“คุณแม่ขา เรายังไม่ได้แจ้งกับทางโรงพยาบาลเรื่องพยาบาลพิเศษของพี่คินทร์เลยค่ะ”อคิราห์เอ่ยกับมารดาเพื่อทำลายความอึดอัด สายตาคู่สวยมองต้องตาด้วยความเห็นใจ“ไม่ต้อง” เสียงแหบพร่าของคุณย่าประไพโพล่งขึ้น สายตาของท่านปักนิ่งอยู่กับคนที่ยังเอาแต่โทษตัวเอง“รู้ไหมต้องตา ว่าทำไมย่าถึงโกรธเรา”“รู้ค่ะ เพราะต้องเป็นต้นเหตุทำให้คุณคินทร์เจ็บตัว”“ไม่ใช่ ย่าไม่ได้โกรธเราเพราะเรื่องนี้ แต่ที่โกรธก็เพราะเราไม่เห็นถึงคุณค่าของชีวิตตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าโดนไอ้สารเลวนั่นสะกดรอยตาม และอาจโดนมันทำร้ายได้ทุกเมื่อแต่กลับไม่ยอมปริปากบอกใคร คิดว่าย่าแก่จนไม่มีน้ำยาที่จะปกป้องเราได้หรือไง”“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ที่ไม่บอกเพราะหนูไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนด้วย”“ไม่อยากให้ใครเดือดร้อน แล้วเคยคิดกลับกันบ้างไหมว่าถ้าเราเป็นอะไรไป ทุกคนจะรู้สึกยังไง”หญิงสาวรู้สึกเสียดลึกในอกเมื่อเจอสายตาผิดหวังจากท่าน“อย่างน้อยต้องก็ยังตัวคนเดียว หากเป็นอะไรไป...”“ตัวคนเดียวเสียที่ไหน ย่ากับตะวันไม่ใช่ครอบครัวของเราหรือไงฮึ ?” น้ำเสียงของประไพอ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือเหี่ยวย่นตามกาลเวลาแตะลงบนกลุ่มผมดกหนาด้วยความอ่อนโยน “ย่าโกรธ
آخر تحديث : 2026-09-07
