Lahat ng Kabanata ng คฤหาสน์ตัณหาและแสงจันทร์: Kabanata 1 - Kabanata 7

บทที่ 1 ยั่วยวนอัลฟ่า อะซาเลีย~ควยของเขาพุ่งเข้าไปในตัวฉันลึกขนาดที่ฉันลืมชื่อตัวเองไปเลยห้องโรงแรมมืดสนิท หมุนติ้ว หัวฉันหนักเหมือนถูกหมอกหนาทึบยัดไว้ข้างใน แต่ร่างกายของเขารู้สึกคุ้นเคย หนักหน่วง เรียกร้อง มันต้องเป็นทิโมธี คู่ของฉัน สามีที่แต่งงานกันมาสี่ปีอย่างแสนทุกข์ทรมาน คนที่แทบไม่แตะต้องฉันอีกต่อไป คืนนี้เขาต่างไป แข็งแกร่งกว่า หิวโหยกว่า เหมือนเขาอยากได้นฉันจริง ๆฉันครางเสียงดังเมื่อเขาพุ่งเข้าไปอีกครั้ง ขยายหีฉันให้กว้างขึ้นรอบลำแข็งใหญ่ของเขาทุกครั้งที่เขาแทงอย่างโหดร้าย ส่งประกายไฟพุ่งขึ้นไปตามกระดูกสันหลัง ฉันเปียกชุ่มมากกว่าที่เคยเป็นกับเขามากนัก น้ำเงี่ยนเคลือบอัณฑะของเขาตอนที่มันตบกระทบร่างกายฉัน หลังของฉันโก่งพ้นที่นอน เล็บขุดลงไปบนหลังเปลือยที่สมบูรณ์แบบและมีกล้ามเนื้อของเขา ขณะที่ฉันดึงเขามาใกล้กว่าเดิม“ทิโมธี…” ฉันหอบหายใจ เสียงสั่นด้วยความต้องการฟันของเขาครูดไปตามคอ ขณะที่เขาคำราม กดแรงพอที่จะทิ้งรอยไว้ ด้วยแรงกระตุกกะทันหัน สะโพกของเขาพุ่งไปข้างหน้า จังหวะที่รุนแรงทำให้หัวเตียงกระแทกผนังดังสนั่น ห้องเต็มไปด้วยเสียงเย้ายวนของควยเขา ที่ฝังลึกเข้าไปในความ

ยั่วยวนอัลฟ่า อะซาเลีย~ฉันตื่นขึ้นมาด้วยแก้มติดกับหนังเย็นของโซฟาเล็ก ๆ ในห้องโถงเลขาฯ ชุดที่ฉีกขาดจากเมื่อคืนยังชื้นและเกาะติดผิวเหมือนบทลงโทษที่ฉันหนีไม่พ้นร่างกายฉันเจ็บในแบบที่ไม่อยากเอ่ยชื่อความปวดตุบ ๆ ลึก ๆ กระตุกระหว่างขาทุกครั้งที่ขยับตัวเล็กน้อย เป็นเครื่องเตือนใจสกปรกถึงวิธีที่โรมันขยายฉันออก วิธีที่หีฉันรัดและพุ่งน้ำรอบปมของเขาขณะที่ฉันคิดว่าเป็นทิโมธีความอับอายแผดเผาในท้อง ฉันบีบต้นขาเข้าหากัน เกลียดความชุ่มฉ่ำใหม่ที่ตอบสนองต่อความทรงจำนั้นชั้นเพนท์เฮาส์ของตึกโธรินทาวเวอร์ยังเงียบสงบ ห่อหุ้มด้วยความเงียบหนักหน่วงก่อนรุ่งสาง ฉันแอบผ่านยามเมื่อคืนเพราะไม่มีที่อื่นจะไป พ่อแม่โยนฉันทิ้ง ทิโมธีปฏิเสธฉันแล้วเดินจากไปกับเพื่อนสนิท บ้านที่เราอยู่ด้วยกันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป ดังนั้นฉันจึงซ่อนตัวที่นี่เหมือนสัตว์ที่พังทลาย มุดตัวอยู่ในที่เดียวที่ไม่มีใครกล้าเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากอัลฟ่าฉันซ่อนตัวอยู่จนได้ยินเสียงพึมพำแรกของพนักงานที่มาถึงชั้นล่าง เมื่อพื้นเงียบลงอีกครั้ง ฉันจึงค่อย ๆ คลานออกไปที่โต๊ะทำงานนอกห้องทำงานของเขา ผมยุ่งเหยิงเละเทะ ชุดยับย่น ฉีกขาดที่ไหล่ และยังติ

ยั่วยวนอัลฟ่า อะซาเลีย~คลับ Velvet Eclipse ฝังลึกอยู่ในเนินเขา เป็นถ้ำแห่งแสงแดง เบสหนัก และหมาป่าบ้าคลั่งที่มาที่นี่เพื่อล่าหรือถูกไล่ล่าฉันก้าวเข้าไปรู้สึกเหมือนทั้งเหยื่อและนักล่า หัวใจเต้นเร็วขึ้น แต่ฉันยังคงนิ่งชุดดำสั้นที่ฉันใส่เป็นความสกปรกล้วน ๆ แทบไม่คลุมก้น คอเสื้อลึกจนหน้าอกใกล้จะล้นออกมาถ้าขยับผิดท่า ไม่มีเสื้อชั้นใน ไม่มีกางเกงใน มีแค่ผิวเปล่าที่ไวต่อสัมผัสอยู่ข้างใต้ ชุ่มฉ่ำไปแล้วจากส่วนผสมของความโกรธและความคาดหวังบิดเบี้ยวที่ปั่นป่วนข้างในทุกก้าวทำให้เนื้อผ้าครูดกับหีที่บวมของฉัน ส่งประกายไฟที่ไม่ต้องการขึ้นไปตามกระดูกสันหลังฉันมาที่นี่เพื่อคืนบัตรสีทองของเขาอย่างน้อย นั่นคือข้ออ้างที่ฉันท่องซ้ำในหัวขณะเดินผ่านฝูงชนไปยังโซนวีไอพีโรมันนั่งคนเดียวในบูธมืดเงาเหมือนเขาเป็นเจ้าของความมืดเอง ขายืดออกกว้าง แขนข้างหนึ่งพาดอย่างเกียจคร้านบนพนักพิง ร่างกายทรงพลังผ่อนคลายแต่แผ่รัศมีความอันตราย วินาทีที่สายตาเขาเงยขึ้นและตกลงมาที่ฉัน บางอย่างในอากาศเปลี่ยนไปสายตาเขาลากช้า ๆ ลงไปตามร่างกายฉัน กวาดทุกนิ้วของผิวที่เปิดเผย วิธีที่ชุดเกาะร่างกาย เผยเส้นโค้ง วิธีที่หัวนมของฉันก

เซดิวซิง เดอะ อัลฟา อะซาเลีย~ความทรงจำของเมื่อคืนก่อนปฏิเสธที่จะปล่อยฉันไปแม้ฉันจะนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันยังรู้สึกได้ถึงนิ้วของโรมันฝังลึกอยู่ในตัวฉัน วิธีที่นิ้วหัวแม่มือของเขาทำงานกับคลิตของฉันจนฉันระเบิดกลางคลับของเขาวิธีที่เขาเลียน้ำกามของฉันจากนิ้วราวกับเขาเป็นเจ้าของทุกหยด วิธีที่เขาเดินจากไป ทิ้งให้ฉันหยดน้ำและสั่นเทาเหมือนคนโง่มือของฉันสั่นเล็กน้อยขณะพิมพ์ ต้นขาบีบแน่นเข้าหากันใต้โต๊ะ ฉันเกลียดที่ร่างกายยังคงปวดอยากได้อีก ฉันเกลียดที่เขาสามารถทำให้ฉันลืมเหตุผลที่ฉันมาที่นี่ได้ง่ายดายขนาดนี้ — เพื่อทำลายเขาประตูสำนักงานของเขาเปิดออก“อะซาเลีย เข้ามาในออฟฟิศฉัน เดี๋ยวนี้”เสียงของเขาเหมือนเหล็กเย็น ฉันลุกขึ้น รีดกระโปรงรัดรูปให้เรียบ แล้วเดินเข้าไป วินาทีที่ประตูปิดหลังฉัน ความตึงเครียดในห้องก็กลายเป็นสิ่งที่หายใจไม่ออกโรมันพิงด้านหน้าโต๊ะ แขนกอดอกกว้าง ดวงตาเผาไหม้เข้าหาฉัน“เมื่อคืนมึงก่อเรื่องเยอะชิบหาย” เขาเริ่ม กรามขยับ “ลูกน้องกูคนหนึ่งต้องลากหมาป่าที่เกือบตายออกจากคลับกู เพราะมึงตัดสินใจแต่งตัวเหมือนโสเภณีแล้วโยนตัวเองเข้าไปในปัญหา”ฉันรู้สึกถึงค