All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 201 - Chapter 210

อคินทร์เอี้ยวหน้าหันไปมองต้องตา แล้วก็เห็นว่าสายตาของเธอนั้นเปล่งประกายระยิบระยับยามพูดคุยกับผู้ชายคนนั้น มันเหมือนสายตาที่เธอเคยมอบให้เขาตอนอยู่ที่บอสตันไม่มีผิด สื่อให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่เจ้าหล่อนไว้วางใจ มากไปกว่านั้นอาจจะถึงขั้นให้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตได้ในอนาคตกับภูมิเขามั่นใจว่าต้องตาไม่ได้คิดอะไรด้วย ทว่ากับผู้ชายคนนี้เขาไม่มั่นใจเลยสักนิด ในเมื่อเจ้าหล่อนมีพื้นฐานของความประทับใจในตัวของอีกฝ่ายเป็นทุนเดิมอยู่ก่อนแล้วความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นในอก ลำคอขมปร่ายิ่งกว่าตอนดื่มเบียร์เข้าไปเสียอีก หัวใจบีบรัดจนเหมือนจะหายใจไม่ออก เขาไม่ชอบความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้เลย“ใคร ?” เสียงทุ้มกดต่ำในลำคอเอ่ยถามออกมาในที่สุด และแน่นอนว่าต่อให้เขาจะพยายามพูดเสียงเรียบนิ่ง แต่คนฟังสัมผัสได้ว่ามันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“คุณหมอประจำตัวคุณย่า” คีรินทร์ยักไหล่ตอบราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ทั้งที่รู้แล้วว่าตอนนี้ญาติผู้น้องของตนกำลังเสียหลัก แววตาไม่ต่างอะไรกับเสือที่กำลังบาดเจ็บ“กูรู้แล้วละว่ามึงแสดงละครเก่งเหมือนใคร” อคินทร์ยังว่าต่อ เพราะรู้ว่าผู้เป็นยายแกล้งป่วย เพื่อจะได้เรียก

“คิดว่ามันจริงจังกับต้องตาไหม” เผ่าตัดสินใจถามออกมาในที่สุด เพราะมั่นใจแล้วว่าความรู้สึกที่อคินทร์มีให้หญิงสาวนั้นมากกว่าการเป็นแค่ผู้ช่วยเลขาอย่างแน่นอน“มึงเคยเห็นมันหัวเสียเรื่องผู้หญิงแบบนี้มาก่อนไหมล่ะ”“ฮึ!” คนเป็นผู้จัดการไร่ส่ายหน้า ก่อนจะว่าต่อไปอีก “แล้วจะทำยังไง ในเมื่อคุณท่านกำลังวางแผนให้หมอแทนไทกับต้องตาสานสัมพันธ์กันอยู่”“มันต้องทำให้คุณย่ารู้ว่ามันคิดยังไงกับต้องตา ที่สำคัญกว่านั้นคือทำให้ท่านเชื่อมั่นให้ได้ว่ามันพร้อมจะหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนนี้จริง ๆ”ซึ่งดู ๆ แล้วก็เป็นงานที่ค่อนข้างหิน เพราะวีรกรรมอันโชกโชนเรื่องผู้หญิงของชายหนุ่มในอดีตคงจะทำให้ผู้เป็นยายเชื่อใจได้ยาก“ไม่น่าเชื่อว่าเวลาแค่ไม่กี่วันที่มันได้ใกล้ชิดกับต้องตา จะทำให้เสียอาการได้ขนาดนี้ นี่สินะที่เขาว่าเวลาไม่สำคัญสำหรับความรัก” เผ่ามองไปยังอคินทร์ก็เห็นว่าชายหนุ่มหยิบเอาบุหรี่มาจุดสูบเป็นมวนที่สอง มวนต่อมวนแบบนี้แสดงว่าน่าจะกำลังเครียดหนักไม่เบา“มึงคิดว่าเวลาแค่ไม่กี่วันจะทำให้ไอ้คินทร์หมดท่าได้แบบนี้เหรอ”“หมายความว่าไง”“มึงจำได้ไหมที่เราเคยคุยกันว่าตอนกลับจากบอสตันไอ้คินทร์มันเหมือนคนอกหัก”“จำได้ส

ต้องตาลอบมองอคินทร์อยู่บ่อยครั้ง เพราะชายหนุ่มทำท่าทางเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่ออกจากไร่แสนศิริสุขมาเขาแทบไม่พูดไม่จากับเธอเลยสักคำ อย่างมากก็แค่ถามว่าหิวไหม ต้องการแวะปั๊มเพื่อทำธุระส่วนตัวหรือเปล่า ซึ่งบรรยากาศมันช่างต่างจากขาไปลิบลับที่เขานั้นพยายามชวนเธอคุยไปตลอดทางกระทั่งรถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดภายในบริเวณบ้านหลังใหญ่ ร่างบางจึงได้เอ่ยถามขึ้น“พาฉันมาบ้านคุณทำไมคะ” ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ไว้ใจ ก็ไหนเขาบอกว่าต้องกลับมาก่อนกำหนดเพราะมีเรื่องสำคัญกะทันหันอย่างไรเล่าคนนั่งหน้าขรึมมองคนถามเล็กน้อยพลางตอบ “ก็นี่แหละธุระสำคัญ”ให้ตายเถอะ! พูดแล้วก็อยากเอาหัวโขกพวงมาลัยรถแรง ๆ สักที ทำไมเขาถึงได้บ้าแบบนี้ เพียงเพราะคำพูดของหมอแทนไทที่บอกอยากให้เจ้าหล่อนไปทำอาหารให้กินที่บ้านบ่อย ๆ เขาถึงกับรีบพาต้องตามาพบพ่อแม่ก่อนเพื่อตัดหน้าฝ่ายนั้นทันที ถ้านี่ไม่เรียกว่าบ้าก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว“คุณคงมีธุระกับครอบครัว งั้นเดี๋ยวฉันกลับคอนโดเองก็ได้ค่ะ”“คุณต้องไปกับผมด้วย”“คุณนัดคู่ค้ามาคุยที่บ้านเหรอคะ?”คำพูดจาแสนห่างเหินถูกส่งมาให้อีกตามเคย หรืออีกนัยหนึ่งเธอต้องก

ร่างบางก้มหน้ามองมือของตัวเองที่กุมกันไว้บนตัก รู้สึกเหมือนมีประกายไฟแล่นผ่านหัวใจให้รู้สึกปวดแปลบ พลางสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีตื้นอยู่ในอกให้กลับลงไป แม้จะเฝ้าบอกตัวเองเท่าไรว่าอย่าหวั่นไหวกับอคินทร์อีกเด็ดขาด หากความเป็นจริงเธอกลับทำไม่ได้ แม้จะเฝ้าบอกตัวเองแทบตาย สุดท้ายแล้วเขาก็ยังเป็นเจ้าของหัวใจเธออยู่ดี“แล้วแม่หนูคนนี้เป็นใครเหรอจ๊ะ” คำถามนี้ถูกส่งมาจากลินดา ซึ่งเป็นมารดาของกุลสตรี“ต้องตาครับ” อคินทร์ตอบเพียงสั้น ๆ หากกลับเป็นเสียงของกุลสตรีที่ขยายความต่อให้“ต้องตาเป็นผู้ช่วยเลขาของพี่คินทร์ค่ะคุณแม่ มาช่วยงานช่วงที่คุณดนัยเจ็บ” เธอรู้เพราะอคิราห์เคยเล่าให้ฟัง ไม่ได้รู้มาจากเจนจิราอย่างที่ยกมากล่าวอ้างก่อนหน้าหรอก“แล้วทำไมถึงมาด้วยกันได้” ลินดายังจี้ถามในสิ่งที่ค้างคาใจอีก หากเป็นแค่ผู้ช่วยเลขา ทำไมต้องพามาร่วมมื้ออาหารแบบนี้ด้วย“พี่คินทร์กับต้องเพิ่งกลับมาจากบ้านคุณยายประไพค่ะ พี่คินทร์ก็เลยพาต้องแวะมากินข้าวด้วยใช่ไหมคะ” อคิราห์เอียงหน้าถามพี่ชาย ราวกับจะช่วยหาทางออกให้ หากแววตาที่ผู้เป็นพี่ส่งกลับมาก็ยากเกินกว่าเธอจะคาดเดาอารมณ์ออก“หือ ?” ลินดาขมวดคิ้วเข้าห

“อะไรเหรอคะ” ต้องตาขมวดคิ้ว พลางมองของในมือที่อคินทร์ส่งให้“ก็คีย์การ์ดไง หรือว่าคุณไม่รู้จัก” น้ำเสียงยียวนตอบกลับทันควัน“แล้วคุณให้ฉันทำไม นี่มันคีย์การ์ดห้องคุณไม่ใช่เหรอ”“ถ้าผมไม่ให้ คุณจะเข้ามาทำอาหารให้ผมกินได้ยังไงล่ะ” เขาว่าหน้าตาเฉย พลางพยักพเยิดหน้าเป็นเชิงว่ารับไปสักทีสิ“ฉันเนี่ยเหรอคะ ต้องมาทำอาหารให้คุณกิน”นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง พร้อมกับมองไปทางห้องครัวที่เธอเพิ่งจะช่วยเขาเก็บของสดที่ซื้อมาเข้าตู้เย็นเสร็จ“อย่าบอกนะว่าความจำเสื่อม คุณเพิ่งรับปากแม่ผมไปเองไม่ใช่เหรอ ว่าจะช่วยดูแลผมเรื่องอาหารการกิน”“ฉันว่าเราคงต้องทำความเข้าใจกันใหม่แล้วละค่ะ ฉันรับปากแม่คุณไว้ก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่า....”“คุณก็แค่รับปากส่ง ๆ สินะ” อคินทร์ว่าขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ สายตาของเขามีแววเย้ยหยันประหนึ่งว่าเธอก็แค่รับปากเอาหน้า เพื่อให้ผู้ใหญ่เมตตาและเอ็นดูเท่านั้นวินาทีนี้ต้องตารู้แล้วว่าอคินทร์พาเธอไปกินข้าวด้วยเพราะอะไร เขาก็แค่จะยืมมือผู้ใหญ่มาบีบเธอเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการก็เท่านั้น เพราะชายหนุ่มรู้ดีว่าเธอจะไม่มีวันเข้าใกล้เขาเกินกว่าความจำเป็นเด็ดขาด“กะอีแค่เข้ามา