All Chapters of อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Chapter 101 - Chapter 110

“คุณหนู ข้าน้อยจับสายลับได้สามคน พวกมันแฝงตัวอยู่บนหลังคาจวนของเราและพยายามสืบข่าวการเคลื่อนไหวของคุณหนูขอรับ” หานอู่รายงานสถานการณ์หานจื่อเยว่เงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี วางพู่กันลง “พวกมันเป็นคนของใคร สืบได้ความหรือไม่”“สืบได้แล้วขอรับ เป็นคนของตระกูลหลี่ พ่อค้าข้าวรายใหญ่ในเมืองหลวงที่มีเครือข่ายกว้างขวาง เล็กน้อย” หานอู่ตอบ“เมืองหลวงเต็มไปด้วยสุนัขลอบกัดจริงๆ แค่วันแรกก็ส่งคนมาลองดีแล้ว” หานจื่อเยว่กล่าวเสียงเย็นชา นางไม่ต้องเสียเวลาคิดพิจารณาความปรานีใดๆ“สังหารพวกมันให้หมด ตัดคอพวกมันเสีย แล้วนำศพใส่รถลากเข็นไปโยนทิ้งไว้ที่หน้าประตูจวนของตระกูลหลี่ พร้อมกับเขียนป้ายติดไว้ที่ศพว่า ‘นี่คือจุดจบของผู้ที่กล้าล้ำเส้นตระกูลหาน’ ข้าต้องการให้พวกมันรู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่พวกมันจะมาแตะต้องได้” นางสั่งการอย่างเด็ดขาดและเหี้ยมโหด“ขอรับคุณหนู” หานอู่รับคำสั่งและเดินออกไปจัดการสังหารสายลับตามคำสั่งทันทีโดยไม่ลังเลหานจื่อเยว่มองแสงเทียนที่ริบหรี่บนโต๊ะทำงาน นางรู้ดีว่าการเข้ามาในเมืองหลวงคือการเปิดศึกใหญ่ทางการค้า การใช้ความเด็ดขาดตั้งแต่เริ่มต้นคือวิธีเดียวที่จะทำให้ศัตรูหวาดกลัวและไม่กล้ามาใช

“ส่วนแปลงผักที่พวกเจ้าปลูกไว้ หอสุราจินอวี้จะรับซื้อเพื่อนำไปทำอาหาร แต่ข้ามีกฎที่ต้องตกลงกันให้ชัดเจน หอสุราจะรับซื้อเฉพาะผักที่มีคุณภาพดีที่สุดเท่านั้น ใบต้องสวย ไม่ช้ำ และสดใหม่ หากผักไม่ได้มาตรฐาน ข้าจะไม่รับซื้อ”ชาวนาตั้งใจฟัง ทุกคนรู้ดีว่าหอสุราจินอวี้ในเมืองหลวงเป็นสถานที่หรูหรา วัตถุดิบย่อมต้องคัดสรรอย่างดี“แต่หากผักของพวกเจ้าได้มาตรฐานตามที่ข้ากำหนด หอสุราจะรับซื้อในราคาสูงกว่าตลาด และรายได้จากการขายผักสดเข้าหอสุรา เงินทุกอีแปะจะตกเป็นของครอบครัวชาวนาผู้ปลูก ข้าจะไม่หักส่วนแบ่งใดๆ ทั้งสิ้น ถือเป็นรายได้เสริมของพวกเจ้า” หานจื่อเยว่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเมื่อได้ยินข้อเสนอนี้ ชาวนาทุกคนตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างสุดซึ้ง การไม่หักส่วนแบ่งและให้รายได้ตกเป็นของผู้ปลูกทั้งหมด คือสิ่งที่ไม่มีเจ้าของที่ดินคนใดในแผ่นดินต้าฉีเคยทำมาก่อน“คุณหนูเมตตาพวกข้าน้อยเหลือเกิน พวกข้าน้อยจะดูแลแปลงผักอย่างดีที่สุด จะรดน้ำพรวนดินไม่ให้มีแมลงมากัดกิน จะส่งแต่ผักที่สวยงามและดีที่สุดให้หอสุราจินอวี้ขอรับ” หัวหน้าหมู่บ้านคุกเข่าลง ตามด้วยชาวนาคนอื่นๆหานจื่อเยว่พยักหน้า นางรู้ว่าการใช

สถานที่สุดท้ายที่นางไปตรวจดูคือโรงเรียนของหมู่บ้าน เสียงเด็กๆ ท่องตำราดังเจื้อยแจ้ว หานจื่อเยว่ยืนมองผ่านหน้าต่าง หานอี้เฉินและเจียงม่งจิ่งนั่งอยู่แถวหน้าสุด ทั้งสองคนกำลังคัดลายมืออย่างตั้งใจ อาจารย์ผู้สอนเห็นนางก็โค้งศีรษะให้ นางเพียงยิ้มตอบและเดินจากมาโดยไม่รบกวนการเรียนเมื่อตรวจงานทุกอย่างเสร็จสิ้น หานจื่อเยว่เดินกลับมาที่เรือนรับรอง มู่หรงจิ่งเทียนกำลังนั่งดื่มชาอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง“หมู่บ้านของเจ้าจัดการได้รัดกุมมาก กำแพงแข็งแกร่ง เสบียงพรั่งพร้อม แม้ในยามสงบสุข ผู้คนของเจ้าก็ยังทำงานอย่างมีระเบียบวินัย”มู่หรงจิ่งเทียนกล่าวชื่นชมตามตรง“ข้าเพียงต่อยอดสิ่งที่ข้าสร้างมา ตอนนี้กิจการที่เมืองหลวงมั่นคง หลิงซีราบรื่น หมู่บ้านชิงซานอุดมสมบูรณ์ ข้าบรรลุเป้าหมายที่วางไว้แล้ว แล้วท่านอ๋องเล่า สงครามชายแดนจบลงแล้ว การกลับมาแดนเหนือครั้งนี้ ท่านวางแผนจะทำสิ่งใดต่อไป”มู่หรงจิ่งเทียนวางถ้วยชาลง เขามองนางด้วยสายตาจริงจัง “สงครามจบลง แต่หน้าที่ของแม่ทัพยังไม่จบ แดนเหนือสงบสุข ชนเผ่าซยงหนูถอยร่นและทำสัญญาสงบศึก การรักษาความสงบนี้ยากยิ่งกว่าการทำศึก ข้าจะกลับไปที่ค่ายทหารเพื่อปรับโครงสร้า

รถม้าเก่าซอมซ่อคันหนึ่งแล่นไปตามถนนดินขรุขระมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้านเดิมของตระกูลเหอ สภาพของรถม้าและม้าลากจูงดูผอมโซและทรุดโทรม แตกต่างจากตอนที่พวกเขาย้ายเข้าเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิงภายในรถม้า เหอซือเฉินนั่งหน้าซีดเซียว ร่างกายซูบผอมลงไปมากจากการเดินทางไกลและความเครียดสะสม หลี่เยี่ยนหรานผู้เป็นภรรยา และเหอซินอี๋บุตรสาว นั่งเบียดกันด้วยสีหน้าอมทุกข์และเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เสื้อผ้าที่เคยเป็นผ้าไหมเนื้อดี บัดนี้เก่าซีดและมีรอยปะชุนนับตั้งแต่เหอหลิงเฟิงสิ้นใจ ตระกูลเหอก็สูญเสียเสาหลักและที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวในเมืองหลวง ขุนนางและพ่อค้าที่เคยประจบสอพลอต่างหันหลังให้ ซ้ำร้ายพฤติกรรมเย่อหยิ่งและนิสัยมักใหญ่ใฝ่สูงของหลี่ซื่อและเหอซินอี๋ในช่วงที่ผ่านมา ทำให้พวกนางถูกผู้คนในเมืองหลวงรังเกียจเดียดฉันท์ ไม่มีใครยอมคบค้าสมาคมด้วย เมื่อเงินทองร่อยหรอและทนสายตาดูถูกไม่ไหว เหอซือเฉินจึงตัดสินใจขายจวนและทรัพย์สินมีค่าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เพื่อเป็นทุนรอนพาครอบครัวซมซานกลับมายังบ้านเกิดเมื่อรถม้าแล่นเข้าสู่เขตหมู่บ้าน ชาวบ้านที่กำลังทำนาต่างหยุดมือและชะโงกหน้ามอง เมื่อเห็นว่าเป็นครอบครัวตระกูล

ความมักใหญ่ใฝ่สูงที่ฝังอยู่ในกมลสันดานเริ่มทำงาน หากนางสามารถจับจิ้งอ๋องได้ นางก็จะได้เป็นถึงพระชายา ไม่ต้องไปง้อคหบดีบ้านนอกพวกนั้นอีกต่อไป นางมั่นใจในรูปโฉมของตนเองว่าไม่ได้ด้อยไปกว่าสตรีใด หากนางใช้มารยาหญิงเข้าหา บุรุษย่อมต้องใจอ่อนตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เหอซินอี๋ก็เริ่มแผนการยั่วยวน นางสืบจนรู้ว่ามู่หรงจิ่งเทียนจะขี่ม้าผ่านเส้นทางนี้เพื่อไปที่หมู่บ้านชิงซานทุกเช้า นางจึงมาดักรอที่ริมถนนทุกวันวันแรก นางแสร้งทำผ้าเช็ดหน้าตกพื้นขณะที่ม้าของเขากำลังจะวิ่งผ่าน หวังให้เขาหยุดม้าและเก็บให้ แต่มู่หรงจิ่งเทียนเพียงปรายตามองและควบม้าผ่านไปโดยไม่ลดความเร็ว ฝุ่นควันคลุ้งตลบจนเหอซินอี๋ต้องสำลักวันที่สอง นางแกล้งเดินสะดุดก้อนหิน ล้มลงข้างทางและส่งเสียงร้องโอดโอยอย่างน่าสงสาร แต่มู่หรงจิ่งเทียนก็ยังคงควบม้าผ่านไปราวกับนางเป็นเพียงท่อนไม้ริมทางแม้จะล้มเหลวหลายครั้ง แต่เหอซินอี๋ก็ไม่ลดละ นางคิดเข้าข้างตนเองว่าจิ้งอ๋องเป็นแม่ทัพ ย่อมไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องเล็กน้อย นางต้องใช้วิธีที่เข้าถึงตัวเขาให้จงได้วันที่ห้า มู่หรงจิ่งเทียนไม่ได้ขี่ม้าศึก เขาจูงม้าเดินช้าๆ เพื่อตรวจดูสภาพเส้นทางและคูน้ำข้า