Todos los capítulos de เคียงตะวัน: Capítulo 251 - Capítulo 260

ณ ไร่แสนศิริสุข เหล่าคนงานต่างเร่งมือช่วยกันจัดเตรียมสถานที่สำหรับงานเลี้ยงที่จะมีขึ้นในตอนเย็น ร่างสูงใหญ่ของอคินทร์เดินเข้าบ้านอัศวภิญโญมาพร้อมบิดา มารดา และน้องสาว ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบ ๆ บริเวณบ้านราวกับจะมองหาเงาร่างของใครบางคน ก่อนจะเห็นว่าผู้เป็นยายกำลังนั่งคุยกับจักษ์ ภัสดา และคีรินทร์อยู่ตรงห้องรับแขก“สวัสดีครับคุณแม่” บุรินทร์ยกมือไหว้และกล่าวคำทักทายกับผู้สูงวัยกว่า ประไพรับไหว้พร้อมกับพยักหน้าให้ทุกคนนั่งลง“ไปไหนกันหมดครับเนี่ย ทำไมบ้านดูเงียบจัง” อคินทร์ถามขึ้นทันทีที่ทิ้งกายลงนั่งบนโซฟาพร้อมกับสอดส่ายสายตามองไปมาไม่หยุด“เงียบตรงไหน มึงไม่เห็นหรือไงว่าข้างนอกเสียงดังเซ็งแซ่จะตาย”คีรินทร์เป็นฝ่ายตอบ พร้อมกับแตะนิ้วลงบนหูตัวเอง ประหนึ่งจะถามญาติผู้น้องของตนว่ามึงหูตึงเหรอ“พี่คินทร์คงจะถามหาน้ำมนต์น่ะค่ะ ปกติต้องรีบแจ้นมาหาอาจินแล้ว”อคิราห์รีบออกตัวแทน เพราะรู้ว่าสองคนนี้เจอกันทีไรเป็นต้องได้ลับฝีปาก พลางแตะมือพี่ชายให้ใจเย็น ๆ รู้ดีว่าเป้าหมายที่แท้จริงที่อีกฝ่ายถามหาคือใครและก็รู้อีกด้วยว่าญาติผู้พี่อย่างคีรินทร์กำลังแกล้งพี่ชายเธออยู่ ซึ่งการที่พี่ชายของเธออยากเจอ

“อะไรนะครับ!”ชายหนุ่มเบิกตาโตด้วยความตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาถอดสีกับสิ่งที่ได้รับรู้ ก็ไหนเจ้าหล่อนบอกว่าขอเวลาในการปรับตัว แล้วทำไมถึงได้คิดจะหนีเขาไป อีกแล้ว ทั้งที่รู้ว่าเขาคิดยังไง แต่ก็ยังจะหลีกลี้หนีไกล หรือว่าที่ผ่านมาเจ้าหล่อนจะไม่เคยมีใจให้เขาจริง ๆ“คุณแม่คะ เจนว่าถ้าคุณแม่ช่วยคุยกับหนูต้องตา เธอจะต้อง..”คนเป็นมารดายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดก่อนที่บุตรสาวจะพูดจบ“การที่หนูต้องตาตัดสินใจแบบนั้นก็แปลว่าเจ้าตัวเขาคิดมาดีแล้ว แล้วจะให้แม่ไปห้ามคนที่เขาคิดมาดีแล้วได้อย่างนั้นหรือ”ท้ายประโยค คนที่ผ่านร้อนหนาวมาหลายสิบปีหันมามองคนที่ยังนั่งอึ้งอยู่ ดูเหมือนว่าอคินทร์จะยังตั้งหลักกับสิ่งที่เพิ่งรับรู้ไม่ได้“ผมไม่ให้เขาไป ให้ตายผมก็ไม่ให้ไป!” ริมฝีปากหยักเอ่ยช้า ๆ เหมือนว่ากำลังพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว สายตาตัดพ้อผู้เป็นยายที่ไม่คิดจะเอ่ยห้ามหรือช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นประไพมองหน้าหลานชายอย่างคนที่ผ่านโลกมานาน ก่อนจะเห็นว่าดวงตาคู่คมนั้นเต็มไปด้วยความบอบช้ำ ทว่าการตัดสินใจร่วมทางเดินบนเส้นทางชีวิตคู่ ก็ควรจะเกิดจากความเต็มใจของทั้งสองฝ่ายไม่ใช่หรือ จะให้ตนใช้ความเคารพที่ฝ่ายหญ

อคินทร์ไม่ได้รู้สึกหรือคิดไปเองคนเดียวอย่างแน่นอนว่าต้องตากำลังพยายามสร้างระยะห่างอยู่ ตั้งแต่เช้ายันเย็นเขายังไม่ได้คุยกับเจ้าหล่อนแม้เพียงครึ่งคำ เพราะหญิงสาวนั้นตัวแทบจะติดกับตะวันตลอดเวลา แทบไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เข้าหาได้เลย“ตอนนี้มึงเป็นหมาหัวเน่าแล้วจริง ๆ ว่ะคินทร์ ดูดิว่าตลอดทั้งวันน้ำมนต์แทบไม่สนใจมึงเลย”คีรินทร์ว่าขึ้นอย่างอารมณ์ดี ขณะที่เหล่าสมาชิกในครอบครัวนั่งร่วมโต๊ะกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา และแขกเหรื่อทั้งหลายก็กำลังพากันตบเท้าทยอยเข้ามาอวยพรให้กับเจ้าของวันเกิด ส่วนญาติผู้น้องของตนน่ะเหรอ มันสนใจใครเสียที่ไหนเล่า ตั้งแต่มาถึงจนตอนนี้สายตามันคอยแต่ปักหลักอยู่ที่ใครเพียงบางคนเท่านั้นแหละ“ถ้ามึงไม่พูดก็ไม่มีใครว่ามึงเป็นใบ้นะ” อคินทร์สวนกลับด้วยใบหน้าเซ็ง ๆ ให้ตายก็ไม่เชื่อว่าคำว่าหมาหัวเน่าที่อีกฝ่ายพูดออกมาจะหมายถึงหลานสาวตัวน้อย สายตาคมตวัดมองไปทางเผ่าที่นั่งอยู่ถัดไป “มึงก็เก่งนะเผ่า ที่ทำงานกับคนปากหมาอย่างไอ้คีย์ได้นานขนาดนี้”“เอ้าเฮ้ย! สาวเมินแล้วพาลนะมึง” คีรินทร์ว่าออกไปอีก มาถึงขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องมีอะไรให้อ้อมค้อม“ไม่เอาน่าคีย์ อย่าลืมสิว่าครั้งหนึ่งมึงก็แ

“ใช่ครับ” ชายหนุ่มได้แต่พยักหน้า ยอมรับความจริงกับตัวเองว่าต่อให้น้อยใจแทบตายก็เลิกรักอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี“นี่หมายความว่าพี่คินทร์คือผู้ชายเฮงซวยคนนั้น คนที่มีแฟนอยู่แล้วแต่ยังมาหลอกเพื่อนของตะวันอีกอย่างงั้นเหรอคะ”เสียงของแม่เลี้ยงสาวแข็งขึ้นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ เพราะจำได้ดีว่าเพื่อนสนิทของเธอเสียใจอยู่พักใหญ่เลยทีเดียว“พี่ไม่เคยมีใครครับ เพื่อนของตะวันคงเข้าใจผิดแล้วละ” อคินทร์เถียงกลับแทบไม่เสียเวลาคิด“ตอนนั้นเมียกูด่าคนผู้ชายคนนั้นซะยับเลยว่ะ” คีรินทร์เอ่ยเสริม“ก็ตอนนั้นตะวันไม่รู้นี่คะว่าคือพี่คินทร์” คนที่เคยด่าซะยับหันมาค้อนสามีเบา ๆ“ช่วยเล่าให้พี่ฟังหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมตะวันถึงได้คิดว่าพี่หลอกต้องตา”คนโดนถามมีสีหน้าลำบากใจ แต่ก็ตัดสินใจเล่าเรื่องที่ตนรู้ผ่านเพื่อนสนิทมาให้ฟังเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยปนความเจ็บช้ำของอีกฝ่าย“ตะวันไม่รู้หรอกค่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ต้องบอกตะวันแค่ว่าโดนผู้ชายที่มีแฟนแล้วหลอกเอา ตอนนั้นต้องเสียหลักไปพักใหญ่เลยทีเดียว ถึงขนาดลาออกจากงานและย้ายที่อยู่ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากให้ความทรงจำแย่ ๆ ทำร้าย พอตะวันถ

แทนไทเข้าใจได้ในทันที ก็กลิ่นหอม ๆ ที่ลอยออกมาจากตัวของอีกฝ่ายมันเป็นกลิ่นน้ำหอมที่เขาซื้อให้ตะวันกับต้องตา ถ้ามาอีหรอบนี้ก็แปลว่าอคินทร์เอาน้ำหอมที่เขาซื้อให้ต้องตาให้น้องสาวใช้ ผู้ชายอะไรขี้หึงเป็นบ้า หึงแม้กระทั่งน้ำหอม“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ร่างบางรีบเอ่ยขอตัวอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังเอาแต่ยืนนิ่ง“ผมชื่อแทนไท ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณอคิราห์”“คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไงคะ?”“ต้องตาบอกผมว่าคุณเป็นหลานสาวคนเล็กของคุณย่าประไพ”“อ๋อค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าคล้ายโล่งใจ “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”ว่าจบก็รีบเดินหันหลังออกมาจากตรงนั้นทันที ไม่ปล่อยให้คุณหมอหนุ่มได้มีโอกาสชวนคุยต่ออีก โดยไม่รู้เลยว่าดวงตาคู่คมของแทนไทมองตามจนลับสายตาด้านหนูน้อยน้ำมนต์ที่แปลงร่างเป็นเด็กช่างอ้อนก็กำลังใช้นิ้ว เล็ก ๆ ชี้โบ๊ชี้เบ๊ขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมกับชวนป้าต้องตาคุยเจื้อยแจ้วไปตามประสา“ป้าต้องขา ที่ป้าต้องเคยบอกว่าถ้าน้ำมนต์เป็นเด็กดี พรที่เราขอกับดาวตกก็จะสมหวังมันเป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ ถ้าน้ำมนต์เป็นเด็กดี รับรองว่าจะต้องสมหวังแน่นอน”หญิงสาวพูดด้วยเสียงเอื้ออาทร ลูบผมเปียที่ตัวเอง