All Chapters of บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา: Chapter 71 - Chapter 80

สี่สิบและอดอยากมุมมองของลิลลี่สามวันผ่านไปแล้วนับจากสายโทรศัพท์นั้นระหว่างขับรถกลับบ้าน สามวันที่มาร์คปฏิบัติกับฉันเหมือนฉันสำคัญอีกครั้ง เช้าที่เขาดึงฉันเข้าใกล้ก่อนทำงาน เย็นที่เรานั่งนานเหนืออาหารเย็นและคุยเกี่ยวกับความฝันที่เราเคยวางไว้ ความใกล้ชิดระหว่างเรารู้สึกมีชีวิตอีกครั้ง ฉันตื่นแต่ละวันด้วยความสุขเงียบๆ ที่ฉันเกือบลืมว่ามีอยู่ ความเจ็บปวดคงที่ที่หลอกหลอนฉันหายไป แทนที่ด้วยความพึงพอใจอบอุ่น สามีของฉันกลับมาหาฉันแล้ว และฉันเชื่อว่าเรากำลังสร้างบางอย่างที่แข็งแกร่งขึ้นใหม่บ่ายวันนั้นฉันฮัมเบาๆ ในครัว หั่นผักสำหรับผัดที่ฉันวางแผนจะทำ มาร์คส่งข้อความก่อนหน้าบอกว่าเขาจะสายจากการประชุม แต่สัญญาว่าจะนำของหวาน ฉันยิ้มกับโทรศัพท์ หัวใจเบา ชีวิตในที่สุดรู้สึกสมดุล งานที่คลินิกไหลลื่น และที่บ้านฉันไม่แบกความเหงาหนักนั้นอีกต่อไปเสียงกริ่งประตูดัง ดึงฉันออกจากความคิด ฉันเช็ดมือบนผ้าขนหนูและเดินไปประตูหน้า คาดหวังพัสดุสำหรับมาร์คหรือบางทีดอกไม้ที่เขาพูดถึงจะส่งเป็นเซอร์ไพรส์ คนขับส่งมอบช่อกุหลาบใหญ่และกล่องห่ออย่างเรียบร้อยผูกด้วยริบบิ้นง่ายๆ“ส่งถึงดร. ลิลลี่ แลงแคสเตอร์” เขาพูดด้วย

สี่สิบและอดอยากมุมมองของลิลลี่มือของเจย์ทำงานสายรูดกางเกงของฉัน พวกมันเลื่อนลงขาพร้อมชุดชั้นใน ฉันก้าวออกจากมัน เปลือยตอนนี้ขณะที่เขายังแต่งตัวเต็มที่ ความขัดแย้งทำให้ชีพจรวิ่ง เขาก้าวถอยหลังพอที่จะมองฉัน ตามืด หายใจไม่สม่ำเสมอเขาคุกเข่า แยกต้นขาด้วยมือแข็งแรง แล้วปากของเขาอยู่บนฉัน เขาเลียแถบยาวช้าๆ ขึ้นศูนย์กลาง แล้วโฟกัสที่คลิทอริส วนด้วยพื้นลิ้นก่อนดูดระหว่างริมฝีปาก ฉันเห็นความหิวในตาขณะที่เขายกพับของฉันเขายืดลิ้นเข้าทางเข้าของฉันก่อนเลื่อนสองนิ้วเข้าไป งอ ลูบจุดอ่อนไหวที่ทำให้เข่าอ่อน ฉันร้องออกมา นิ้วสอดเข้าผมสั้นของเขา ยึดเขาไว้ที่นั่น เขาทำงานฉันด้วยความหิวที่โฟกัส ลิ้นและนิ้วในจังหวะสมบูรณ์ จนขาสั่นสะโพกของฉันเคลื่อนขณะโยกใบหน้าเขาโดยไม่ควบคุม นิ้วของฉันหาคลิทอริส ลูบแรงขึ้น เสียงครางของเขาก้องผ่านห้องขณะตบนิ้วฉันหนี แทนที่ด้วยของเขา นิ้วอื่นของเขาทำงานฉัน ขณะสองนิ้วอื่นลูบคลิทอริสพร้อมลิ้นสะโพกของฉันโยกเร็วขึ้นเมื่อร่างกายสั่น และฉันพุ่งแรงกับปากเขา ความเปียกเคลือบคาง ต้นขากลัดรอบศีรษะเขายืน เช็ดปากด้วยหลังมือ และจูบฉันอีกครั้งเพื่อให้ฉันชิมตัวเอง มือของเขาไปเสื้อผ้า

บทที่ 1: สัญญาโรซาลีธ~ ลิฟต์ขึ้นอย่างราบรื่นเกินไป ไม่มีเสียงสั่น ไม่มีหน่วง แค่การไต่เงียบๆ ที่ทำให้ท้องฉันตึง ฉันจ้องเงาสะท้อนในผนังกระจก ผมหยิกมืดม้วนลงไหล่ข้างหนึ่ง ส่วนสีเงิน-ขาวกรอบอีกด้านของใบหน้า รอยผิวอ่อนที่ไม่สม่ำเสมอข้ามแก้มและกระดูกไหปลาร้าที่ไม่มีปริมาณคอนซีลเลอร์ใดๆ จะซ่อนได้เต็มที่ ดวงตา heterochromatic ของฉันจ้องกลับ ข้างหนึ่งเขียว ข้างหนึ่งน้ำเงิน ฉันดูเหมือนคนที่สูญเสียทุกอย่างไปแล้วและกำลังจะเซ็นมอบสิ่งที่เหลืออยู่ ฉันสวมชุดที่ดีเพียงชุดเดียวที่ยังมีอยู่ สีดำ เรียบง่าย แขนยาวที่ปกคลุมรอยส่วนใหญ่ที่ฟินน์ทิ้งไว้บนความภาคภูมิของฉัน ถ้าไม่ใช่บนผิว แฟ้มใต้แขนถือบันทึกทางการแพทย์ ผลเลือด และเอกสารสิ้นหวังที่พิสูจน์ว่าฉันสะอาด อุดมสมบูรณ์ และที่สำคัญที่สุด— ยังบริสุทธิ์ เอเจนซี่ตรวจฉันแล้ว การประชุมนี้คือประตูสุดท้ายสู่การอนุมัติ ประตูเปิดสู่ชั้นแพงด้วยไม้เข้ม แสงสงบ และพนักงานต้อนรับที่ไม่ยิ้ม ไม่เหมือนว่าฉันสนใจ เธอเช็คชื่อฉันครั้งหนึ่ง แล้วนำฉันลงทางเดินเรียงด้วยประตูปิด ส้นรองเท้าของฉันดังก้องดังเกินไป ทุกก้าวเตือนฉันถึงตัวเลขที่พ่อเขียนบนแผ่นกระดาษแผ่นเดียวแ

แม่อุ้มบุญส่วนตัวของอัลฟ่ากันนาร์ เวสต์~ เส้นทางยังมืดเมื่อแคสเปียนและฉันออกจากประตูหลัง แคสเปียนวิ่งทางขวาของฉันแบบที่เขามักทำ จับจังหวะฉันโดยไม่ต้องพยายาม เราทำเส้นทางนี้มาหลายปี ระยะทางเดียวกัน และชั่วโมงเช้าเดียวกัน เสียงเดียวในบรรยากาศคือรองเท้าของเราบนดินอัดแน่นและการเคลื่อนไหวเป็นครั้งคราวของกิ่งไม้เหนือศีรษะ เราวิ่งช่วงแรกด้วยความเงียบ ฉันชอบแบบนั้น เช้าสำหรับเคลียร์หัวก่อนวันเริ่มต้น ไม่ใช่สำหรับการสนทนา ฉันดีใจที่แคสเปียนรู้สิ่งนี้เสมอ เขารอจนเรามาถึงทางชันยาวก่อนพูด “บอร์ดยืดยาวเมื่อวาน” เขาพูด “พวกเขาต้องการตัวเลขที่แข็งแรงกว่าเกี่ยวกับสิงคโปร์” ฉันวิ่งนิ้วผ่านผม “ท่านให้ไทม์ไลน์กับพวกเขา” “ฉันให้” ฉันตอบขณะที่เรายังปีนต่อไป การหายใจของฉันยังสม่ำเสมอเช่นเดียวกับของแคสเปียน ที่ยอดเนิน เส้นทางราบ และท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น แคสเปียนเช็ดข้างใบหน้าด้วยข้อมือแล้วกวาดสายตาไป “พวกเขายังวนเวียนหัวข้ออื่น” เขาพูด ฉันไม่ตอบทันที เราเคลื่อนผ่านเส้นทางโค้งผ่านกลุ่มต้นไม้ ฉันปล่อยให้หลายก้าวผ่านไปก่อนตอบ “พวกเขาสามารถวนเวียนมันได้นานเท่าที่พวกเขาอยาก” “กันนาร์” เขาปรั

อัลฟาของผู้รับตั้งครรภ์ส่วนตัวโรซาลิธ~สามสัปดาห์ต่อมา ชีวิตทั้งใบของฉันเริ่มเปลี่ยนเช่นเดียวกับร่างกาย ความคลื่นไส้ไม่เคาะอีกต่อไป มันเดินเข้ามาเมื่อใดก็ตามที่รู้สึกอยาก นาทีหนึ่งฉันโอเค ถัดไปปากเต็มด้วยรสรสโลหะที่น่ากลัวและท้องพับเข้าหาตัวเองฉันเริ่มเก็บแครกเกอร์บนโต๊ะข้างเตียงและเคลื่อนไหวเหมือนทุกอย่างข้างในอาจหกถ้าฉันหันเร็วเกินไป การนอนหลับมาเหมือนฝันร้าย และจมูกของฉัน… พระเจ้า จมูกของฉันกลายเป็นผู้ทรยศ สบู่ในห้องน้ำหอมแย่มาก และฉันมักสาปใต้ลมหายใจเมื่อใดก็ตามที่มันแตะผิวเสื้อผ้าใหม่ในตู้เสื้อผ้าแบกกลิ่นสะอาดที่ทำให้ฉันคลื่นไส้ถ้าหายใจลึกเกินไป แม้แต่อากาศจากช่องระบายอากาศก็รู้สึกแตกต่างฉันไม่อยากพูดว่าฉันเกลียดความรู้สึกหรือสิ่งที่ฉันเริ่มดูเหมือน แต่สิ่งหนึ่งแน่ชัด ฉันไม่สนุกให้ใครเห็นฉันแบบนี้ โดยเฉพาะนายเวสต์ ไม่เหมือนว่าฉันสนใจมากขนาดนั้นอยู่แล้วดังนั้นฉันมักรอจนบ้านเงียบก่อนออกจากอพาร์ตเมนต์บ่ายวันนี้ ฉันแค่อยากน้ำ ขวดข้างเตียงว่างและเรียกใครเพื่อเรื่องนั้นรู้สึกไร้สาระ ทางเดินสลัวขณะที่ฉันเดินผ่าน เท้าเปล่าทำให้เกือบไม่มีเสียงบนพรมวิญญาณของฉันเกือบออกจากร่างกายเมื่