Todos los capítulos de เคียงตะวัน: Capítulo 231 - Capítulo 240

“เป็นไงบ้างคะ อาหารร้านนี้อร่อยถูกปากพี่หมอไหม”ร่างบางถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่งานยุ่งแต่ยังมีเวลานัดเธอออกมากินข้าวตักอาหารเข้าปากไปแล้วสองสามคำ“อร่อยมากครับ เห็นทีพี่คงต้องเมมไว้เป็นร้านประจำช่วงที่มาอยู่ที่นี่แล้วละ” แทนไทว่าพร้อมกับตักอาหารในจานเข้าปากต่อ“คุณครีมเคยพาต้องมากินที่ร้านนี้ค่ะ ต้องเห็นว่าอาหารอร่อยแถมบรรยากาศดี ทั้งยังไม่ไกลจากโรงพยาบาลของพี่หมอ ก็เลยอยากให้ลองมากินดู”“ครีม ?” คุณหมอหนุ่มมุ่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงใคร“คุณครีมเป็นน้องสาวคุณคินทร์ค่ะ เป็นหลานสาวอีกคนของคุณย่าประไพ”“อ๋อ..ครับ”ชายหนุ่มพยักหน้า เพราะไม่รู้ว่าประไพยังมีหลานสาวอีกหนึ่งคน เป็นหมอประจำตัวของท่านมาหลายปีและเข้าออกไร่แสนศิริสุขอยู่บ่อยครั้ง ไม่ยักจะเคยเจอหรือได้ยินใครเอ่ยถึง“พี่หมอไปดูงานมาเป็นไงบ้างคะ” ต้องตาเอ่ยถามต่ออีก เพราะแทนไทเพิ่งกลับมาจากไปดูงานที่ต่างประเทศจึงเพิ่งได้มีโอกาสนัดกินข้าวกับเธอ“ก็ดีครับ พี่มีของมาฝากต้องด้วยนะ” ว่าจบก็หยิบถุงขนาดไม่ใหญ่มากที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นส่งให้ หญิงสาวรับมาเปิดดูจึงได้รู้ว่าเป็นน้ำหอมแบรนด์ดังที่ราคาแพงเอาเรื่อง

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะคะ นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉันนะ”ต้องตาตอบกลับเสียงเรียบ ประสานสายตากับอีกฝ่ายโดยไม่คิดเกรงกลัว เขาพูดประหนึ่งว่าการที่เธอนัดเจอกับหมอแทนไทเป็นการทำร้ายจิตใจของเขาอยู่อย่างนั้นแหละ“ผมไม่ชอบ!”“ฉันจำเป็นต้องทำตามความชอบของคุณทุกเรื่องหรือไงคะ”“อย่ากวนโมโหผมน่าต้อง”“ฉันไม่ได้กวนโมโหคุณค่ะ แต่แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใส่อารมณ์กับฉันแบบนี้ด้วย”ทีเขาไปไหนมาไหนกับมุกดา เธอยังไม่คิดจะอยากรู้หรือยุ่งเกี่ยวด้วยเลย“คุณดูไม่ออกเหรอต้อง ว่าหมอแทนไทกำลังจีบคุณอยู่ หรือว่าคุณเองก็สนใจหมอนั่นเหมือนกัน อย่าบอกนะว่านึกอยากจะเป็นเมียเจ้าของโรงพยาบาลขึ้นมาจริง ๆ”ต้องตาถอนหายใจยาว เพราะรู้ว่าแทนไทไม่ได้คิดอะไรกับเธอในเชิงชู้สาวแบบนั้น หากประโยคที่ตอบกลับไปก็เป็นอีกทิศทางหนึ่ง“แล้วยังไงคะ ถ้าพี่หมอสนใจฉันจริง ๆ ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหาย พี่หมอเป็นคนดี ฉันสามารถฝากอนาคตไว้ได้ หากฉันจะคบกับพี่หมอแทนไทก็ไม่เห็นจะผิดอะไรเลย อื้อ...”อคินทร์ก้มหน้าลงมาปิดปากของต้องตาด้วยริมฝีปากหยักของตนเองทันที เพราะไม่อยากฟังคำพูดไม่เข้าท่าและแสลงหูของเธอ สองมือเล็กทุบลงบนอกกว้างดังปึก ๆ แต่

“ช็อปปิงได้อะไรมาล่ะ ถึงได้เดินอารมณ์ดีเข้าบ้านมาแบบนี้”เจนจิราที่นั่งคุยอยู่กับบุรินทร์เอ่ยปากแซวบุตรสาวที่กำลังเดินอารมณ์ดียิ้มกว้างเข้ามาในบ้าน“ไม่ได้ซื้อค่ะ แต่ว่าพี่คินทร์ให้มา เป็นน้ำหอมลิมิติดที่มีขายเฉพาะฤดูกาลเท่านั้น” หญิงสาวชูถุงกระดาษที่ถืออยู่ในมือให้มารดาดูใกล้ ๆ พลางทำหน้าฟินให้รู้ว่าเธอชอบมันมาก จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ“พี่ชายเราเนี่ยนะให้มา”“ใช่ค่ะ พี่คินทร์ลูกชายคนโตคุณแม่นั่นแหละ”“อย่าบอกว่าเป็นลูกชายคนโตเลย นี่แม่ไม่เจอหน้ามาจะเป็นเดือน จนแทบลืมไปแล้วว่ามีลูกชายอีกคน ไม่รู้มีโพรเจกต์งานสำคัญอะไรนักหนา ถึงไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องมาให้เจอหน้าบ้างเลย” เจนจิราว่าอย่างตัดพ้อ ใบหน้า งอง้ำเพราะรู้สึกน้อยใจบุตรชายที่เห็นงานสำคัญกว่า“ไม่เอาน่าคุณ อย่างอนลูกไปเลย ไม่แน่ว่างานสำคัญที่เจ้าคินทร์มันทำอยู่สำเร็จขึ้นมาเมื่อไร คุณอาจจะตกรางวัลให้อย่างงามเลยก็ได้” บุรินทร์ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ยกมือขึ้นโอบไหล่คนเป็นภรรยาอย่างปลอบโยน“งานอะไรคะ พูดแบบนี้เจนชักอยากจะรู้ขึ้นมาเสียแล้วสิ” เจนจิราตาวาว หันมองหน้าสามีด้วยความใคร่รู้เต็มแก่“ของแบบนี้ไว้ให้เจ้าตัวเขามาบอกเองดีกว่า แต่

อีกมุมหนึ่งของร้านอคินทร์เองก็กำลังทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ มุกดาอย่างคนเหนื่อยล้า เหมือนกับว่าชีวิตกำลังผจญกับมรสุมลูกใหญ่อยู่ และเพียงแค่นั่งลงไปไม่ถึงนาทีเสียงเข้ม ๆ ของเพื่อนสนิทซึ่งพ่วงตำแหน่งเจ้าของร้านก็ดังขึ้น“ว่าไงครับไอ้คุณคินทร์ กูว่าวันนี้พายุน่าจะเข้า ถึงได้พัดเอามึงมาด้วย” ว่าพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวฝั่งตรงข้ามด้วยท่วงท่าสบาย ๆ“ไม่ได้สิวะ ไม่ได้เข้ามานาน เกิดโดนมึงโกงขึ้นมาจะทำยังไง” อคินทร์ตอบกลับพลางยักไหล่“มึงยังจำได้อีกเหรอว่าเป็นหุ้นส่วนของร้านอยู่ นึกว่ากูเป็นเจ้าของร้าน คนเดียวซะอีก แม่ง! เล่นหายหัวไปเกือบสามเดือน จนกูจะออกประกาศตามหาอยู่แล้วเนี่ย” อีกฝ่ายว่าเสียงฉุน“อย่ามาดรามาให้มากไอ้คราม อย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่ามึงเข้ามาทำอะไรที่ร้านแทบทุกคืน ทั้งที่ความจริงก็มีผู้จัดการร้านคอยดูแลความเรียบร้อยให้เป็นหลักอยู่แล้ว” คราวนี้เป็นอคินทร์ที่ว่าอย่างรู้ทันบ้าง และมันก็ทำให้เพื่อนสนิทที่ชื่อว่า ‘คราม’ ถึงกับเงียบเสียงลง“ทำไมครามถึงเข้ามาที่ร้านทุกคืนเหรอ บอกมุกบ้างสิ” มุกดาที่นั่งอยู่รีบถามขึ้น“ไม่เอาน่ามุก ไม่อยากรู้เรื่องของคนอื่นดิ” เสียงเข้มของครามดักขึ้น“

“อย่าเอาต้องไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงที่ผ่านมาพวกนั้น” อคินทร์บอกเสียงเรียบ แต่ครามสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่ซ่อนอยู่“ทำไม? อย่าบอกนะว่าคนนี้มึงจริงจัง”ถามด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ก็จะให้เชื่อได้ยังไง แต่ไหนแต่ไร ไอ้เพื่อนตัวดีมันเคยคิดจริงจังกับใครเสียที่ไหนเล่า หากราชสีห์กลัวหวงผูกคอมากแค่ไหน ก็คงไม่ต่างอะไรจากอคินทร์ที่กลัวการผูกมัด“เขาชื่อต้องตา เป็นผู้ช่วยเลขาของกูเอง มาช่วยงานช่วงที่ดนัยเจ็บ”“ไหนมึงเคยบอกว่าไม่รับผู้หญิงเข้ามาทำงานใกล้ตัวไง กูจำได้ว่าแม่มึงถึงขนาดร่างสัญญาขึ้นมา ว่าคนที่จะเข้าทำงานที่บริษัท ห้ามยุ่งเกี่ยวกับมึงเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้องไม่ใช่เหรอ” ครามปรายตามองไปทางร่างบางของคนที่อคินทร์เพิ่งบอกว่าเป็นผู้ช่วยเลขาอีกครั้งคำพูดของเพื่อนสนิททำให้อคินทร์ตกใจ เขาลืมไปได้ยังไงว่ามันมีสัญญาบ้า ๆ แบบนั้นอยู่ หรือว่าก่อนเข้าทำงานมารดาของตนได้ให้ต้องตาเซ็นสัญญานั่น ถึงทำให้เจ้าหล่อนยืนกรานแน่นหนักที่จะไม่ยอมเปิดใจให้ ซึ่งที่มาของสัญญาดังกล่าวเพราะครั้งหนึ่งตนเคยโดนเลขาคิดจะขยับสถานะโดยการวางยาในเครื่องดื่ม จึงทำให้มารดาโกรธมากจนทำสัญญาขึ้นมาว่าหากมีเรื่องแบบนั้นเ