Todos los capítulos de เคียงตะวัน: Capítulo 261 - Capítulo 270

เช้าของวันใหม่อคินทร์เดินลงบันไดมาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างอิดโรย ร่างสูงเดินตรงไปทางโต๊ะอาหารที่เหล่าสมาชิกในบ้านนั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันอยู่แล้ว“ตื่นแต่เช้าเลยนะคะพี่คินทร์”อคิราห์เป็นคนเอ่ยทักทายขึ้นก่อน หลังเห็นว่าทุกคนเอาแต่นั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ ก่อนจะปรายตามองคุณยายประไพซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหาร เห็นว่าสายตาของท่านกำลังมองมายังอคินทร์เช่นกันคีรินทร์ลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของญาติผู้น้อง ดูจากขอบตาคล้ำ ๆ ของอีกฝ่ายแล้วไม่น่าจะเรียกว่าตื่นแต่เช้า น่าจะเรียกว่ายังไม่ได้นอนถึงจะถูกเมื่อคืนหลังจากที่อคินทร์เดินกลับเขามาในงานเลี้ยง ชายหนุ่มก็เอาแต่นั่งเงียบแทบไม่พูดจากับใคร จะมีก็แต่สายตาของมันที่เอาแต่เฝ้ามองใครบางคนอยู่ตลอดเวลา เสมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปจากชีวิตพ่อเลี้ยงหนุ่มพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบา เบี่ยงสายตามองไปยังบุตรสาวตัวแสบที่มักจะร่าเริงสดใสอยู่เป็นนิจ ทว่าบัดนี้ดวงตากลมโตกลับบวมช้ำแถมยังเอาแต่นั่งเขี่ยข้าวไปมา ดูสภาพแล้วอาการหนักไม่แพ้ผู้เป็นอาเลย เมื่อคืนหากตะวันไม่บอกว่าวันนี้เราจะช่วยกันเกลี้ยกล่อมป้าต้องตาให้เปลี่ยนใจอีกรอบ เชื่อเถอะว่าคงงอแงไม่ยอมนอนทั้งคืนเช่นกัน“ต้องบอกผ

ต้องตาตั้งใจตื่นแต่เช้าเพื่อออกมาใส่บาตรให้มารดา พร้อมกับเดินเลือกซื้อพวงมาลัยในตลาดมากราบท่าน หญิงสาวค่อย ๆ วางพวงมาลัยลงหน้าที่เก็บอัฐิ ทอดสายตามองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มแห้งแล้ง ยิ่งเห็นภาพมารดาที่ติดอยู่หน้าที่เก็บอัฐิ ก็ให้แน่ใจว่าทุกอย่างที่ตัดสินใจลงไปนั้นถูกต้องแล้ว เธอสูญเสียใครไปอีกไม่ได้จริง ๆ“หนูมาลาแม่ค่ะ ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้กลับมาหาแม่อีก” พูดจบประโยคก็ได้กลิ่นบุหรี่อันแสนคุ้นเคยโชยเข้าจมูก จะไม่คุ้นเคยได้อย่างไรก็ในเมื่อเธอได้กลิ่นนี้มาตั้งแต่จำความได้ ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มเมื่อรับรู้ถึงการมาของใครบางคน ไม่ได้แปลกใจเลยสักนิดเพราะคิดอยู่แล้วว่าอย่างไรเสียวันนี้ก็ต้องมาถึง เธอไม่มีวันหนีบุคคลนี้พ้น“ไม่เจอกันนานสบายดีไหม” เจ้าของกลิ่นบุหรี่ถามเสียงกดต่ำอย่างเป็นกันเอง ราวกับวันนี้เขาตั้งใจมาเจอเธอโดยเฉพาะร่างบางที่นั่งคุกเข่าอยู่ก่อนหน้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางหันตัวกลับเพื่อเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย แล้วก็เห็นว่าฝ่ายนั้นยืนอยู่ในระยะประชิด ก่อนจะรู้สึกว่าตัวชาวาบเย็นเยียบเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายกระบอกปืนที่จี้เอวอยู่“ไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันดีกว่าลูกสาว”“ฉันไม่ใช่ลูกสาว

“ที่ไม่บอกใครเพราะกูกับคุณย่าคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้ได้”“มึงหมายความว่าแม้แต่ต้องเองก็ไม่รู้เรื่องนี้”“อืม...”“โธ่เว้ย!”ใจของอคินทร์ร้อนขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ยิ่งคิดถึงสิ่งโสมมที่ไอ้พ่อเลี้ยงนั่นเคยทำเอาไว้ ก็ให้ยิ่งรู้สึกว่าระยะทางจากไร่แสนศิริสุขไปตลาดมันช่างยาวไกลเสียเหลือเกินทันทีที่คีรินทร์จอดรถยังไม่ทันจะดับเครื่อง อคินทร์ก็พุ่งพรวดลงจากรถและสาวเท้าวิ่งเข้าไปในตลาดด้วยความรวดเร็ว ชายหนุ่มสอดส่ายสายตามองหาคนที่ตัวเองกำลังเป็นห่วงอยู่ ทว่ากลับไม่พบแม้เพียงแต่เงา“เป็นไงบ้าง เจอต้องไหม” คีรินทร์ที่วิ่งตามมาทันเอ่ยถาม เมื่อเห็นร่างสูงยืนเหนื่อยหอบจากการวิ่งพล่านไปทั่วตลาด“ไม่เจอ เดี๋ยวกูหาอีกรอบ เมื่อกี้กูอาจจะดูไม่ดี”“งั้นเดี๋ยวกูโทรเรียกเผ่าให้ออกมาช่วยอีกแรง”เมื่อไรก็ตามที่อคินทร์ตามเผ่าออกมา นั่นแปลว่ากำลังเจอปัญหา เพราะสถานะของฝ่ายนั้นไม่ใช่แค่ผู้จัดการไร่ หากยังเป็นเพื่อนคู่คิดคอยอยู่ข้างกายเวลาที่เจอปัญหาหรือมีอุปสรรค“ขอร้องละต้อง อย่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับคุณเลย”ชายหนุ่มเอ่ยกับตัวเองซ้ำ ๆ เหมือนกำลังสวดภาวนาขอพรกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่ นัยน์ตาคมคลอฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำ เริ่

เจนจิราเดินมาที่ห้องผ่าตัดด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นร่างสูงของหลานชายและผู้จัดการไร่หนุ่มที่พากันยืนปักหลักอยู่ก่อนหน้าแล้วก็โผเข้าหาพร้อมกับร้องถาม“คีย์! คินทร์เป็นไงบ้างลูก”“หมอแทนไทกำลังผ่าตัดเอากระสุนออกให้อยู่ครับ อาเจนไม่ต้องเป็นห่วง คินทร์จะต้องปลอดภัย”“ไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง นั่นลูกชายอาทั้งคนนะคีย์ อะไรกันนักหนาก็ไม่รู้ เรื่องมันเป็นแบบนี้ได้ยังไง” ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนซีดเผือดแทบไร้สีเลือด หากไม่มีบุตรสาวช่วยประคองไว้อาจได้ล้มพับลงไปกองกับพื้น“ใจเย็น ๆ น่าคุณ ถึงมือหมอแล้ว ลูกเราจะต้องไม่เป็นอะไร”บุรินทร์ปลอบภรรยาทั้งที่สีหน้าตัวเองก็ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เจนจิราถือ หลอดยาในมือขึ้นสูดดม ก่อนที่อคิราห์จะช่วยพยุงมารดาให้ค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ห่างออกไปประไพมองสบตากับหลานชายคนโตแล้วพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เดินออกมาคุยกันเป็นการส่วนตัว ด้านตะวันเองก็มองหาเพื่อนสนิทก่อนจะเห็นร่างบอบบางนั่งกอดเข่าด้วยความเหม่อลอยอยู่ตรงมุมหนึ่งของทางเดินร่างบางเดินเข้าไปหา เห็นดวงตาบวมเป่งอย่างคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักของอีกฝ่ายก็ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ใช้มือดึงศีรษะของคนเหม่อลอยใ

“ทุกคนคะ พี่คินทร์ฟื้นแล้วค่ะ”เสียงของอคิราห์เรียกให้คนที่อยู่ในห้องพักฟื้นต่างพากันกรูเข้าไปดูอาการ โดยเฉพาะเจนจิราเมื่อเห็นว่าบุตรชายลืมตาขึ้นก็รีบยกมือขึ้นไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ได้บนบานศาลกล่าวไว้ก่อนหน้า“ผมว่าคุณควรขอบคุณหมอแทนไทมากกว่านะ เขาเป็นคนผ่าเอากระสุนออกให้ลูกชายเรา” บุรินทร์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวภรรยา ก่อนจะมีสีหน้าโล่งใจขึ้นเมื่อเห็นว่าบุตรชายปลอดภัยแล้ว“โธ่! คุณก็ ตอนนั้นฉันคิดอะไรไม่ออกนี่คะ อะไรที่เป็นที่พึ่งทางใจได้ฉันก็ทำหมดละ” คนเป็นภรรยามองค้อน ก่อนจะช่วยพยุงคนเจ็บขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง แล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นมาส่งให้ดื่มอคินทร์ที่เริ่มหายจากอาการงัวเงียกวาดสายตามองไปทั่วห้อง เมื่อไม่เห็นใครบางคนจึงได้เอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง“ต้องล่ะครับเป็นไงบ้าง เธอปลอดภัยดีใช่ไหม”“ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าน่าไอ้คินทร์ ฟื้นขึ้นมาก็ถามหาสาวเลยนะ”คีรินทร์ว่าขึ้นอย่างหมั่นไส้ มองสบตากับเผ่าด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย รู้งี้ปล่อยให้นอนตายจมกองเลือดเสียก็ดี“มึงก็รู้ว่ากูไม่ได้เป็นอะไร โอ๊ย!” พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องร้องจ๊าก ออกมา เมื่อโดนมารดาใช้นิ้วจิ้มลงไปยังตำแหน่งที่เพิ่งผ่าเอากระสุ