Tous les chapitres de : Chapitre 161 - Chapitre 170

บรรยากาศการรับประทานอาหารเป็นไปด้วยดี ไม่มีใครแสดงอาการอะไรให้ประมุขของบ้านทราบถึงเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้า หญิงชราจึงชวนคนที่เพิ่งเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลคุยตลอดระหว่างมื้ออาหาร โดยส่วนมากก็มักจะเป็นเรื่องราวช่วงที่เจ้าหล่อนยังใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างบ้านต่างเมือง กระทั่งเมื่อเห็นว่าทุกคนกินอิ่มแล้วจึงได้เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง“แล้วเราจะเข้าไปกราบแม่วันไหน”“ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเข้าไปพรุ่งนี้เช้าค่ะ” ต้องตาตอบเสียงเรียบ พร้อมกับรวบช้อนและส้อมวางอย่างเป็นระเบียบไว้ในจาน“ดีแล้วละ ไปบอกท่านสักหน่อยว่าเราประสบความสำเร็จกลับมาแล้ว ย่าเชื่อว่าท่านจะต้องภูมิใจเป็นแน่”“ค่ะ” ร่างบางพยักหน้ารับ“พรุ่งนี้พี่คีย์หยุดนี่คะ เราเข้าไปกราบแม่ต้องด้วยกันไหมคะ” ตะวันเอ่ยชวนคนเป็นสามี ซึ่งแน่นอนว่าคีรินทร์ก็ไม่คิดปฏิเสธ“ได้สิ พี่เองก็ยังไม่มีโอกาสได้กราบแม่ต้องเลย” ตอนคุณย่าประไพเป็นเจ้าภาพสวดอภิธรรมให้ เขาไม่มีโอกาสได้ไปร่วมงานศพ และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่คีรินทร์อยากเยียวยาความรู้สึกให้ภรรยาและเพื่อนสนิท“น้ำค้างเริ่มลงแล้ว เดี๋ยวย่าขอตัวนอนก่อนดีกว่า เราก็รีบเข้านอนละหนูต้องตา เพิ่งเดินทางกลับมาเหนื่อย ๆ” หญิงช

บรรยากาศภายในรถของคีรินทร์ถูกปกคลุมไปด้วยความอึดอัด เมื่อเบาะข้าง ๆ ของคนขับมีร่างสูงของอคินทร์นั่งทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่ ส่วนเบาะหลังนั้นมีตะวันและต้องตาที่ปั้นสีหน้าไม่ถูกด้วยเช่นกันเพราะมีบุคคลไม่พึงประสงค์นั่งมาด้วย คงมีก็แต่หนูน้อยน้ำมนต์ที่ยังคงเจื้อยแจ้วไปตามประสา ไม่ได้รับรู้เลยว่าตอนนี้ทั้งบิดาและมารดากำลังสวดภาวนาไม่ให้คุณอาหนุ่มนั้นพ่นวาจาอะไรที่ไม่น่าฟังออกมาอีก“ทำไมวันนี้มึงดูหล่อเป็นพิเศษวะไอ้คินทร์”คีรินทร์เป็นคนเปิดประเด็นชวนคุยก่อน เมื่อเห็นว่าบรรยากาศในรถนั้นเงียบเกินไป สายตาคมเหลือบมองไปยังญาติหนุ่มที่ไม่รู้วันนี้ผีเข้าผีออกอะไร ถึงได้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ได้ แถมยังแต่งตัวเซตผมเผ้าซะดูหล่อกว่าปกติ ทำอย่างกับว่ากำลังจะออกไปเจอลูกค้าคนสำคัญคนโดนทักมองค้อนนิดหน่อยก่อนตอบ “หล่อเป็นพิเศษอะไร มึงเคยเห็นวันไหนกูขี้เหร่บ้าง”เอ่ยกับคนเป็นบิดาจบก็เอี้ยวหน้าหันไปถามกับคนเป็นบุตรสาวต่อ “น้ำมนต์จ๋า อาคินทร์ของน้ำมนต์หล่อไหมคะ”“อาจินหล่อที่สุดในโลกเลยค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับแทบไม่เสียเวลาคิด ซึ่งนั่นก็ทำให้ริมฝีปากหยักของคนถามยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ปรายตามองคนที่นั่งเคียงข

“อย่าห่วงไปเลยน่า เราดูแลตัวเองได้ ลืมไปแล้วเหรอว่าเราไปใช้ชีวิตอยู่ต่างบ้านต่างเมืองมาเกือบสิบปีนะ แล้วนี่ก็เป็นบ้านของเราเอง ตะวันอย่ากังวลไปเลย”“แต่ว่า...”“ปะ! ไปไหว้แม่เรากันดีกว่า” ต้องตาชิงเอ่ยขึ้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ เพราะเธอรู้ดีว่าเพื่อนสนิทจะพูดอะไรต่อ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าตะวันเป็นห่วง แต่เธอคงไม่สามารถอยู่บ้านอัศวภิญโญได้ตลอดไปหรอก ไม่ว่าอย่างไรในอนาคตเธอก็ต้องย้ายออกมาอยู่ดีมือเรียวของต้องตาจับจูงตะวันเดินผ่านบ้านไป สร้างความแปลกใจให้อคินทร์ไม่น้อย ที่หญิงสาวไม่เปิดประตูเข้าบ้านแต่กลับเดินเลยไปในซอยต่อ แล้วทุกอย่างก็กระจ่างชัดขึ้นเป็นคำตอบ เมื่อจุดหมายที่เจ้าหล่อนพาทุกคนเดินเข้ามาคือบริเวณวัดต้องตาเดินเข้าไปยังที่เก็บอัฐิของมารดาพร้อมกับวางพวงมาลัยในมือลง รูปที่ติดอยู่ดูหมองซีดเพราะวันเวลาที่ล่วงผ่าน หากทว่าภาพของมารดาในหัวใจของเธอนั้นกลับแจ่มชัด ไม่ว่าท่านจะจากไปนานแค่ไหนก็ไม่มีสักวินาทีที่จะ เลือนรางหรือจางหายไปจากความทรงจำได้เลยสายตาคู่หวานสานสบกับคนในรูปอยู่นาน อยากบอกให้คนที่ล่วงลับไปได้รู้ว่าวันนี้เธอกลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับความสำเร็จที่ท่านอยากเห็นมาตลอด ก็ได้แต่

ต้องตาทาบคีย์การ์ดลงบนตัวอ่านสัญญาณหน้าห้อง เมื่อเห็นว่าประตูปลดล็อกจึงผลักเปิดออกอย่างเบามือ พร้อมกับลากกระเป๋าใบใหญ่ของตัวเองเดินไปหยุดอยู่ข้างใน กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจห้องใหม่ที่เธอจะต้องอยู่อาศัยนับจากนี้เห็นจากข้างนอกว่าหรูแล้ว พอเข้ามาอยู่ในห้องแบบนี้ยิ่งหรูเข้าไปใหญ่ จนเธอไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัสข้าวของเครื่องใช้ที่วางอยู่มือเรียวควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายใบเล็ก หยิบเอาอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาแล้วต่อสายหาใครบางคน“ว่าไงต้อง! ถึงคอนโดหรือยัง พออยู่ได้ไหม” ปลายสายถามขึ้นทันทีที่กดรับ ซึ่งคนที่กำลังสนทนากับเธออยู่ก็คือตะวันนั่นเอง“ไม่ใช่ว่าพออยู่ได้ แต่เราว่ามันหรูเกินไปต่างหาก เกิดทำข้าวของเครื่องใช้พังเสียหายขึ้นมา เราไม่มีปัญญารับผิดชอบหรอกนะ”ต้องตาตอบกลับแทบจะทันทีเช่นกัน เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนที่ตะวันเคยมาพักอยู่ที่นี่เมื่อครั้งยังเรียนมหาวิทยาลัย ถึงได้คอยบอกเธอตลอดว่าไม่กล้าพักห้องนอนใหญ่ของคีรินทร์“...”เมื่อเห็นว่าตะวันเงียบไปไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาอีก หญิงสาวจึงพูดต่อ “เดี๋ยวเราไปหาเช่าห้องข้างนอกอยู่เองดีกว่า เราว่าห้องนี้มันไม่เหมาะกับเรา”“งั้นต้องคงต้องคุยกับคุณย่า

ภายในร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งกลางเมืองหลวงที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน ตรงโต๊ะริมกระจกดวงตาสวยหวานคู่หนึ่งกำลังจับจ้องออกไปทางนอกร้าน มองดูรถที่แล่นสัญจรผ่านไปมาราวกับว่ามันเป็นภาพที่เธอไม่ได้เห็นมานานแล้ว“สวัสดีจ้ะ ไม่ทราบว่าใช่หนูต้องตาหรือเปล่า” เสียงร้องถามไม่คุ้นหูทำให้ร่างบางที่กำลังมองเหม่ออยู่หลุดจากภวังค์“ใช่ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับหันมามองทางต้นเสียง เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นใครก็รีบยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม“สวัสดีค่ะ คุณเจนจิรา” ต้องตาเอ่ยทักทายพร้อมกับส่งรอยยิ้มเป็นมิตรไปให้ วันนี้เธอมีนัดคุยเรื่องงานกับอีกฝ่าย และตะวันก็ส่งรูปมาให้ดูก่อนแล้ว ดังนั้นเธอจึงมั่นใจว่าหญิงวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานตรงหน้าคือคุณเจนจิราไม่ผิดตัวแน่นอน“มารอนานแล้วหรือยัง”อีกฝ่ายรับไหว้พร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“ไม่นานค่ะ ดิฉันเองก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน” เธอตอบพร้อมกับลอบมองอีกฝ่าย ถึงแม้เจนจิราจะอายุเยอะแล้วแต่ยังสาวและดูดีอยู่มาก เรียกได้ว่าตัวจริงดูดีกว่าในรูปที่เพื่อนส่งให้ดูเสียอีก“เกือบลืมแนะนำ นี่อคิราห์ ลูกสาวฉันเองจ้ะ” หญิงวัยกลางคนหันไปแนะนำร่างบาง