Todos los capítulos de เคียงตะวัน: Capítulo 221 - Capítulo 230

ร่างบางนิ่งไปชั่วครู่ นึกตรองบางอย่างในใจ เห็นความแน่วแน่และไม่ลังเลของอีกฝ่าย จึงตอบกลับ“ฉันตัวคนเดียวค่ะ ไม่มีครอบครัวหรือญาติที่ไหน ไม่มีสังคม และไม่มีอะไรให้คุณต้องค้นหา โลกของฉันไม่ได้น่าตื่นเต้นหรือน่าสนใจพอที่จะให้คุณเข้ามาหรอก”เมื่อเห็นว่าอคินทร์ยังมองหน้าเธอนิ่ง หญิงสาวจึงพูดต่อไปอีก“แม่ของฉันเป็นเพียงแม่ค้าในตลาด ท่านเสียก่อนที่ฉันเรียนจบมัธยมปลายไม่กี่วัน การที่ฉันได้ไปเรียนต่อที่บอสตันก็เป็นเพราะได้ทุนการศึกษา ผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่ฉันให้ความเคารพและนับถือคือคุณย่าประไพ หรือหากจะมีใครที่ฉันยึดไว้เป็นครอบครัวมาตลอดก็คือตะวันกับสารัช เพื่อนฉันที่คุณเคยเจอนั่นแหละ ถ้าสิ่งที่คุณอยากรู้มีเพียงเท่านี้คุณก็ได้รู้แล้ว”“งั้นผมจะเป็นโลกใบใหม่ให้คุณเอง โลกที่คุณจะไม่ตัวคนเดียวอีกต่อไป โลกที่จะมีคุณยายประไพและตะวันเป็นครอบครัวของคุณจริง ๆ โลกใบนี้จะมีแต่คนที่รักคุณรายล้อมเต็มไปหมด และมันจะเป็นโลกที่คุณจะมีผมอยู่ข้าง ๆ ไปทั้งชีวิต” ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างคนที่มั่นใจแล้ว หากโลกที่ต้องตาอยู่มันเดียวดายและอ้างว้าง เขาจะพาเธอก้าวออกมาเอง“ฉันไม่แน่ใจว่าจะอยู่ในโลกของคุณได้

"ทำเป็นรู้ดี” เสียงเข้มเอ่ยเรียบนิ่ง พร้อมกับเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ราวกับไม่สะทกสะท้านที่เธอรู้ความลับสำคัญเข้า“แน่สิคะ ก็ครีมเป็นน้องสาวพี่คินทร์นี่ ระวังเถอะค่ะโกหกคุณแม่แบบนี้ จะได้เป็นคนบาปตกนรกขึ้นมาจริง ๆ” หญิงสาวได้ทีถือโอกาสขู่ แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าพี่ชายไม่ได้กลัวเลยสักนิด จากนั้นก็ว่าต่อไปอีก “ครีมรู้ว่าพี่รักผู้หญิงคนนั้นมาก แต่นี่มันก็ผ่านไปหลายปีแล้ว พี่คินทร์ควรหันกลับมารักตัวเองบ้างนะคะ”อคิราห์รู้ดีว่าหลายปีที่ผ่านมาพี่ชายเปลี่ยนผู้หญิงแทบไม่ซ้ำหน้า ทว่ามีเพียงคนเดียวที่อยู่ในใจคือคนที่ฝากแผลเหวอะหวะไว้ให้ตอนอยู่บอสตัน“พี่รู้ดีน่าครีม ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”คราวนี้น้ำเสียงของอคินทร์อ่อนโยนลง เพราะรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่คนเป็นน้องสาวส่งมาให้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาคงทำให้ครอบครัวและคนรอบข้างทุกข์ใจอยู่ไม่น้อย“อย่ารอคนที่เขาไม่รักเราอีกเลยนะคะ ที่ผ่านมาครีมไม่เคยพูดถึงเพราะไม่อยากไปแตะแผลในใจพี่คินทร์ รู้ว่าพูดไปก็มีแต่จะทำให้พี่เสียใจเปล่า ๆ แต่เห็นพี่เป็นแบบนี้ครีมไม่มีความสุขเลย ครีมเองก็เจ็บทุกครั้งเวลาที่เห็นพี่จมอยู่กับความหลัง”ร่างบางยังพรั่งพรูความในใจออก

“บ่ายนี้ผมไม่กลับเข้ามาแล้วนะ มีอะไรสำคัญรับเรื่องไว้ก็แล้วกัน”อคินทร์ที่เดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานสั่งความพร้อมกับมองหน้าของคนเป็นผู้ช่วยเลขานิ่ง แวบหนึ่งเหมือนเขาจะเห็นความวูบไหวในดวงตาคู่สวย ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกไปอีก เจ้าหล่อนก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน“ขอต้องเก็บของแป๊บหนึ่งนะคะคุณครีม”ต้องตาไม่รู้หรอกว่าอคิราห์พูดเรื่องอะไร แต่หากให้เดาคิดว่าอีกฝ่ายคงกำลังชวนเธอออกไปกินข้าวข้างนอกเป็นแน่ และตอนนี้เธอไม่อยากปฏิเสธคำชวนนั่น อย่างน้อยการออกไปข้างนอกเวลานี้ก็น่าจะทำให้อารมณ์ของเธอ ปลอดโปร่งและสงบขึ้นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้า อคินทร์จึงเก็บพับคำพูดที่จะเอ่ยลงคอ จากนั้นก็พามุกดาเดินออกไปทางลิฟต์ส่วนตัว โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของผู้ช่วยเลขามองตามด้วยความรู้สึกบางอย่าง“คุณดนัยอยากได้อะไรไหมคะ ต้องจะได้ซื้อมาฝาก”เมื่อปรับอารมณ์ให้เข้าที่ได้ ต้องตาก็หันมาถามคนขาเจ็บที่เดินเหินลำบาก จะกินอะไรแต่ละทีต้องคอยสั่งทางออนไลน์“ไม่เป็นไรครับ ผมสั่งไปแล้ว คุณต้องตากับคุณครีมกินให้อร่อยเลยครับ”“ขาคุณดนัยเป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นหรือยัง” อคิราห์ที่ยืนอยู่ไม่ห่างออกไปถามด้วยความเป็นห่วงบ้าง

“น่ารักอะไรกัน อ่อยเก่งละไม่ว่า ทำเป็นแอ๊บใส ๆ เอาตำแหน่งผู้ช่วยเลขาบังหน้า ลับหลังใครจะรู้ว่าแอบให้ท่าพี่คินทร์ไปถึงไหนต่อไหนแล้วบ้าง” น้ำเสียงของกุลสตรีเหยียดหยันกว่าเดิม พลางมองไปทางอคิราห์ “ระวังไว้เหอะครีม เดี๋ยวจะได้แม่นั่นมาเป็นพี่สะใภ้ไม่รู้ตัว จะหาว่าเราไม่เตือน”“คิดมากไปหรือเปล่า แยมก็น่าจะรู้ว่าพี่คินทร์ไม่ใช่คนโง่ที่จะให้ใครหลอกจับได้ง่าย ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่อยู่เป็นโสดมาถึงทุกวันนี้หรอก” คนเป็นน้องสาวว่าอย่างมั่นใจเพราะรู้จักนิสัยของพี่ชายตัวเองดี“งั้นก็รอสมน้ำหน้ายัยต้องตาไว้ล่วงหน้าเลยแล้วกันเนอะ เพราะพี่คินทร์คงกะจะแค่กินฆ่าเวลาเฉย ๆ”“นั่นยิ่งไม่ใช่ไปใหญ่ เพราะต่อให้พี่คินทร์จะเจ้าชู้และผ่านผู้หญิงมาเยอะแค่ไหน แต่ถ้าไม่มั่นใจพี่คินทร์จะไม่มีวันยุ่งกับคนของคุณยายประไพเป็นแน่”“หมายความว่าไง?”“ก็หมายความว่าพี่คินทร์จะไม่มีวันพลาดเพราะแค่โดนต้องให้ท่า ซึ่งเรามั่นใจว่าต้องไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ถ้าพี่คินทร์จะยุ่งกับต้องจริง ๆ นั่นเป็นเพราะพี่ คินทร์ชอบต้องและคิดจะจริงจังด้วยต่างหาก”“ทำไมพูดแบบนี้อะครีม ทำไมเข้าข้างยัยนั่น เราเป็นเพื่อนครีมนะ ครีมต้องช่วยเราสิ”“เราไม่ได้เข

“ต้องไปไหน ?” อคินทร์ถามเลขาคนรู้ใจ เมื่อเดินออกมานอกห้องทำงานแล้วไม่พบร่างบอบบางของใครบางคนดนัยนิ่งไปเล็กน้อย ด้วยไม่รู้ว่าคำตอบที่ตนจะเอ่ยออกไปนั้นจะถูกใจคนเป็นเจ้านายหรือไม่“ผมถามว่าต้องไปไหน” อคินทร์ถามย้ำคำถามเดิมด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น บ่งบอกว่าเริ่มจะมีโทสะแล้ว“เห็นบอกว่าจะออกไปกินข้าวกลางวันข้างนอกครับ”“อ้อ..งั้นเหรอ นัดกับยายครีมอีกแล้วสินะ พักนี้ดูเหมือนฝ่ายการตลาดจะว่างงานเนอะ ถึงได้มีเวลามาป้วนเปี้ยนบนนี้บ่อย ๆ” หรือเขาควรหางานเพิ่มให้น้องสาวดี อคิราห์จะได้ไม่มีเวลามาชวนผู้ช่วยเลขาของเขาออกไปกินข้าวแบบนี้อีก คราวก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว ทั้งที่ตั้งใจจะพาต้องตาออกไปกินข้าวด้วยเพื่อจะได้แนะนำให้รู้จักกับมุกดา ทว่ายายน้องตัวแสบก็ดันมาชวนเจ้าหล่อนออกไปกินข้าวด้วยตัดหน้าเสียก่อน“ไม่น่าจะใช่คุณครีมนะครับ เพราะผมได้ยินคุณต้องตาเรียกคนที่คุยโทรศัพท์ด้วยว่าพี่หมอแทนไท” ดนัยกลั้นใจรายงานตามความจริงที่ได้ยิน แล้วสิ่งที่ตามมาก็ไม่ผิดจากที่คิดไว้สักเท่าไร“อะไรนะ!” น้ำเสียงดังขึ้นจนเกือบกลายเป็นตะคอก ทำให้คนเป็นเลขาถึงกับสะดุ้งโหยง พร้อมกับเตรียมตัวรับมือกับพายุอารมณ์ของผู้เป็นนายฝ่ามือ