All Chapters of อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Chapter 71 - Chapter 80

น้ำไหลตามคลองไปจนถึงจุดที่ติดตั้งระหัดวิดน้ำ หานจื่อเยว่สั่งให้คนงานชายขึ้นไปเหยียบแกนหมุนของระหัดวิดน้ำ กงล้อไม้ขนาดใหญ่เริ่มหมุนตามแรงคน กระบอกไม้ไผ่ที่ติดอยู่รอบกงล้อตักน้ำจากคลองขึ้นสู่ที่สูงและเทลงสู่ร่องน้ำที่เชื่อมต่อไปยังแปลงนาน้ำพุวิเศษที่ผสมอยู่ในน้ำกระจายเข้าหล่อเลี้ยงต้นข้าวสาลี ผักกาด หัวไชเท้า และพืชผลอื่นๆ ที่กำลังเหี่ยวเฉา ความชุ่มชื้นซึมซาบลงสู่ผืนดินที่แตกระแหง เพียงแค่ชั่วข้ามคืน พืชผลเหล่านั้นก็กลับมาเขียวขจีและตั้งต้นแข็งแรงราวกับไม่เคยผ่านความแห้งแล้งมาก่อนชาวบ้านมองภาพของระหัดวิดน้ำด้วยความตื่นตะลึง พวกเขาไม่เคยพบเห็นสิงประดิษฐ์ที่ช่วยทุ่นแรงและบริหารจัดการน้ำได้ยอดเยี่ยมเช่นนี้มาก่อน“สวรรค์ทรงโปรด ตระกูลหานคือผู้มีพระคุณของหมู่บ้านชิงซานอย่างแท้จริง หากไม่ได้สติปัญญาของแม่นางหาน พวกเราคงต้องอดตายเพราะภัยแล้งในปีนี้เป็นแน่” ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวขึ้นพร้อมกับประสานมือค้อมคำนับให้หานจื่อเยว่คนอื่นๆ ต่างพากันทำตาม พวกเขากล่าวขอบคุณและยกย่องตระกูลหานจากใจจริง บารมีของหานจื่อเยว่ในหมู่บ้านชิงซานบัดนี้สูงส่งจนไม่มีผู้ใดกล้าเทียบเคียง หลี่เจิ้งมองภาพนั้นด้วยความเลื่อม

หลินต้าซานพยักหน้า เขานำน้องชายทั้งสองและชาวบ้านชายฉกรรจ์อีกสิบคนเดินนำทางขึ้นภูเขาหินสือโถว ภูมิประเทศที่นี่ทุรกันดาร เต็มไปด้วยโขดหินและหน้าผาชัน ต้นไม้ใหญ่มีน้อยมาก แสงแดดแผดเผาลงมากระทบหินจนเกิดไอร้อนระอุ หานจื่อเยว่เดินตามอย่างมั่นคง นางกวาดสายตาสังเกตร่องรอยของความชื้นและทิศทางของลมอย่างละเอียดใช้เวลาค้นหาอยู่นานเกือบสองชั่วยาม หานจื่อเยว่ก็สังเกตเห็นตะไคร่น้ำแห้งเกาะอยู่ตามซอกหินบริเวณหุบเขาด้านทิศเหนือ นางเดินนำทุกคนตรงเข้าไปยังบริเวณนั้น เมื่อแหวกเถาวัลย์แห้งกรอบออก ก็พบกับช่องเขาแคบๆ ที่นำไปสู่ถ้ำขนาดใหญ่ด้านในภายในถ้ำมีอากาศเย็นสบายแตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง หานอู่จุดคบเพลิงส่องสว่าง แสงไฟกระทบกับผิวน้ำที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ มันคือตาน้ำใต้ดินขนาดใหญ่ที่ผุดขึ้นมาเป็นแอ่งน้ำใสสะอาด ปริมาณน้ำมากพอที่จะหล่อเลี้ยงหมู่บ้านสือโถวได้ตลอดทั้งปีชาวบ้านที่ตามมาด้วยต่างคุกเข่าลงร่ำไห้ด้วยความปีติยินดี หลินต้าซานวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าและดื่มอึกใหญ่“มีน้ำจริงๆ ด้วย จื่อเยว่ เจ้าช่างตาแหลมคมยิ่งนัก หมู่บ้านสือโถวรอดตายแล้ว” หลินต้าซานกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือหานจื่อเยว่มองดูแอ่ง

นางจัดการหั่นโสมป่าและเห็ดหลินจือเป็นชิ้นบางๆ นำไปต้มกับน้ำพุวิเศษในหม้อยาดินเผา เปลวไฟอ่อนๆ เคี่ยวยาอย่างช้าๆ จนกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วห้อง สรรพคุณของโสมป่าร้อยปีและเห็ดหลินจือแดงเมื่อผสมน้ำพุวิเศษ จะกลายเป็นยาบำรุงกำลังชั้นยอดที่ช่วยปรับสมดุลร่างกาย สร้างภูมิคุ้มกันโรค และเพิ่มพละกำลังให้เหนือกว่าคนทั่วไป รุ่งเช้า หานจื่อเยว่นำน้ำแกงสมุนไพรที่เคี่ยวจนได้ที่ ไปแบ่งใส่ถ้วยและให้ทุกคนในครอบครัวรวมถึงคนงานดื่มหานเหวินเทียนรับถ้วยยามาดื่มจนหมด ก่อนจะเลียริมฝีปาก “ขอบคุณพี่หญิงใหญ่ขอรับ น้ำแกงนี้ดื่มแล้วรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วท้อง แต่กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างประหลาด”“นี่คือยาบำรุงกำลังชั้นดี ข้าปรุงขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อพวกเจ้า มันจะช่วยให้ร่างกายแข็งแรง ไม่เจ็บป่วยง่าย และมีแรงต้านทานความเหนื่อยล้า” หานจื่อเยว่อธิบายเจียงต้าซานและบ่าวชายคนอื่นๆ ที่ได้ดื่มน้ำแกงสมุนไพร ต่างก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่พลุ่งพล่านอยู่ในสายเลือด ความเหนื่อยล้าจากการขุดคลังใต้ดินเมื่อคืนมลายหายไปจนสิ้น พวกเขารู้สึกฮึกเหิมและมีแรงพร้อมที่จะทำงานหนักต่อไปได้ทั้งวันตลอดสามวันหลังจากนั้น ห

เสียงฝีเท้าของมือสังหารสามคนที่แกะรอยตามมาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มู่หรงจิ่งเทียนพยายามยันกายลุกขึ้น แต่เส้นเอ็นทั่วร่างกลับอ่อนปวกเปียกจนไม่หลงเหลือแรงแม้แต่จะยกกระบี่ เขาหลับตาลงอย่างเคร่งเครียด เตรียมรับวาระสุดท้ายของชีวิตทว่าในจังหวะที่มือสังหารทั้งสามพุ่งตัวออกมาจากพุ่มไม้และเงื้อดาบขึ้นสูง ก็มีเสียงดัง ฉึก ฉึก ฉึก ขึ้นติดๆ กันสามครั้งลูกดอกหน้าไม้สามดอกพุ่งเจาะทะลุคอหอยของมือสังหารทั้งสามคนอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ร่างของพวกมันล้มตึงลงกับพื้น เลือดสีสดไหลซึมย้อมผืนหญ้าแห้งโดยที่พวกมันยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องแม้แต่ครึ่งคำมู่หรงจิ่งเทียนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เขาพยายามเพ่งสายตามองไปยังทิศทางที่ลูกดอกพุ่งมา เบื้องหลังต้นไม้ใหญ่ ปรากฏร่างของสตรีในชุดผ้าฝ้ายสีเข้มทะมัดทะแมง นางค่อยๆ ลดหน้าไม้ในมือลงและก้าวเดินออกมาจากเงามืดใบหน้าหมดจดงดงามที่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา ดวงตาหงส์ที่สุกสกาวและเด็ดเดี่ยว เป็นดวงตาคู่เดียวกับที่เขาเฝ้าคำนึงถึงตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา“แม่นางหาน” มู่หรงจิ่งเทียนเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยเสียงแหบพร่า เขาแทบไม่เชื่อสายตาตนเองว่าสตรีที่มาช่วยชีวิตเขาไว้ในยามวิกฤต จะเ

“กลับไปเรียนนายท่านของเจ้า ข้ามีเสบียงกรัง เนื้อตากแห้ง และข้าวสาร มากพอที่จะเลี้ยงทหารของเขาได้หนึ่งแสนนายเป็นเวลาหนึ่งเดือน และข้าสามารถส่งมอบให้ได้ภายในสามวัน ” หานจื่อเยว่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่หนักแน่น “แม่นางหานช่างมีน้ำใจกว้างขวางนัก นายท่านฝากมาบอกว่า ท่านต้องการเงินทองเท่าใด ข้าน้อยพร้อมจะตีตั๋วเงินให้ท่านทันทีขอรับ” อิ่งอีมีสีหน้ายินดี“ข้าไม่รับตั๋วเงินและไม่รับทองคำ” หานจื่อเยว่ปฏิเสธทันควัน ทำให้อิ่งอีต้องชะงัก“เช่นนั้นท่านต้องการสิ่งใดขอรับ”หานจื่อเยว่ลุกขึ้นยืน นางเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองออกไปในความมืดยามวิกาล ก่อนจะหันกลับมาสบตากับองครักษ์เงา“ข้าต้องการหัวลูกศรเหล็กกล้าที่ใช้ในกองทัพจำนวนห้าพันดอก หน้าไม้กลไกของทหารหน้าด่านห้าสิบคัน และที่สำคัญที่สุด ข้าต้องการเครื่องมือช่างตีเหล็ก ”อิ่งอีเบิกตากว้าง ข้อเสนอของนางไม่ใช่การค้าขายธรรมดา แต่เป็นการขอแลกยุทธปัจจัยทางทหาร อาวุธเหล่านี้ทางการห้ามชาวบ้านครอบครองเด็ดขาด การเรียกร้องเช่นนี้หากเป็นผู้อื่นคงถูกจับตัดหัวไปแล้ว“แม่นางหาน สิ่งที่ท่านขอนั้นเป็นของต้องห้าม ข้าน้อยไม่อาจตัดสินใจเองได้ และการขนส่งอาวุธ