All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 211 - Chapter 220

ต้องตาเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำอาหารเสร็จ มองไปทางโซฟาที่คิดว่าน่าจะเจอเจ้าของห้องนั่งอยู่ก็พบว่ามันว่างเปล่า จึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็สะดุดกับร่างสูงที่กำลังยืนหันหลังมองออกไปยังทิวทัศน์ที่กว้างสุดลูกหูลูกตา เหมือนว่าเขากำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ความเย็นชาซึ่งมักจะฉาบเคลือบอยู่บนใบหน้าจะคลายตัวลง เผยให้เห็นรอยยิ้มละมุนขึ้นตรงมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อคินทร์คงไม่มีวันได้เห็นก็เจ็บดี...กับความรู้สึกที่ทั้งรักทั้งเกลียดในเวลาเดียวกันต้องตาสะบัดหน้าไล่ความคิดบางอย่างให้หลุดออกจากหัว ย้ำกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าดีแล้วที่ทุกอย่างจบลงแบบนั้น บางทีการที่เธอตัดสินใจกลับเมืองไทยอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตก็ได้ ไม่แน่ว่าจบงานนี้เธออาจต้องโบยบินกลับไปยังบอสตันอีกหนดินแดนที่เธอไม่มีใคร...แต่มันจะเป็นดินแดนที่หัวใจเธอไม่ต้องทำงานหนักสองเท้าเล็กก้าวเข้าไปหาคนตัวสูงกว่า แล้วก็เห็นว่าในมือของเขามีแก้วเหล้าอยู่ เหลือบมองขวดวิสกี้ราคาแพงที่ตั้งอยู่ไม่ห่างก็เห็นว่ามันพร่องไปเกือบครึ่ง ดื่มหนักขนาดนี้คงมีเรื่องให้คิดหนักอยู่แน่ ๆ“คุณคินท

ด้านอคินทร์เองก็ถึงกับตาพร่า แรงปรารถนาที่ก่อตัวขึ้นมากล้นจนเจียนระเบิด เจ้าหล่อนไม่ต่างอะไรกับของหวานเลิศรสที่เขาได้กินเพียงครั้งเดียวก็ ติดใจจนโหยหา ทว่าเขารู้ดีว่าที่เป็นแบบนี้เพราะตอนกินเขาเอาหัวใจและความรู้สึกลงไปร่วมด้วยฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบใบหน้าเนียนแผ่วเบา ประคองให้เธอรับรสจูบที่เร่าร้อนรุกราน พร้อมกับดันร่างเล็กไปชิดกระจกเพื่อให้เธอไร้ทางหนีทีไล่ ทว่าจังหวะที่เขาตรึงมือเล็กของเธอไว้ นิ้วแกร่งกลับเกี่ยวเข้ากับสร้อยข้อมือเส้นเล็กประจำกายของเธอ สร้อยข้อมือที่เขาเห็นเธอใส่ไว้ไม่เคยถอดเหมือนว่ามันคือเครื่องรางที่เรียกสติของคนเมาให้กลับเข้าที่ เพราะเวลานี้ร่างสูงชะงักงันหยุดการกระทำทุกอย่างลงเสียดื้อ ๆ อคินทร์รู้ดีว่าความต้องการที่ตนเองมีต่อต้องตานั้นมากเพียงใด ทว่าเขาต้องหักห้ามใจไว้เพื่อไม่ให้มันเป็นแค่ความสุขคืนเดียว เขาต้องการมีเธออยู่ด้วยทั้งชีวิตต่างหาก“ต้อง...” เสียงทุ้มแหบพร่าเรียกชื่อเธออย่างรู้สึกผิด เพราะรู้ดีว่าการกระทำของตนคงทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่“ปล่อยฉันเถอะค่ะ” น้ำเสียงของเธอเย็นชาอีกแล้ว ส่งผลให้หัวใจคนฟังหนาวเหน็บไปหมด“ผมขอโทษ”ไม่พูดเปล่าแต่เขายังกระชับวง

“ปล่อยซี่! ฉันจะอาบน้ำ” เธอว่าพึมพำพร้อมกับสะบัดตัวออกจากวงแขนแกร่งที่รัดกันเอาไว้เสียแน่น“นอนก่อนพรุ่งนี้ค่อยอาบ”“ไม่ได้ ฉันไม่สบายตัว”“เข้าไปอาบสภาพนี้เดี๋ยวก็ได้ลื่นล้มหัวแตกตาย อยากเป็นผีเฝ้าอยู่โรงแรมนี้หรือไงฮึ” น้ำเสียงดุติดสั่นไหว เมื่อสัมผัสร่างกายนวลเนียนของเธอแล้วเกิดความรุ่มร้อนให้ก่อตัวขึ้น“งั้นคุณเข้าไปเฝ้าตอนฉันอาบน้ำได้ไหม ถ้าฉันจะล้มลงไปคุณจะได้ช่วยทัน”“ไม่ได้! ผมเป็นผู้ชายนะต้อง” จะให้ไปยืนมองเธอโดยไม่เกิดอารมณ์อะไรเลย มันทำได้ที่ไหนกันเล่า แค่ตอนนี้เขายังรู้สึกทรมานจะแย่“แต่ว่าฉันอยากอาบน้ำ” ว่าจบน้ำใส ๆ ก็ไหลจากตาลงมาอาบแก้ม ทำเอาอคินทร์อยากจะทึ้งผมตัวเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด เมาแล้วเพี้ยนเป็นบ้า ทว่าหนักกว่านั้นคือตอนนี้เขากำลังมีอารมณ์กับคนเพี้ยน“ฉันจะอาบน้ำ...” ต้องตายังว่าต่อไปอีก พร้อมกับมองมาที่ชายหนุ่มด้วยสายตาตัดพ้อ เหมือนว่าสิ่งที่เขาทำอยู่นั้นกำลังทำให้เธอเสียใจหนักหนา ทั้งที่มันกำลังเป็นสิ่งที่รักษาผลประโยชน์ให้กับร่างกายเธอแท้ ๆเขาก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่มีความใคร่เป็นส่วนประกอบของอารมณ์ความรู้สึก สำคัญกว่านั้นคือเขาร้างเรื่องอย่างว่ามานาน

ฝ่ามือหนาคว้ามือเล็กของเธอขึ้นจูบ แล้วจับฝ่ามือเธอให้ลูบคลำไปยังร่างกายกำยำของตนทุกสัดส่วนอย่างสำรวจ เขารู้จักร่างกายของเธอแล้ว เธอก็ควรต้องรู้จักร่างกายของเขาทุกซอกทุกมุมเช่นกันต้องตายอมให้เขานำพาอย่างไม่คิดเกี่ยงงอน สายตาที่ยังหวานเยิ้มด้วยฤทธิ์น้ำเมาแสดงออกชัดเจนว่าอยากเรียนรู้ ฝ่ามือเล็กลูบสัมผัสไปยังแผงอกกว้าง หน้าท้องครัดเคร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ก่อนจะรีบชักมือกลับเมื่อสัมผัสเข้ากับลำกายชายที่เหยียดขยายตื่นตัวอย่างเต็มที่ ทว่าอคินทร์ไม่ปล่อยให้ ลูกศิษย์สาวเลิกเรียนกลางคัน เขาจับมือเธอไว้แน่นแล้วประกบริมฝีปากอิ่มของเธออีกครั้ง บดจูบเร่าร้อนเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของเธอให้ลุกโชนอีกหน“มันอยากให้ต้องเอ็นดู” เขากระซิบบอกพร้อมกับจับมือเรียวให้วางลงบนแก่นกายขึงขัง วางมือทาบทับแล้วสอนให้เธอขยับชักรูดเพื่อสร้างความคุ้นเคย “เอ็นดูมันหน่อยได้ไหม จากนี้ไปมันเป็นของต้อง”“ฉันต้องทำยังไง”“เดี๋ยวผมสอนให้ แต่ไม่ใช่ตรงนี้” พูดจบก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมา ก้าวขายาว ๆ ไปยังเตียงนุ่มแล้ววางเธอให้นอนลงไป“คุณใช้ปากให้ผมหน่อยได้ไหม” ชายหนุ่มร้องขอแกมออดอ้อน เห็นสายตาที่มองมาอย่างไม่เข้าใจก็พ่นระบายลม

ฝ่ามือหนาคว้าเอกสารขึ้นมาเปิดอ่าน โดยที่ต้องตายังยืนอยู่ที่เดิมเพื่อรอคำสั่งหากมีตรงไหนที่เขาต้องการให้แก้ไข ใช้เวลาไม่นานเขาก็ปิดแฟ้มเอกสารลง แล้วมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ราวกับจะค้นคว้าหาสิ่งที่เธอซ่อนซุกไว้“ผมเชื่อว่าคุณคงมีเหตุผลที่ไม่ยอมไปพบผมในวันนั้น ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเหตุผลที่ผมไม่รู้ก็ตาม คุณอาจไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ระหว่างเราที่เกิดขึ้น หรือแม้กระทั่งคิดว่าอาจจะยังรู้จักผมไม่ดีพอ ไม่ว่าเหตุผลของคุณคืออะไร ผมเคารพการตัดสินใจของคุณ แต่ต่อจากนี้ไปไม่ว่าผมจะทำอะไร ผมก็อยากให้คุณเคารพการตัดสินใจของผมด้วยเช่นกัน”อยู่ ๆ อคินทร์ก็ว่าขึ้นด้วยเสียงจริงจัง สายตาคมยังไม่ละไปจากใบหน้างาม เขาไม่คิดจะปล่อยให้เธอคลาดสายตาไปไหนอีกแล้วต้องตาหันมาสบตากับคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เมื่อได้ฟังสิ่งที่เขาเอ่ย แล้วก็เห็นว่านัยน์ตาสีเข้มของอคินทร์นั้นเต็มไปด้วยความมั่นคง วินาทีนี้เธอรู้แล้วว่าเขาคงไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องราวของสองเราในอดีต อคินทร์กำลังจะเดินหน้าสานต่อความสัมพันธ์อีกครั้ง“คุณเคยคิดไหมคะว่าถ้าวันนั้นฉันไปพบคุณ วันนี้เรื่องของเราจะเป็นยังไง” หญิงสาวถามในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ออกไป