Todos los capítulos de เคียงตะวัน: Capítulo 241 - Capítulo 250

“เอามือมึงออกไปจากตัวต้องเดี๋ยวนี้!” เสียงกร้าวว่าขึ้นอย่างดุดัน นัยน์ลุกโชนด้วยความโกรธจัด ใช้มือข้างหนึ่งกอดร่างเล็กแนบกับตัวไว้แน่น ยิ่งสัมผัสผิวขาวเนียนนุ่มละมุนมือก็ยิ่งให้โมโหขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ที่ไอ้ผู้ชายตรงหน้าบังอาจแตะต้องเจ้าหล่อน“ทำอะไรของคุณฮะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย”แม้จะมึนหัวและตาลาย แต่ต้องตาก็ยังออกอาการพยศเมื่อรับรู้ได้ว่าคนที่กอดเธอไว้และกำลังชี้หน้าด่าทิมคือใคร“เงียบไปเลยต้อง! ไม่ว่ายังไงคืนนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณอีกแล้ว กับผมทำเป็นรังเกียจจะเป็นจะตาย ทีกับไอ้ผู้ชายพวกนี้กลับยอมให้มันยืนกอดอยู่ได้ แล้วไหนล่ะเพื่อนที่คุณบอกว่าสนิทและรักนักรักหนา ทำไมมันถึงปล่อยคุณไว้สองต่อสองกับไอ้หมอนี่”“ไม่รู้อะไรก็อย่าพูดเลยดีกว่า ว่าแต่มึงเถอะเป็นใคร ถึงได้ทำตัวไร้มารยาทและสถุลแบบนี้” ทิมถามกลับเสียงแข็งบ้าง สรรพนามที่ใช้บ่งบอกว่าเขาก็ไม่คิดยอมอีกฝ่ายเช่นกัน“กูเป็นแฟนของต้อง!” อคินทร์ประกาศกร้าวพร้อมแสดงตัว นาทีนี้เขาไม่สนแล้วว่าจะมีใครมองมาหรือซุบซิบนินทาอะไร ต่อให้เรื่องคืนนี้จะเป็นข่าวเขาก็ไม่คิดกลัว ดีเหมือนกันจะได้ถือโอกาสนี้ประกาศให้คนรู้เรื่องของเขากับต้องตากันไปเลย“นั่นม

ฝ่ามือหนายกขึ้นมาเคล้นคลึงอกอวบ ริมฝีปากร้อนผ่าวกดจูบลงบนขมับ แล้วลากไล้เลาะเล็มมาตามลำคอระหง อคินทร์เก็บเกี่ยวทุกความหวานหอมอย่างใจเย็นและอ่อนโยนเพื่อไม่ให้คนใต้ร่างตื่นตระหนก ถึงแม้ว่าเขาและเธอจะเคยผ่านประสบการณ์มีเซ็กซ์ร่วมกันมาก่อนแล้วก็ตาม“อื้อ...” ปากจิ้มลิ้มหลุดเสียงครางแผ่ว เมื่อปลายอกเม็ดเล็กโดนหยอกเย้าดูดเลียจนหดแข็งเป็นไต ใบหน้างามซับสีแดงระเรื่อไม่ต่างจากลูกตำลึงสุก ดวงตาคู่หวานช้อนขึ้นมองสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่หยาดเยิ้มจากไฟพิศวาส เพียงแค่สานสบก็ทำให้ท้องน้อยเกร็งเสียวแปลบจนต้องจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างอคินทร์ถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายตัวเองด้วยความรวดเร็ว ฝ่ามือหนาเคลื่อนลงมาสำรวจดอกไม้งามกลางกายอย่างเบามือ นิ้วเรียวยาวบดเคล้าเวียนวนภายในช่องนุ่มคับแคบแสนอบอุ่น ปลุกเร้ากระตุ้นให้ขับน้ำหวานออกมารอรับการประสานสอดใส่ตัวตนที่มันครัดแข็งจวนเจียนระเบิด“ดีชะมัดเลยต้อง มันแน่นมาก”เสียงทุ้มครางซี้ดสูดปากดัง พลางสบถงึมงำด้วยความทรมานจากการโดนความนุ่มคับแน่นโอบรัด สะโพกแน่นหนั่นขยับโยกด้วยจังหวะช้า ๆ เพื่อให้ร่างบางที่กำลังส่ายสะบัดคุ้นชิน แล้วจึงโหมระรัวเกิดเป็นเสียงเนื้อกระทบเนื้อจ

หญิงสาวตั้งใจเอาไว้แล้ว ว่าจะเดินทางไปต่างประเทศทันทีหลังเสร็จงานวันเกิดของคุณย่าประไพ เพราะมันเป็นเวลาที่สัญญาการทำงานของเธอกับบริษัทของอคินทร์สิ้นสุดลงพอดีแทนไทขับรถมาส่งต้องตาที่คอนโดหลังจากเสร็จธุระ จังหวะที่ร่างบางกำลังจะถือกล่องของขวัญเดินเข้าไปในล็อบบี คุณหมอหนุ่มก็รีบลงจากรถแล้วเรียกเจ้าหล่อนไว้“เดี๋ยวก่อนต้อง!” คนตัวสูงรีบก้าวเข้าไปหา ต้องตามองหน้าอีกฝ่ายด้วยความสงสัยว่าเธอลืมของอะไรตกไว้ในรถหรือเปล่าแทนไทนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบศีรษะทุยด้วยความเอ็นดู แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“คนเราหนีอะไรก็หนีได้นะต้อง แต่หนีหัวใจตัวเองไม่ได้หรอก” ที่พูดออกไปแบบนี้ก็เพราะว่าเห็นถึงความรู้สึกอ่อนไหวในดวงตาคู่สวย ซึ่งดูเหมือนหญิงสาวตรงหน้าจะเอาแต่วิ่งหนีความรู้สึกตัวเอง“ต้องเชื่อว่าคุณคินทร์จะเจอคนที่ดีค่ะ” ว่าพร้อมกับเมินหน้ามองไปทางอื่น เพื่อไม่ให้คนที่กำลังสนทนาอยู่ด้วยเห็นความเจ็บช้ำที่ซ่อนเร้นอยู่ในแววตา“เอาเป็นว่าพี่เคารพการตัดสินใจของต้อง แต่มันต้องเป็นการตัดสินใจที่คิดมาอย่างดีแล้วนะ”แทนไทพูดโดยที่มือยังไม่ละไปจากศีรษะทุย

อคินทร์นอนเหยียดตัวอยู่บนโซฟา ร่างหนาขยับพลิกไปมาอยู่สองสามทีก่อนจะค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น จากนั้นก็ยกมือกุมขมับเมื่อรับรู้ถึงความหนักอึ้งที่เกิดขึ้นในหัว ชายหนุ่มสะบัดหน้าอยู่สองสามทีเพื่อเรียกสติให้กลับคืน ดันตัวขึ้นนั่งพิงพนักโซฟา พร้อมกับก้มหน้าลงสำรวจตัวเองแล้วก็พบว่ายังอยู่ในชุดเสื้อผ้าตัวเก่าของเมื่อวานหลังจากที่ต้องตาขอเวลาและขอให้ทิ้งระยะห่างให้ เขาก็ตัดสินใจเดินเข้าห้องโดยไม่คิดจะโวยวายอะไร ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะหยิบเอาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มานั่งดื่มต่ออีกพักใหญ่จนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว...เสียงดังกุกกักในห้องครัวทำให้ชายหนุ่มเด้งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คิดไปว่าอาจเป็นใครบางคนที่มักจะเข้ามาทำอาหารให้ทานอยู่บ่อยครั้ง ตามที่ได้รับปากมารดาของตนเอาไว้ หรือว่าหลังจากได้นอนคิดทั้งคืนแล้วเจ้าหล่อนเกิดเปลี่ยนใจ อยากจะอยู่ใกล้ ๆ กันขึ้นมาซะแล้วเร็วเท่าความคิด ขายาว ๆ รีบก้าวเข้าไปในห้องครัวทันที ก่อนที่จะหยุดฝีเท้าแทบไม่ทันเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่คนที่ตัวเองคิดไว้“ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงใสเอ่ยทักทาย พร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ ในมือมีจานอาหารที่เพิ่งยกออกมาจากเตาไมโครเวฟ“รู้สึกคอแห

“พี่กับมุกเรากอดลากันอย่างเพื่อน และตอนนั้นที่พี่ไปสวนสาธารณะก็เพราะว่าไปรอต้อง พี่นัดกับต้องตาเอาไว้ที่นั่น”“อย่าบอกนะคะว่าวันนั้นต้องตาไม่ยอมไปพบพี่”อคิราห์คาดเดาจากสายตาของอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่ามันมีความเศร้าแฝงอยู่เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้“ใช่”“ทำไมล่ะคะ ทำไมต้องถึงไม่ยอมไปพบพี่คินทร์”“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาอย่างจนคำตอบ แววตาปกปิดความเสียใจเอาไว้ไม่มิด“แปลว่าที่พี่คินทร์มีอาการเหมือนคนอกหักตอนกลับมาเมืองไทยก็เพราะเรื่องนี้ ไม่ได้เป็นเพราะว่าเสียใจที่พี่มุกประกาศแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น”คราวนี้เสียงของคนเป็นน้องอ่อนลง มองหน้ามารดาอย่างขอโทษที่เคยเอาเรื่องอะไรแบบนั้นมาบอกเล่าให้ท่านเข้าใจผิด“พี่จะเสียใจทำไมในเมื่อแฟนของมุกพี่ก็รู้จัก แถมเรายังสนิทกันด้วย นี่ล่าสุดแฟนมุกก็เพิ่งบอกว่าจะบินมาเมืองไทยเพื่อง้อเมีย” ชายหนุ่มอธิบายอย่างใจเย็น รู้สึกอยากเขกหน้าผากให้สักทีกับความมโนคิดไปเองเป็นตุเป็นตะของคนเป็นน้อง“แล้วที่พี่คินทร์ยังไปบอสตันบ่อย ๆ หลังจากนั้นล่ะคะ”“พี่ไปตามหาต้อง” เสียงเข้มเว้นจังหวะไปนิดหนึ่งเหมือนว่าความเจ็บในวันวานแล่นผ่านเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง “พี