Todos os capítulos de อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Capítulo 91 - Capítulo 100

“หากคำนวณจากน้ำหนักและความหนาของกระบอกปืน เราจะหล่อมันได้ถึงสิบกระบอก เมื่อหล่อเสร็จ ต้องใช้เวลาขัดเกลาลำกล้องด้านในให้เรียบเนียน เพื่อให้ลูกอัสนีพุ่งออกไปอย่างแม่นยำ เมื่อสิ่งนี้เสร็จสมบูรณ์ ประตูเมืองหลวงที่ว่าแข็งแกร่ง ก็เป็นเพียงเศษกระดาษในสายตาข้า” หานจื่อเยว่ตอบเสียงเรียบ จิ้งอ๋องพยักหน้าช้าๆ ความรัดกุมของสตรีเบื้องหน้า ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองตัดสินใจถูกต้องที่สุดในชีวิตที่เลือกจับมือเป็นพันธมิตรกับนางในขณะที่หุบเขาเร้นลับกำลังสร้างอาวุธทำลายล้าง กลับไปที่เมืองหลวง ภายในตำหนักขององค์ชายรอง บรรยากาศกลับกดดันจนเหล่าขุนนางแทบไม่กล้าหายใจจอกสุราทองคำถูกปาอัดกำแพงจนบิดเบี้ยว องค์ชายรองนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์แดงด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด “ผ่านไปหลายสิบวันแล้ว ทัพม้าเกราะหนักห้าพันนายของเหลยหู่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีแม้แต่นกพิราบสื่อสารส่งกลับมา หมู่บ้านชิงซานเป็นดินแดนปีศาจหรืออย่างไร จึงกลืนกินทัพของข้าไปได้” “ทูลองค์ชาย บางทีอาจเกิดพายุหิมะหนักจนการเดินทัพล่าช้า หรืออาจมีกองกำลังของพวกกบฏซุ่มโจมตีพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีกรมกลาโหมคุกเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้นพยายามหาเหตุผลมาอธิบาย“หุบปา

“จุดไฟ”หานจื่อเยว่สั่งการเสียงเด็ดขาด หานซื่อนำคบเพลิงจี้ลงที่สายชนวนท้ายกระบอก ประกายไฟวิ่งวาบเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วตูม!เสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเทือกเขาชิงซาน ราวกับอสนีบาตฟาดลงมาจากสวรรค์ แรงถีบกลับของปืนใหญ่ทำให้แท่นไม้เสริมเหล็กถอยหลังไปหลายก้าว เปลวเพลิงและควันพวยพุ่งออกจากปากกระบอก ลูกเหล็กกล้าแหวกอากาศด้วยความเร็วที่สายตาไม่อาจมองทันพริบตาต่อมา ยอดเขาหินฝั่งตรงข้ามที่อยู่ห่างออกไปสามร้อยก้าวก็เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง หินผาที่แข็งแกร่งถูกกระแทกจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง เศษหินปลิวว่อนร่วงหล่นลงมาดุจห่าฝน แรงสั่นสะเทือนทำเอาพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทุกคนสั่นไหว เมื่อกลุ่มควันจางลง ยอดเขาหินที่เคยตั้งตระหง่านบัดนี้ถูกทลายหายไปจนราบเป็นหน้ากลองลานกว้างตกอยู่ในความเงียบสงัด ทหารเงาและช่างตีเหล็กต่างเบิกตากว้างจนแทบถลน อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนไร้คำบรรยาย ไหดินเผาว่าน่ากลัวแล้ว แต่สิ่งนี้คือมัจจุราชเหล็กกล้าที่แท้จริง อาวุธที่สามารถทำลายภูเขาได้ในพริบตา หากนำไปยิงใส่กำแพงเมือง หรือยิงใส่กองทัพศัตรู ผลลัพธ์ย่อมไม่อาจจินตนาการได้มู่หรงจิ่งเทียนจ้องมองเศษหินที่ถล่มลงมา แว

รุ่งเช้าวันต่อมา ข่าวการก่อกบฏขององค์ชายรองและข่าวการประชวรหนักของฮ่องเต้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ขุนนางหลายคนถูกประหารแขวนคอหน้าประตูเมือง ราษฎรตกอยู่ในความหวาดผวาปิดประตูเงียบ ทว่าในเวลาเดียวกัน ม้าเร็วของเครือข่ายจินอวี้ก็นำราชโองการเลือดควบตะบึงออกจากเส้นทางลับ มุ่งหน้าสู่แดนเหนือด้วยความเร็วสูงสุดกระดานหมากแห่งอำนาจถูกพลิกคว่ำอย่างสมบูรณ์ สงครามชายแดนจบลงเพื่อเปิดทางให้สงครามชิงแผ่นดินเริ่มต้นขึ้น มู่หรงจิ่งเทียนที่มีราชโองการปราบกบฏอันชอบธรรมอยู่ในมือ พร้อมด้วยกองทัพสามแสนนายและปืนใหญ่อัสนีที่ทรงอานุภาพ กำลังจะยาตราทัพลงใต้ เพื่อทวงคืนความยุติธรรมและชำระล้างความเน่าเฟะของแคว้นต้าฉีให้สิ้นซาก แผ่นดินกำลังจะลุกเป็นไฟด้วยน้ำมือของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นกองทัพสามแสนนายของมู่หรงจิ่งเทียนเดินทางมาถึงหน้าประตูเมืองหลวงในตอนเช้าตรู่ ทหารทุกคนสวมเกราะเตรียมพร้อมรบ ธงรบของทัพพิทักษ์ชายแดนโบกสะบัดไปตามลมหนาว ไม่มีใครในเมืองหลวงคาดคิดว่าทัพใหญ่จะยุติศึกที่แดนเหนือและเดินทางกลับมาได้เร็วขนาดนี้มู่หรงจิ่งเทียนขี่ม้าศึกอยู่หน้าสุด เขามองกำแพงเมืองหลวงที่ปิดสนิท ทหารรักษาเมืองบนกำแพงต่

หนึ่งเดือนต่อมา ที่ค่ายทหารทัพพิทักษ์ชายแดนเหนือ เสียงม้าควบตะบึงฝ่าลมหนาวเข้ามาในค่าย ทหารยามหน้าค่ายรีบเปิดประตูต้อนรับ มู่หรงจิ่งเทียนในชุดเกราะนำทหารเงากลับมาถึงค่ายทหารแดนเหนือแล้ว หลังจากที่เขาช่วยฮ่องเต้องค์ใหม่จัดการกวาดล้างกบฏและจัดระเบียบราชสำนักจนเข้าที่เข้าทาง เขาก็ขอพระราชทานอนุญาตเดินทางกลับมาประจำการที่แดนเหนือทันทีมู่หรงจิ่งเทียนลงจากหลังม้า โยนสายบังเหียนให้ทหารรับใช้ เขาเดินตรงเข้าไปในกระโจมบัญชาการ เรียกแม่ทัพรองและนายกองเข้ามารายงานสถานการณ์“สถานการณ์ที่แดนเหนือเป็นอย่างไรบ้าง” มู่หรงจิ่งเทียนถามเสียงเรียบ“เรียนท่านอ๋อง ชนเผ่าซยงหนูถอยร่นกลับไปลึกสุดชายแดน ไม่กล้าออกมาระรานอีกเลยขอรับ ส่วนเรื่องภัยแล้ง ขุนนางจากเมืองหลวงตั้งค่ายบรรเทาทุกข์และแจกจ่ายเสบียงตามคำสั่งแล้ว ผู้อพยพส่วนใหญ่มีที่พักและมีข้าวกิน ความวุ่นวายลดลงมากขอรับ” แม่ทัพรองรายงาน “สั่งทหารออกลาดตระเวนตามแนวชายแดนให้เข้มงวดเหมือนเดิม อย่าประมาทเด็ดขาด ส่งทหารอีกส่วนหนึ่งไปช่วยทางการดูแลความสงบเรียบร้อยตามค่ายผู้อพยพ ป้องกันคนฉวยโอกาสก่อเรื่อง” มู่หรงจิ่งเทียนพยักหน้ารับรู้เมื่อสั่งการงานในกองทัพเส

“ขอรับคุณหนู ตอนนี้มีคนมาขอซื้อสุราจนเราผลิตแทบไม่ทัน ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่ท่านวางไว้” หานอีรายงาน "ถึงเวลาแล้ว จัดเตรียมสินค้าชุดใหญ่ที่สุด คัดเลือกคนงานฝีมือดีและองครักษ์ติดตามไปกับข้า มอบหมายงานที่นี่ให้ผู้จัดการร้านดูแล ส่งคนไปแจ้งจิ้งอ๋องที่ค่ายทหาร ข้าพร้อมจะเดินทางเข้าเมืองหลวงแล้ว หานจื่อเยว่พยักหน้า นางมองออกไปนอกหน้าต่างภัยแล้งที่ยาวนานผ่านพ้นไป แดนเหนือกลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง ฤดูกาลผันเปลี่ยนเข้าสู่ช่วงเก็บเกี่ยว ท้องทุ่งรอบหมู่บ้านชิงซานเต็มไปด้วยสีทองอร่ามของรวงข้าวสาลีที่สุกงอมพร้อมเกี่ยว ชาวบ้านทุกคนกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ ไม่มีความหวาดกลัวเรื่องผู้อพยพหรือโจรป่าอีกต่อไป ทุกคนตื่นแต่เช้าตรู่ ถือเคียวลงเกี่ยวข้าวสาลีในนาอย่างขะมักเขม้น เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาข้าวสาลีที่เกี่ยวแล้วถูกนำมารวมกันที่ลานกว้างของหมู่บ้าน คนงานชายช่วยกันนวดข้าวเพื่อแยกเมล็ดออกจากรวง ส่วนคนงานหญิงนำเมล็ดข้าวสาลีไปตากแดดให้แห้งสนิทก่อนจะบรรจุกระสอบ ข้าวสาลีปีนี้ได้ผลผลิตดีมาก กระสอบข้าวถูกขนเข้าไปเก็บในโกดังเสบียงจนเต็ม หานจื่อเยว่เดินตร