All Chapters of บ้านแห่งความรักและแสงจันทร์: หนังสือที่เต็มไปด้วยความปรารถนา: Chapter 61 - Chapter 70

หีที่ถูกจ่ายของมังกรห้องมืดสนิทยกเว้นแสงจางๆ จากไฟถนนที่กรองผ่านม่านบาง หัวใจของคอร์ดีเลียกระแทกกับซี่โครงแรงจนแทบหายใจไม่ได้ เธอกำผ้าปูที่อกเปลือย ตาเบิกกว้างด้วยความกลัวขณะแจ็กซ์ยืนที่ปลายเตียงเหมือนฝันร้ายมีชีวิตเขาหายใจหนัก อกขึ้นลง ตาสีทองเรืองแสงด้วยแสงผิดธรรมชาติในความมืด เกล็ดระยิบระยับจางๆ ผ่านไหล่กว้างและลงแขน พลังดั้งเดิมที่แผ่จากเขาเต็มห้องนอนเล็ก ทำให้รู้สึกอากาศหนาและหนัก“แจ็กซ์…” เธอกระซิบ เสียงสั่น ความกลัวและบางอย่างใกล้ความตื่นเต้นสู้กันข้างในเขาไม่พูดตอนแรก เขาแค่จ้องเธอเหมือนเธอเป็นสิ่งเดียวในโลกที่สำคัญ มือของเขากำและคลายข้างตัวราวกับกำลังสู้ทางกายภาพกับแรงกระตุ้นที่จะกระโจน“ฉันพยายาม” เขาคำราม เสียงต่ำและจากคอ “ฉันพยายามอยู่ห่างแบบที่พวกเขาอยาก แต่เธอเป็นของฉัน คอร์ดีเลีย คู่ครองของฉัน ฉันรู้สึกเธอเรียกฉันแม้เมื่อฉันอยู่ห่างหลายไมล์”เขาก้าวช้าๆ ไปข้างหน้า พื้นครีดภายใต้น้ำหนัก ลมหายใจของคอร์ดีเลียติดเมื่อเขาสูงใหญ่เหนือเธอ ใหญ่โตและทรงพลัง ความร้อนที่ม้วนจากร่างกายเขาเข้มข้น เหมือนที่เธอจำได้“ฉันได้กลิ่นความกลัวของเธอ” เขาพึมพำ “และฉันได้กลิ่นว่าเธอเปียกแค

หีที่ถูกจ่ายของมังกรโทรศัพท์ของคอร์ดีเลียหลุดจากนิ้วสั่นและตกบนเตียง ความเงียบที่ตามหลังสายของสเกาต์ทำให้หูหนวก อกของเธอตึงอย่างเจ็บปวดเมื่อความตื่นตระหนกท่วมระบบ เย็นชา ทำให้หายใจไม่ออก และท่วมท้นแขนของแจ็กซ์ยังโอบรอบเธอ แต่เธอแทบไม่รู้สึก จิตใจของเธอหมุนด้วยความกลัว สเกาต์มีวิดีโอ เขาสามารถทำลายแม่ของเธอ นักทวงหนี้กำลังวนอยู่แล้ว และเธอไม่มีทางออก“ฉันทำ… ฉันทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว” เธอกระซิบ เสียงแตก น้ำตาใหม่ไหลลงแก้มขณะม้วนตัวเข้าอกกว้างของแจ็กซ์ แสวงหาความสบายจากอสูรร้ายตัวเดียวกันที่ทำให้เธอพัง “พวกเขากำลังจะทำลายสิ่งที่เหลือของชีวิตฉัน แม่ของฉัน… เธอจะไม่มีวันให้อภัยฉันถ้าเธอพบว่าฉันทำอะไร”มือใหญ่ของแจ็กซ์ลูบหลังด้วยการเคลื่อนไหวช้าๆ ปลอบโยน แต่ร่างกายของเขาสั่นด้วยความโกรธที่กักไว้แทบไม่ไหว ตาสีทองเรืองแสงสว่างขึ้นในความมืด เกล็ดระลอกมองเห็นได้ผ่านไหล่และอก ส่วนดั้งเดิมของเขาอยากล่าสเกาต์และฉีกเขาขาด“ไม่มีใครจะแตะเธอ” เขาคำราม “ไม่ขณะที่ฉันยังหายใจ ฉันจะปกป้องเธอ ฉันจะฆ่าใครก็ตามที่พยายามทำร้ายเธอ”เขาเอียงคางขึ้น บังคับให้เธอมองเขา ความเข้มข้นในสายตาท่วมท้น การครอบครองผส

จิ๋มรับจ้างของมังกรเพนท์เฮาส์อาบแสงยามเช้าอ่อนๆ ที่กรองผ่านหน้าต่าง แต่บรรยากาศภายในไม่สงบเลย ความตึงเครียดหนักลอยอยู่ในอากาศเหมือนควัน หนาและหายใจไม่ออก คอร์ดีเลียนั่งม้วนตัวบนโซฟาเซกชันนัลใหญ่ ห่อด้วยผ้าห่มนุ่ม ร่างกายยังปวดจากเหตุการณ์คืนก่อนและน้ำหนักอารมณ์ของทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอมองเงียบๆ ขณะที่พี่น้องทั้งสามรวมตัวรอบโต๊ะหินอ่อนยาว การปรากฏตัวทรงพลังของพวกเขาครอบครองพื้นที่นั่งเล่นเปิด เอลียาห์ยืนที่หัวโต๊ะ ท่าทางตรงและบัญชาการ ผมบลอนด์ทองจับแสงขณะที่เขาตรวจสอบบางอย่างบนแท็บเล็ต รูบี้เอนตัวหลังเก้าอี้ด้วยความสบายๆ ที่หลอกลวง แม้ดวงตาสีฟ้าจะคมและคำนวณ แจ็กซ์เดินไปมาช้าๆ ข้างหลัง พุ่งแผ่ความโกรธที่กลั้นแทบไม่ไหว เกล็ดกระพริบเป็นระยะข้ามไหล่และแขนขณะที่ดวงตาทองเรืองแสงด้วยความโกรธดิบ พันธะเมทระหว่างเธอกับแจ็กซ์เต้นตุบเหมือนสิ่งมีชีวิตในห้อง ทำให้อากาศรู้สึกหนักขึ้น มีประจุ คอร์ดีเลียรู้สึกมันในอกตัวเอง การดึงแม่เหล็กแปลกๆ ที่ทำให้เธออยากไปหาเขาแม้ตอนนี้ แม้จะมีความกลัวและความอ่อนล้าหนักทับจิตวิญญาณ เอลียาห์ในที่สุดก็พูด เสียงสงบแต่ผสมด้วยอำนาจเย็นชา “สเกาต์กลายเป็นภาระ เขาม

สี่สิบและหิวโหยดร. ลิลลี่ พีโอวี คลินิกดังก้องด้วยจังหวะยามบ่ายตามปกติ แต่จิตใจของฉันปฏิเสธที่จะสงบ สามวันคืบคลานผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ อัลฟา เจย์ เดินออกจากห้องตรวจของฉัน คำอำลาของเขายังคงดังก้องในหู ฉันบอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไร แค่คนไข้ แค่ช่วงเวลาแห่งความอ่อนแอที่เกิดจากอีกคืนที่เย็นชาข้างมาร์ค แต่ทุกครั้งที่ฉันหลับตา ฉันเห็นวิธีที่สายตาของเขาจับจ้องฉัน มั่นคงและไม่กลัว ราวกับเขาสามารถมองทะลุเสื้อคลุมขาวและแหวนแต่งงานไปยังผู้หญิงข้างใต้ ฉันนั่งที่โต๊ะทำงานทบทวนแผนภูมิเมื่อซาร่าห์เคาะเบาๆ “อัลฟา เจย์ เชอร์วูด มาติดตามผล ห้องสาม” ท้องของฉันตึง ฉันลูบมือลงเสื้อคลุม สูดลมหายใจช้าๆ แล้วเดินลงทางเดิน เมื่อฉันผลักประตูเปิด เขานั่งอยู่แล้วบนขอบโต๊ะตรวจ ขาแยกเล็กน้อย สวมเสื้อยืดสีดำเรียบๆ ที่ยืดข้ามอก ประกายเหงื่อจางๆ ยังเกาะคอจากสิ่งใดก็ตามที่เขาทำก่อนมาถึง ดวงตาของเขายกขึ้นพบของฉันในวินาทีที่ฉันเข้า และบางอย่างในอกฉันเคลื่อน “กลับมาอีกแล้ว” ฉันพูด รักษาน้ำเสียงเป็นมืออาชีพขณะปิดประตูหลังฉัน ฉันวางแผนภูมิลงแล้วล้างมือที่อ่างเล็ก รู้สึกสายตาของเขาบนหลัง “อยู่ห่างไม่ได้” เขาตอบ เสี

สี่สิบและหิวโหยลิลลี่ พีโอวี กลับบ้าน ฉันหมุนกุญแจในล็อกแล้วก้าวเข้าไป คาดหวังบ้านเงียบตามปกติและแสงจางๆ จากแล็ปท็อปของมาร์คในห้องทำงาน แต่แทนที่นั้น แสงอบอุ่นไหลออกจากห้องอาหาร นำกลิ่นหอมเข้มข้นของกระเทียม สมุนไพร และซอสมะเขือเทศที่เดือดพล่าน ก้าวของฉันช้าลง มาร์คปรากฏในทางเดิน เช็ดมือบนผ้าเช็ดจาน สวมรอยยิ้มอ่อนๆ ที่ฉันไม่เห็นมาหลายเดือน “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน” เขาพูด ก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับกระเป๋า เขาดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด แขนโอบรอบฉันด้วยความมั่นคงที่รู้สึกใหม่ “ฉันรู้ว่าฉันห่างเหิน งานกินชีวิตฉัน แต่ไม่มีข้ออ้าง คืนนี้มีแค่เรา” ฉันสูดกลิ่นโคโลญจ์ของเขาผสมกับเครื่องเทศทำอาหาร น้ำตาแสบมุมตา “นี่… ไม่คาดคิด” เขายิ้มแล้วนำฉันไปโต๊ะที่เทียนกระพริบและไวน์แดงสองแก้วรออยู่ เรากินช้าๆ ขณะที่ฉันยิงสายตาประหลาดใจไปหาเขา พาสต้าปรุงรสสมบูรณ์แบบ ไวน์เข้มข้นบนลิ้น การสนทนาไหลง่ายกว่าในหลายยุค เขาถามเกี่ยวกับวันของฉันที่คลินิก ฟังจริงๆ ขณะที่ฉันอธิบายเคสยาก ฉันถามเกี่ยวกับโปรเจกต์ของเขา และครั้งหนึ่งเขาไม่เช็คโทรศัพท์ มือของเขายื่นข้ามโต๊ะครอบของฉัน นิ้วหัวแม่มือลูบข้อนิ้ว “ฉันคิดถึงสิ่งน