Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ความหลงใหลในกำมะหยี่อามาริสซา¥ฉันก้าวออกจากลิฟต์บนชั้นบนสุดของตึกดีแลน ด้วยหัวใจเต้นกระแทกซี่โครง กระโปรงดินสอสีดำโอบสะโพกและต้นขาทุกย่างก้าว และเสื้อเชิ้ตขาวกรอบรู้สึกแน่นเกินไปบนหน้าอก ฉันใช้เวลาพิเศษเช้านี้เพื่อให้แน่ใจว่าดูเป็นมืออาชีพ มีความสามารถ และแตะต้องไม่ได้ แต่หลังเช้าที่แปลกและร้อนแรง ฉันยังรู้สึกเปียกและไม่สงบ ร่างกายยังคงหึ่งด้วยผลหลังจากการถึงจุดสุดยอดอย่างเข้มข้นที่ฉันมอบให้ตัวเอง และความรู้สึกสับสนของการถูกจ้องมองปฏิเสธที่จะจากไปทีมของฉันรออยู่ในพื้นที่รอที่โฉบเฉี่ยวและทันสมัย สามคน นักข่าวหนุ่มสาวที่กระตือรือร้นซึ่งตามฉันมาถึงจุดนี้ ใบหน้าของพวกเขาซีด“อามาริสซา คุณแน่ใจเรื่องนี้หรือ?” เจเนี๋ยกระซิบ กำสมุดโน้ตเหมือนโล่ “เลดเจอร์ ดีแลน เป็นที่รู้จักว่าเย็นชาและไร้ความปราณี” เธอพูด “คนพูดว่าเขาทำลายใครก็ตามที่เข้าใกล้เกินไป นี่ไม่ใช่ไอเดียที่ดี”ฉันยืดไหล่ บังคับความมั่นใจเข้าไปในเสียง “นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องทำ ฉันต้องรู้ความลับลึกของเขา” ฉันหัวเราะเยาะ เพลิดเพลินกับรสชาติของคำพูด “เขาหนีจากนิ้วของฉันคราวนี้ไม่ได้” สายตาของฉันลากผ่านพื้นที่กว้างใหญ่ “ฉันจะเข้าไปคน

ความหลงใหลในกำมะหยี่อมาริสซา¥ ห้องเก็บเอกสารมีกลิ่นของกระดาษเก่าและกาแฟค้าง กลิ่นที่เกาะติดเสื้อผ้าไปนานหลังจากที่คุณจากไป ฉันอยู่ที่นั่นมาหลายชั่วโมงแล้ว ไฟฟลูออเรสเซนต์หึ่งอยู่เหนือศีรษะเหมือนอาการปวดหัวที่สลัดทิ้งไม่ได้ สมุดบันทึกของฉันวางเปิดอยู่ข้างๆ หน้ากระดาษเต็มไปด้วยรอยขีดเขียน ลูกศรเชื่อมโยงวันที่และชื่อ Dylan Enterprises ปรากฏขึ้นเรื่อยๆ งานกาล่าการกุศล มื้อค่ำนักลงทุนส่วนตัว งาน “สร้างเครือข่าย” ดึกๆ ที่ทิ้งร่องรอยของผู้คนหายไปตามมา ฉันถูตา จอภาพพร่าไปชั่วขณะ อีกไฟล์เดียว ฉันคลิกเปิดบันทึกที่เข้ารหัสอีกอันที่ผู้ติดต่อส่งให้ รายชื่อผู้บริจาค เวลาบันทึกกล้องวงจรปิด และตรงนั้น—ชื่อของโรแลนด์ ลมหายใจของฉันสะดุด โรแลนด์เคยไปงานพิเศษของเลดเจอร์ ดีแลน เพียงสิบเอ็ดวันก่อนที่เขาจะตาย ภาพกล้องวงจรปิดที่พร่ามัวแสดงให้เห็นเขาออกจากสถานที่เวลา 01:47 น. ยิ้มอยู่ โทรศัพท์ติดหู ในพื้นหลัง ร่างสูงในเสื้อคลุมสีเข้มยืนมองจากเงามืด โครงสร้าง ท่าทาง วิธีที่ยืน—นิ่งสนิท เหมือนนักล่า มันคือเขา เลดเจอร์ ฉันเลื่อนต่อไป รูปแบบซ้ำด้วยความชัดเจนที่น่ากลัว ทุกผู้ชายที่ฉันปล่อยให้ใกล้ชิดในปีที

ความหลงใหลในกำมะหยี่อมาริสซา¥ จุดสุดยอดทิ้งให้ฉันพังทลาย อกพองขึ้นพองลงด้วยลมหายใจหอบ ต้นขาที่แยกสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้กับเชือกไหม หีของฉันยังคงหายใจและบีบรัดรอบความว่างเปล่า ความเร่าร้อนที่ชุ่มโชกเย็นลงบนต้นขาด้านในและซึมเข้าผ้าปูที่นอนใต้ตัว รอยตัดตื้นบนอก สะโพก และต้นขาเต้นตุบตามจังหวะหัวใจ เป็นเครื่องเตือนแสบร้อนถึงสัตว์ประหลาดที่ตอนนี้เป็นเจ้าของทุกนิ้วของร่างกายที่เปิดเผย น้ำตาไหลเงียบๆ จากมุมตาขณะที่ความผิดรู้สึกร้อนผ่าวผ่านฉัน เลดเจอร์ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงนาน ดวงตาสีน้ำตาลวิสกี้กลืนกินภาพฉันที่สั่น เปลือยกาย ถูกล่าม และอ่อนแอโดยสิ้นเชิง แสงแดงจางๆ สาดเงาไปทั่วกรามคมและเส้นไหล่ทรงพลังใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ตัดเย็บเมื่อเขาย้ายในที่สุด มันเป็นการเคลื่อนไหวด้วยความสง่างามของนักล่า เขากลับมาพร้อมผ้าเช็ดน้ำยาฆ่าเชื้อ ผ้าก๊อซ และผ้าพันแผลอ่อนนุ่ม ที่นอนยุบตัวขณะที่เขานั่งข้างๆ ฉัน น้ำหนักของเขาแข็งแกร่งและอบอุ่น ฉันกระตุกเมื่อมือใหญ่ของเขาประคองด้านล่างของหน้าอกซ้ายอย่างอ่อนโยน “ใจเย็น อมาริสซาตัวน้อย” เขาพึมพำด้วยเสียงเกือบจะปลอบโยน “ฉันดูแลสิ่งที่เป็นของฉัน” ผ้าเช็ดน้

ความหลงใหลในกำมะหยี่อามาริสซา¥ไฟลุกโชนขึ้นทันทีที่เปลือกตาของฉันกระพริบเปิดร่างกายของฉันเป็นสายไฟที่มีชีวิตอยู่แล้ว ผ้าปูที่นอนลากผ่านผิวที่ไวเกินเหตุเหมือนนิ้วยั่วยวนนับพัน หัวนมของฉันแข็ง ยอดที่ปวดตุบทุกครั้งที่หายใจตื้น ระหว่างต้นขาที่แยก หีของฉันชุ่มโชกด้วยความตื่นตัวเคลือบรอยพับและต้นขาด้านใน คลิทอริสบวมและเต้นเห็นได้ชัด เสียงครางที่ต้องการหลุดจากริมฝีปากเมื่อฉันขยับสะโพก การเคลื่อนไหวเล็กน้อยส่งประกายแห่งความสุขสิ้นหวังผ่านตัวฉันเลดเจอร์ยืนข้างเตียงใหญ่ จ้องฉันด้วยดวงตาแหลมคมที่ตอนนี้มีสีแดงทับทิม เสื้อของเขาหายไป เผยระนาบทรงพลังของอก รอยสักโบราณที่ดูเหมือนเต้นด้วยพลังมืด ในมือของเขา เข็มฉีดยาเปล่งประกายภายใต้แสงไฟห้องนอนต่ำ“เลดเจอร์…” เสียงของฉันทุ้มสั่นแล้ว “คุณ… คุณจะทำอะไรกับฉัน?”เขานั่งช้าๆ ที่ขอบที่นอน เตียงยุบตัวภายใต้น้ำหนัก มือใหญ่และอุ่นข้างหนึ่งวางบนต้นขา นิ้วลูบขึ้นในการลูบไล้ที่ครอบครองทำให้ฉันสั่น “ฉันจะให้สิ่งที่เธอต้องการ อามาริสซาตัวน้อย สิ่งที่จะเผาทำลายคำโกหกสุดท้ายเกี่ยวกับการต่อต้านฉัน”ฉันพยายามดึงขาออก แต่การเคลื่อนไหวเพียงทำให้หีที่ชุ่มโชกบีบแน่นขึ้

ความหลงใหลในกำมะหยี่อามาริสซา¥แสงไฟเมืองเลือนหายไปนอกหน้าต่างรถขณะที่ฉันขับรถผ่านถนน มือกำพวงมาลัยแน่น อาคารอพาร์ตเมนต์ของโซเฟียปรากฏขึ้น ด้านหน้าอิฐเรียบง่ายตัดกับฝันร้ายหรูหราที่ฉันเพิ่งหนีมา ฉันจอดรถเอียง ดับเครื่อง แล้วนั่งอยู่นาน จ้องไปที่ความว่างเปล่า ร่างกายของฉันยังหึ่งด้วยเสียงสะท้อนจากการสัมผัสของเลดเจอร์ — การยืด ความเต็มที่ วิธีที่เขาทำลายฉันอย่างสมบูรณ์ ฉันเกลียดที่ต้นขากดเข้าหากันเมื่อนึกถึงความทรงจำฉันบังคับตัวเองออกจากรถแล้วขึ้นบันได กระเป๋าสะพายไหล่ โซเฟียเปิดประตูก่อนที่ฉันจะเคาะ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นฉัน“อามาริสซา? พระเจ้า เธอดูเหมือนไม่ได้หลับมาหลายวัน เข้ามาสิ” เธอดึงฉันเข้ากอดแน่น กลิ่นคุ้นเคยของเทียนวานิลลาและผงซักฟอกห่อหุ้มฉันเหมือนความปลอดภัยฉันกอดเธอกลับ บีบตาปิด “ฉันโอเค แค่… ต้องการพื้นที่บ้าง ความสัมพันธ์แย่ๆ แย่มาก แต่จบแล้ว”โซเฟียถอยหลัง ค้นใบหน้าฉัน “เธอแน่ใจนะ? ดูเหมือนพังยับ อยากได้น้ำชา? ไวน์? ทั้งสองอย่าง?”“ไวน์” ฉันพูด ฝืนยิ้มอ่อนๆ ขณะวางกระเป๋าข้างโซฟา “ไวน์แน่นอน”เรานั่งในห้องนั่งเล่นเล็กๆ ของเธอ แก้วในมือ ทีวีเล่นรายการเรียลลิตี้ไ