที่ใช่ บอกให้ยายชื่นใจหน่อยเถอะว่าเราเจอคนนั้นหรือยัง?”อคินทร์เงียบไปอึดใจคล้ายว่าหาคำตอบให้ไม่ทัน แค่นั้นคนที่ผ่านโลกมาก่อนก็พอจะรู้เลา ๆ ว่าที่หลานชายยังครองตัวเป็นโสดจนถึงทุกวันนี้นั้น น่าจะเป็นเพราะมีคนในใจอยู่แล้ว เพราะรู้ดีว่าหากไม่มีเจ้าตัวจะต้องรีบตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด“ถ้ามีแล้วทำไมไม่พามารู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ล่ะ”“ผมยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะครับว่ามีแล้ว”“เป็นลูกเต้าเหล่าใครที่ไหนล่ะฮึ?”“คุณยาย!”เสียงเข้มของอคินทร์สูงขึ้นอีก ที่ดูเหมือนว่าคนสูงวัยจะไม่เชื่อคำพูดกันเลยสักนิด หนำซ้ำยังทำเหมือนจะต้อนให้จนมุมอีก“ก็แค่ถามดี ๆ ไม่มีก็ไม่มีสิ เสียงสูงแบบนี้รู้ไหมว่ามีพิรุธ”“ผมไม่คุยด้วยแล้ว” คนที่รู้ตัวว่ากำลังโดนต้อนผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อหันไปหาคีรินทร์ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ “ออกไปนั่งดื่มด้วยกันข้างนอกหน่อยดิ อยากมีเพื่อนคุย”คุณย่าประไพมองตามแผ่นหลังกว้างของหลานชายที่เดินออกไปทางระเบียงหน้าบ้าน ซึ่งดูยังไงก็รู้ว่าชายหนุ่มกำลังเลี่ยงและเบี่ยงประเด็นในเรื่องที่ตนไถ่ถาม ก่อนที่คำพูดของอคิราห์จะย้อนเข้ามาให้นึกถึงอีกครั้ง“ครีมว่าพี่คินทร