บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

บทที่ 1  

ควยของเขาพุ่งเข้าไปในตัวฉันลึกขนาดที่ฉันลืมชื่อตัวเองไปเลย

ห้องโรงแรมมืดสนิท หมุนติ้ว หัวฉันหนักเหมือนถูกหมอกหนาทึบยัดไว้ข้างใน แต่ร่างกายของเขารู้สึกคุ้นเคย หนักหน่วง เรียกร้อง มันต้องเป็นทิโมธี คู่ของฉัน สามีที่แต่งงานกันมาสี่ปีอย่างแสนทุกข์ทรมาน คนที่แทบไม่แตะต้องฉันอีกต่อไป คืนนี้เขาต่างไป แข็งแกร่งกว่า หิวโหยกว่า เหมือนเขาอยากได้นฉันจริง ๆ

ฉันครางเสียงดังเมื่อเขาพุ่งเข้าไปอีกครั้ง ขยายหีฉันให้กว้างขึ้นรอบลำแข็งใหญ่ของเขา

ทุกครั้งที่เขาแทงอย่างโหดร้าย ส่งประกายไฟพุ่งขึ้นไปตามกระดูกสันหลัง ฉันเปียกชุ่มมากกว่าที่เคยเป็นกับเขามากนัก น้ำเงี่ยนเคลือบอัณฑะของเขาตอนที่มันตบกระทบร่างกายฉัน หลังของฉันโก่งพ้นที่นอน เล็บขุดลงไปบนหลังเปลือยที่สมบูรณ์แบบและมีกล้ามเนื้อของเขา ขณะที่ฉันดึงเขามาใกล้กว่าเดิม

“ทิโมธี…” ฉันหอบหายใจ เสียงสั่นด้วยความต้องการ

ฟันของเขาครูดไปตามคอ ขณะที่เขาคำราม กดแรงพอที่จะทิ้งรอยไว้ ด้วยแรงกระตุกกะทันหัน สะโพกของเขาพุ่งไปข้างหน้า จังหวะที่รุนแรงทำให้หัวเตียงกระแทกผนังดังสนั่น ห้องเต็มไปด้วยเสียงเย้ายวนของควยเขา ที่ฝังลึกเข้าไปในความร้อนชุ่มฉ่ำของฉัน

ทุกครั้งที่เขาแทงถึงจุดที่ซ่อนอยู่และปวดร้าวข้างใน ทำให้ปลายเท้าของฉันงุ้ม เมื่อฉันรู้สึกถึงขนาดเต็มของเขา

มันดีเกินไป เข้มข้นเกินไป ผนังในตัวฉันรัดรอบเขาอย่างโลภ กระตุกสะท้านขณะที่ความเสียวพุ่งขึ้นเร็ว ฉันเสร็จหนัก ร้องออกมา หีสั่นระริกอยู่รอบควยเขา ขณะที่ทั้งร่างแข็งทื่อ

เขาไม่ชะลอลง เขายังคงเย็ดฉันต่อไปตลอดคลื่นนั้น ลึกกว่าเดิม จนฉันรู้สึกเขาบวมโตขึ้นข้างใน ใหญ่โตมหึมา ใหญ่กว่าขนาดปกติของเขามาก จนล็อกเราติดกัน

ปมของเขา—ฉันกรีดร้องเมื่อมันขยายฉันออก แรงกดทับเกือบเจ็บแต่ฟucking ดีขนาดที่ฉันเห็นดาว

ออแกซึมอีกรอบฉีกทะลุร่างฉัน แรงกว่าครั้งแรก ทิ้งให้ฉันสั่นเทาและสะอื้นอยู่ใต้ตัวเขา ฉันเกาะเขาไว้เหมือนเขาเป็นสิ่งเดียวที่คอยยึดฉันไม่ให้พังทลาย

ฉันไม่เคยรู้สึกเต็มขนาดนี้มาก่อน ถูกทำลายขนาดนี้ ถูกต้องการขนาดนี้

และฉันยังคิดว่าเขาคือสามีของฉัน

***

เช้ามาถึงฉันเหมือนฝน

แสงจ้ากระพริบหลังเปลือกตา เสียงคนเยอะเกินไป หัวฉันปวดเหมือนมีใครกำลังวิ่งมาราธอนอยู่ข้างใน ร่างกายปวดร้าว ดิบ ๆ ระหว่างขา เหนียวเหนอะด้วยน้ำอสุจิที่แห้งแล้ว ปกคลุมด้วยกลิ่นที่ไม่ค่อยถูกต้อง

ฉันฝืนลืมตา

ห้องสวีทประธานาธิบดีเต็มไปด้วยคน

นักข่าวพร้อมกล้อง สมาชิกแพ็ค พ่อแม่ของฉันยืนอยู่ใกล้ประตูด้วยใบหน้าเย็นชาและผิดหวัง ทิโมธี สามีของฉัน และคริสตี้ เพื่อนสนิทของฉัน ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา มือวางบนแขนเขาอย่างเป็นเจ้าของ

โรมัน โธริน นอนอยู่ข้างฉัน เปลือยกาย อัลฟ่า เพื่อนสนิทของสามีฉัน ชายที่ฉันไม่ชอบมาตลอด

แฟลชกล้องพุ่งอีกครั้ง

ฉันสะดุ้งลุกขึ้น นั่งตรง กอดผ้าปูที่ไว้กับหน้าอกเปล่า หัวใจเต้นกระแทกซี่โครง ความตื่นตระหนกคืบขึ้นมาตามคอ

“นี่… นี่มันอะไร?” เสียงฉันแหบพร่า

โรมันลุกขึ้นช้า ๆ ร่างกายทรงพลังของเขาตึงเครียด ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธเมื่อเขามองดูฝูงชน จากนั้นสายตาเขาตกลงมาที่ฉันและกลายเป็นน้ำแข็ง

“นายไปโผล่ในเตียงกูได้ยังไง อะซาเลีย?” เสียงเขาราวพายุ ทำลายล้าง เต็มไปด้วยความรังเกียจ “ผู้หญิงแต่งงานแล้วยังมาโยนตัวเองใส่กูเหมือนโสเภณีราคาถูก กระหายหี” เขาจบด้วยความรังเกียจที่เขียนเต็มใบหน้า

คำพูดของเขาเฉือนฉันคมกว่ามีดใด ๆ ราคาถูก กระหาย วิธีที่เขามองฉันทำให้ท้องฉันบิดเบี้ยว

ฉันพูดอะไรไม่ออก สมองยังมึนงง ความทรงจำที่ชัดเจนมีแค่ภาพวูบของเมื่อคืน ควยหนาใหญ่ที่ขยายฉัน ปมที่ล็อกเราติดกัน วิธีที่ฉันเสร็จหนักจนร้องไห้ วิธีที่ร่างกายฉันทรยศฉันอย่างสิ้นเชิงให้กับชายที่ฉันเกลียด

ทิโมธีก้าวเข้ามา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธสมบูรณ์แบบ “กูรู้แล้ว นายไม่ใช่อะไรเลยนอกจากโสเภณีลับหลังกู”

“ทิโมธี ขอร้อง… ฉันจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น สาบานเลย—” เสียงฉันสั่น น้ำตาเริ่มแผดเผาตา

“เก็บคำโกหกมึงไว้ซะ” เขามองฉันด้วยความดูถูกล้วน ๆ “ข้า ทิโมธี เฮล ปฏิเสธเจ้า อะซาเลีย ลูน ให้เป็นคู่ของข้า”

สายสัมพันธ์ขาดสะบั้นเมื่อฉันแข็งทื่อ เขาไม่ได้แม้แต่จะรอฟังความจริงของฉัน เขากล่าวคำปฏิเสธ

ความเจ็บปวดระเบิดในอกเหมือนมีใครยื่นมือเข้าไปฉีกหัวใจออกด้วยมือเปล่า ฉันหอบหายใจ ก้มตัวลง กอดซี่โครงขณะที่สายสัมพันธ์ฉีกขาด มันรู้สึกเหมือนกำลังตาย เหมือนทุกความทรงจำ ทุกช่วงเวลาที่แบ่งปัน ทุกความหวังที่ฉันยึดไว้สี่ปี กำลังถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ข้างใน

ทิโมธีคว้ามือคริสตี้แล้วดึงเธอเข้าใกล้ ยิ้มเย็นชา “คริสตี้จะเป็นผู้หญิงของข้าตั้งแต่นี้ไป เอกสารหย่าจะพร้อมเร็ว ๆ นี้” และด้วยคำนั้น พวกเขาก็หันหลังเดินออกไป

ฉันเซไปตามพวกเขาออกไปในโถงทางเดิน ผ้าปูที่พันรอบร่างกายเปลือยบาง ๆ น้ำตาไหลอาบหน้า “ทิโมธี เดี๋ยว! ขอร้อง ให้ฉันอธิบาย! ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น—”

เขาไม่ได้แม้แต่จะหันกลับมา มอง แค่เดินต่อไปพร้อมมือคริสตี้ในมือเขา

พ่อแม่ของฉันยืนอยู่เหมือนคนแปลกหน้า ริมฝีปากแม่ม้วนด้วยความรังเกียจ “เจ้าไร้ค่าแล้ว เจ้ามีประโยชน์ก็แค่ตอนที่แต่งงานกับเขาและเขายังเลี้ยงดูชีวิตเรา อย่ากลับบ้านจนกว่าจะแก้ไขเรื่องนี้แล้วกลับไปอยู่กับสามี หากเขายังยอมรับเจ้ากลับหลังจากความอัปยศนี้”

โถงทางเดินหมุน กล้องตามฉัน แฟลชไม่หยุด ฉันเปลือยอยู่ใต้ผ้าปูที่ มีรอยกัดและน้ำอสุจิของชายอื่น ขณะที่ทั้งแพ็ค Nightshade เฝ้าดูการทำลายล้างสมบูรณ์ของฉัน

เสียงโรมันคำรามจากห้องสวีทด้านหลัง “ทุกคน ออกจากห้องกูซะ รวมทั้งนางด้วย”

ยามคว้าแขนฉัน ฉันแทบคว้าชุดที่ฉีกขาดจากพื้นก่อนที่พวกเขาจะลากฉันออกไปเหมือนขยะ

ฉันล็อกตัวเองในห้องน้ำลงปลายโถง เลื่อนลงไปตามผนังเย็นจนก้นแตะพื้น

ทุกอย่างหายไปหมด

สี่ปีของการแต่งงาน การแท้งลูกไม่รู้จบ คืนที่ฉันร้องไห้อยู่คนเดียวเพราะทิโมธีแทบไม่มองฉันอีกต่อไป วิธีที่ฉันพยายามอย่างหนักที่จะเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบ ทั้งหมด… หายไป

และคริสตี้ เพื่อนสนิทของฉัน ยิ้มขณะจับมือสามีฉันเหมือนเธอรอคอยเรื่องนี้มานาน อะไรกันแน่?

ฉันกดหน้าผากลงบนเข่า ร่างกายยังปวดร้าวจากควยของโรมัน ความทรงจำยังคงวูบไหว—วิธีที่เขาเย็ดฉัน วิธีที่หีฉันรัดและพุ่งน้ำรอบเขา วิธีที่ฉันเสร็จหนักกว่าที่เคยเป็นในชีวิต

ฉันเกลียดที่ฉันชอบมันมากขนาดนั้น

ฉันเกลียดเขา

นี่ต้องเป็นการกระทำของเขา สองวันก่อนในออฟฟิศ ฉันท้าทายเขาต่อหน้าทุกคน โดยเรียกเขาออกมาตรง ๆ ว่าเป็นไอ้สารเลวที่โหดร้ายกับพนักงาน เขาคงอยากแก้แค้น ทำลายฉันต่อหน้าธารกำนัล ทำให้ฉันอับอายจนไม่มีวันฟื้น

ได้

ฉันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ จ้องภาพสะท้อนในกระจกตรงข้ามห้องน้ำเล็ก ๆ คอของฉันเต็มไปด้วยรอยกัดของเขา ต้นขาช้ำจากแรงบีบของเขา ฉันดูถูกเย็ดอย่างทั่วถึง ถูกทำลาย

บางอย่างมืดมนและโหดร้ายเบ่งบานในอก คมและเย็น ขณะที่ใบหน้าของฉันบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มเยาะ

ถ้าโรมัน โธริน คิดว่าเขาทำลายฉันแล้วเดินจากไปได้…

ฉันจะยั่วเขา ทำให้เขาหิวโหยฉัน ทำให้เขาตกหลุมลึกจนทำงานไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน แล้วฉันจะทำลายเขาแบบเดียวกับที่เขาทำลายฉัน

เขายังไม่รู้หรอก แต่ว่าโลกของเขากำลังจะพังทลายเช่นกัน

ด้วยมือที่สั่นเทา ฉันเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม ลุกขึ้นยืนบนขาที่อ่อนแรง และจ้องคนแปลกหน้าในกระจก ตัวฉันคนใหม่จ้องกลับมา

รอยยิ้มเยาะของฉันกว้างขึ้น

เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น