Todos os capítulos de เคียงตะวัน: Capítulo 171 - Capítulo 180

“ดิฉันต่างหากค่ะ ที่ต้องขอบคุณที่ทางนี้ไว้ใจอยากให้ร่วมงานด้วย”เธอรู้ดีว่าบริษัทของคนตรงหน้านั้นมีชื่อเสียงขนาดไหน หากตัดเรื่องของอคินทร์ออกไป แม้จะเป็นการร่วมงานกันเพียงระยะสั้น ๆ แต่เชื่อเถอะว่าเธอจะได้ประสบการณ์ในการทำงานไม่น้อย“นี่สัญญาจ้ะ หนูลองเปิดอ่านดูก่อน หากมีตรงไหนไม่โอเคก็บอกได้ หรือถ้าไม่พอใจตัวเลขของเงินเดือนหนูจะเรียกเพิ่มก็ได้นะ” หญิงวัยกลางคนส่งซอง สีน้ำตาลมาให้ หญิงสาวจึงรับมาเปิดอ่าน“ที่ฉันให้หนูเซ็นสัญญา ก็เพราะว่าตำแหน่งนี้มีความสำคัญมาก ต้องทำงานใกล้ชิดผู้บริหารระดับสูง รวมถึงรู้ข้อมูลทุกอย่างภายในบริษัท หนูก็รู้ใช่ไหมว่าข้อมูลเหล่านั้นจะหลุดออกไปไม่ได้” เจนจิราเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่ใช่ไม่ไว้ใจเด็กของมารดา ทว่าในโลกธุรกิจนางต้องรอบคอบเสมอ“ดิฉันเข้าใจค่ะ และไม่มีปัญหาอะไรกับการเซ็นสัญญาก่อนเข้าทำงาน” หญิงสาวตอบออกไปในที่สุด ด้วยรู้ดีว่าผลประโยชน์ของบริษัทนั้นมีมูลค่ามหาศาลขนาดไหน ถ้าหลุดออกไปคงสร้างความเสียหายไม่น้อย และเธอพร้อมจะรักษาข้อมูลอยู่แล้วต้องตาไล่สายตาอ่านสัญญาทีละข้ออย่างละเอียด ก่อนจะสะดุดกับข้อสุดท้าย ทว่าวินาทีต่อมาเธอก็จรดปากกาเซ็นชื่อลงใ

จังหวะนั้นเสียงโทรศัพท์ของอคิราห์ก็ดังขึ้น หญิงสาวจึงยกขึ้นมากดรับด้วยความรวดเร็ว เมื่อเห็นว่ารายชื่อที่โชว์อยู่หน้าจอคือใคร“ว่าไงแยม” เธอเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทที่อยู่ในสาย“ครีมอยู่บ้านหรือเปล่า พอดีว่าเราผ่านมาทางนี้เลยว่าจะแวะเข้าไปหา”อคิราห์เหลือบสายตามองมายังคนเป็นพี่ชายแวบหนึ่ง รู้ดีว่าอีกฝ่ายอยากแวะเข้ามาหาตนเพราะอะไร ก็ในเมื่อแยม หรือกุลสตรีนั้นมีใจให้อคินทร์อยู่ ไม่บอกก็รู้ว่าการแวะมาหาเธอนั้นเป็นแค่ข้ออ้าง เป้าหมายที่เพื่อนสนิทอยากเจอจริง ๆ คือคนหน้าตาดีที่กำลังโดนรบเร้าให้มีครอบครัวอยู่นี่ต่างหาก“อยู่ แวะเข้ามาสิ พี่คินทร์ก็อยู่ อยู่กันพร้อมหน้าเลย” บอกออกไป พร้อมกับสบตาคู่คมของพี่ชาย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายส่งสายตาดุมาให้ก็รีบหลบวูบ ไม่ได้อยากเล่นเกมจับคู่ให้นะ แต่แค่ไม่อยากให้พี่เป็นคนบาป อยากให้พี่มีครอบครัวไว ๆ จะได้ไม่โดนมารดาว่าได้อีก“ใครจะแวะเข้ามาเหรอ” เจนจิราถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอคิราห์วางสายแล้ว“แยมค่ะ”หญิงวัยกลางคนพยักหน้า เพราะรู้จักและคุ้นเคยกับเพื่อนสนิทของบุตรสาวดีอยู่แล้ว และก็รู้อีกด้วยว่าหญิงสาวนามกุลสตรีคิดหวังสิ่งใดอยู่ ซึ่งตนเองนั้นก็หมายมั่นปั้นมืออยากได

ชายหนุ่มรับสายแล้วสนทนาอยู่ไม่กี่คำก็วาง ก่อนที่จะหันมาเอ่ยกับคนที่ยังก้มหน้าอ่านประวัติของเจ้านายคนใหม่อยู่“คุณต้องตาครับ บอสเรียกพบ”“คุณคินทร์อยู่ในห้องทำงานแล้วเหรอคะ ?” หญิงสาวถามขึ้นด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมาทำงานตั้งแต่เช้าแบบนี้“ครับ คุณต้องตาเข้าไปได้เลย”ร่างบางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเคาะประตูก่อนเปิด สูดหายใจเอาอากาศเข้าจนสุดปอด ราวกับจะเรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเอง คล้ายว่าการเผชิญหน้ากับอคินทร์นั้นคือเรื่องยากลำบาก และทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในห้องทำงานของคนที่ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท ก็พบว่าชายหนุ่มนั้นนั่งกอดอกอิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน สายตาคู่คมนั้นจ้องมาแทบไม่กะพริบ“คุณดนัยบอกว่าคุณเรียกพบดิฉัน” ต้องตาเค้นเสียงตัวเองออกมาได้ในที่สุด หลังจากที่พยายามอยู่นาน ด้วยไม่รู้ว่าควรเอ่ยอะไรออกไปเป็นประโยคแรกในการสนทนาระหว่างเราดี“ใช่ ผมเรียกคุณเข้ามาพบเอง”อีกฝ่ายตอบด้วยโทนเสียงราบเรียบ หากแต่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของเธอ“เรียกเข้ามาพบ ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าคะ”หญิงสาวพยายามควบคุมไม่ให้น้ำเสียงตัวเองสั่น ทั้งที่ตอนนี้หัวใจกำลังกระหน่ำเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ“นี่ใจคอคุณค

“เพื่อนสนิทหรือแฟนกันแน่ฮึ” คราวนี้น้ำเสียงที่ถามออกไปดูกระด้างขึ้นเล็กน้อย คล้ายไม่แน่ใจว่าเพื่อนสนิทที่เจ้าหล่อนพูดถึงจะมีความสัมพันธ์อะไรแอบแฝงอยู่หรือไม่“จะเป็นแฟนกันได้ยังไง ในเมื่อเพื่อนสนิทฉันเป็นผู้หญิง” เธอว่าขำ ๆ กับความเข้าใจผิดของเขา และนั่นก็ทำให้อคินทร์รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก“คุณว่าตอนนี้ที่เมืองไทย ดาวจะสวยเหมือนที่นี่ไหม” ในขณะที่พูดต้องตาก็มองท้องฟ้าที่ดวงดาวกำลังแข่งกันเปล่งประกายระยิบระยับไปด้วย“อย่าลืมสิว่าตอนนี้ที่เมืองไทยเป็นกลางวัน คงมองไม่เห็นดาวหรอก”“นั่นสิฉันลืมไปเลย” ร่างบางว่าเสียงแหย ๆ เมื่อรู้ตัวว่าถามอะไรออกไป“รู้อะไรไหมต้องตา ผมรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่ดาวสวยที่สุดตั้งแต่เคยดูมาเลย”“เพราะอะไรเหรอคะ”คนที่มีคำถามละสายตาจากท้องฟ้ามาจับจ้องที่ใบหน้าหล่อคมของอีกฝ่ายแทน เห็นรอยย่นที่ขมวดเข้าหากันระหว่างคิ้วเรียวแล้ว อคินทร์ก็รู้ว่าเธอกำลังรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ หากทว่าเขากลับไม่ได้บอกเหตุผลออกไป“.....”“เพราะอะไรคุณถึงบอกว่าวันนี้เป็นวันที่ดาวสวยที่สุดคะ”“.....”“หรือเป็นเพราะว่าวันนี้เป็นวันที่ดาวเยอะกว่าวันอื่น ๆ ที่เราเคยดูด้วยกัน” คงเพราะไม่ได

อคินทร์ไม่เคยคิดจะบอกว่าตัวเองเป็นใคร นั่นเพราะไม่อยากให้เธอรู้ถึงตัวตนที่แท้จริง สุดท้ายแล้วความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนก็เป็นเพียงสิ่งฉาบฉวย เธอก็เป็นได้แค่ผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะหลอกกินฟรี!‘แตะนิดแตะหน่อยหวงตัวเหรอ ทำเหมือนไม่เคยโดนมือผมไปได้’ถ้อยคำแสลงใจที่ชายหนุ่มเพิ่งเอ่ยไปก่อนหน้ายังเกาะกินใจให้รู้สึกปวดหนึบ มันเป็นการตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเธอเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่าในสายตาของเขาจริง ๆทำไมหนอโลกใบนี้ถึงกลมกว่าที่คิด ทำไมเธอไม่รู้สึกเอะใจเลยสักนิดว่าเขาคือหลานชายอีกคนของคุณย่าประไพ ทำไมเธอถึงไม่เคยสังหรณ์ใจว่า ‘อาจิน’ ที่หนูน้อยน้ำมนต์พูดถึงตลอดมาก็คืออคินทร์หากรู้แล้วจะทำไม จะหนีต่อไปอย่างนั้นหรือ สุดท้ายแล้วเธอจะหนีไปได้ไกลสักเท่าไรกัน?ไม่ว่ายังเธอก็ต้องกลับมา เวลาไม่ได้ทำให้ลืม แต่แค่ช่วยให้แผลในใจมันทุเลาลง เพราะหากจะลืม หลายปีที่ผ่านมาเธอคงลืมเขาไปแล้ว ไม่ใช่แค่เพียงสบตา ภาพความทรงจำเก่า ๆ ก็ไหลเข้ามาในหัวอย่างสายน้ำหลาก หากเธอลืมได้จริง ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายคงไม่บีบรัดด้วยความเจ็บปวดอยู่แบบนี้ แล้ววันแรกที่สองเราได้พบกันก็หวนกลับเข้ามาในความทรงจำของหญิงสาวอีกครั้ง“คุณคะ ตรงนี