Alle Kapitel von อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Kapitel 81 – Kapitel 90

หลังจากได้สิ่งของที่ต้องการแล้ว หานจื่อเยว่ก็มุ่งหน้าไปยังลานประมูลทาส เพื่อตามหาช่างตีเหล็ก ทว่าทันทีที่นางก้าวเข้าไปในบริเวณนั้น สัญชาตญาณความระแวดระวังที่ติดตัวมาจากอนาคตก็ร้องเตือนที่มุมหนึ่งของลานประมูล มีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งยืนล้อมกรงไม้ที่มีทาสวัยกลางคนสภาพสะบักสะบอมอยู่ภายใน ทาสผู้นั้นมีมือที่หยาบกร้านและกล้ามเนื้อแขนที่แข็งแรง บ่งบอกว่าเป็นช่างตีเหล็กที่ผ่านงานหนักมานับไม่ถ้วน ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีเข้ม ดูเผินๆ เหมือนพ่อค้าทั่วไป แต่ท่วงท่าการเดินและการยืนของพวกเขากลับมั่นคงเกินกว่าจะเป็นพ่อค้า แววตาของพวกเขากวาดมองผู้คนรอบข้างอย่างดุดันและเย่อหยิ่ง หานจื่อเยว่ถอยร่นเข้าไปในเงามืด นางส่งสัญญาณให้หานอีและหานอู่หยุดเคลื่อนไหว“คุณหนู คนพวกนั้นดูไม่เหมือนคนในพื้นที่” หานอีลอบกระซิบหานจื่อเยว่พยักหน้าเห็นด้วยแล้วพูดขึ้นว่า “สำเนียงการพูดของพวกมันแฝงด้วยสำเนียงเมืองหลวง และรอยปูดโปนที่ง่ามนิ้วชี้และหัวแม่มือ บ่งบอกว่าพวกมันจับดาบและหน้าไม้เป็นประจำ พวกมันคือทหารลับ”นางเงี่ยหูฟังบทสนทนาของกลุ่มคนเหล่านั้น แม้จะอยู่ไกล แต่วรยุทธ์ที่ก้าวหน้าทำให้นางได้ยินถ้อยคำเห

“สายสืบรายงานว่า ค่ายเสบียงหลักของชนเผ่าซยงหนูตั้งอยู่ที่หุบเขาหมาป่า ห่างออกไปสามสิบลี้” มู่หรงจิ่งเทียนกล่าวเสียงดังฟังชัดเข้าหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพุดต่อไปว่า “พวกมันคิดว่ากองทัพของเรากำลังอดอยากและไร้เรี่ยวแรง คืนนี้ เราจะใช้ความมืดบุกเหยียบกระโจมของพวกมัน สังหารศัตรูให้สิ้น และนำเสบียงของเรากลับคืนมา”ทหารทั้งห้าพันนายชูหอกและหน้าไม้ขึ้นฟ้า ไร้ซึ่งเสียงโห่ร้อง มีเพียงสายตาที่มุ่งมั่นและจิตวิญญาณแห่งนักรบที่ลุกโชนขบวนม้าศึกถูกห่อหุ้มกีบเท้าด้วยผ้าหนาเพื่อกลบเสียง ทุกนายควบม้าฝ่าความมืดมิดและลมหนาวมุ่งหน้าสู่หุบเขาหมาป่าอย่างเงียบเชียบดุจกองทัพภูตผี เมื่อเข้าใกล้ระยะค่ายของศัตรู มู่หรงจิ่งเทียนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุดค่ายเสบียงซยงหนูตั้งเรียงรายอยู่เบื้องล่าง กระโจมนับร้อยหลังมีกองไฟจุดสว่างไสว ทหารยามของศัตรูเดินลาดตระเวนด้วยท่าทีหละหลวม พวกมันไม่เคยคาดคิดว่าทัพต้าฉีที่กำลังขาดแคลนอาหารจะกล้าเป็นฝ่ายบุกโจมตีในยามวิกาลจิ้งอ๋องดึงกระบี่คู่กายออกจากฝัก คมโลหะสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเย็นเยียบ เขาชี้ปลายกระบี่ไปเบื้องหน้า“บุก”สิ้นคำสั่ง ทัพม้าทะลวงฟันห้าพันนายก็พุ่งทะยานลงจากเนินเขาด

หานจื่อเยว่กระโดดลงมาจากต้นไม้แผ่วเบา นางก้าวเดินข้ามซากศพเหล่านั้นด้วยท่าทีเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง นางเดินตรงเข้าไปหาสายลับคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัสแต่ยังมีลมหายใจรวยริน ชายผู้นั้นมองสตรีชุดดำเบื้องหน้าด้วยสายตาหวาดกลัวสุดขีด ราวกับกำลังจ้องมองมัจจุราชที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรก“จงกลับไปบอกนายของพวกเจ้า” น้ำเสียงของหานจื่อเยว่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ “แผ่นดินทางใต้นี้ ไม่ใช่สถานที่ที่สุนัขรับใช้ของกรมกลาโหมจะมาเดินเพ่นพ่าน หากยังกล้าส่งคนมารบกวนความสงบของข้าอีก คราวหน้าสิที่ข้าจะส่งไปให้ คือศีรษะของขุนนางชั่วของพวกมัน”นางก้าวถอยหลัง ปล่อยให้สายลับบาดเจ็บผู้นั้นตะเกียกตะกายหนีเอาชีวิตรอดกลับไปเพื่อส่งสาร หานจื่อเยว่รู้ดีว่าความกลัวคือเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด เมื่อพวกมันรับรู้ว่าที่นี่มีอาวุธปริศนาที่มองไม่เห็นและมีพลังทำลายล้างสูง พวกมันย่อมไม่กล้าบุ่มบ่ามยกกำลังบุกเข้ามาอีกอย่างแน่นอนอิ่งอีทะยานลงมาจากต้นไม้ เขาก้าวเดินมาหยุดอยู่เบื้องหลังสตรีผู้นี้ สายตาที่เขามองนางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเคารพยำเกรงในใจพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด นาง

ทั้งสองลอบขึ้นไปบนหลังคาจวน ค่อยๆ แง้มกระเบื้องออกเพื่อมองลงไปในห้องทำงาน ซุนเฮ่ายังคงนั่งดื่มสุราด้วยความเคร่งเครียดอยู่เพียงลำพัง ข้างกายมีเตาผิงไฟให้ความอบอุ่นหานจื่อเยว่ส่งสัญญาณให้หานอู่ดูต้นทาง ส่วนนางใช้วิชาตัวเบาทิ้งตัวลงมาที่ระเบียงด้านนอกอย่างแผ่วเบา นางใช้มีดสั้นสอดเข้าที่ร่องประตูและงัดสลักออกอย่างรวดเร็วไร้เสียงซุนเฮ่าที่กำลังมึนเมาด้วยฤทธิ์สุรา สัมผัสได้ถึงลมหนาวที่พัดวูบเข้ามา เขาเงยหน้าขึ้นและอ้าปากเตรียมจะร้องเรียกทหารยาม ทว่าเข็มเงินเล่มหนึ่งก็พุ่งทะลวงเข้าที่จุดชีพจรตรงลำคอของเขาอย่างแม่นยำร่างของนายอำเภอทรุดฮวบลงบนโต๊ะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาพยายามอ้าปากร้องแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา พิษสกัดวิญญาณที่หานจื่อเยว่สกัดขึ้นเองออกฤทธิ์ทำลายการทำงานของหัวใจในทันที มันเป็นพิษไร้สีไร้กลิ่น เมื่อผู้ถูกพิษสิ้นใจ ร่องรอยของพิษจะสลายไปพร้อมกับลมหายใจ แพทย์ชันสูตรจะลงความเห็นว่าเขาหัวใจวายตายอย่างกะทันหันหานจื่อเยว่เดินเข้าไปใกล้ศพ นางดึงเข็มเงินกลับคืนมา เช็ดคราบเลือดเล็กน้อยจนสะอาดหมดจด จากนั้นนางก็หยิบม้วนจดหมายที่เตรียมไว้ออกมาจากแขนเสื้อ วางสอดไว้ใต้กองเอ

ตลอดหลายสิบวันหลังจากนั้น หุบเขาเร้นลับเต็มไปด้วยเสียงตวาดสั่งการและเสียงฝีเท้าหนักหน่วง หานจื่อเยว่ไม่ได้สอนแค่วิชาขว้างระเบิด แต่นางนำรูปแบบการเคลื่อนที่รูปขบวน การส่งสัญญาณมือ และการยิงหน้าไม้คุ้มกันสลับกับการบุกทะลวงมาฝึกสอน ทุกขั้นตอนต้องแม่นยำและประสานกันอย่างลงตัวมู่หรงจิ่งเทียนยืนมองการฝึกซ้อมอยู่บนระเบียงเรือนพัก สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างระหงในชุดสีเข้มที่กำลังยืนบัญชาการอยู่กลางลานหิมะ นางเด็ดขาด เข้มงวด ทว่าก็ยุติธรรม ทหารเงาของเขาที่เคยดื้อรั้น บัดนี้กลับเชื่อฟังคำสั่งของนางอย่างเคร่งครัดยิ่งกว่าแม่ทัพในกองทัพเสียอีก ตกเย็น เมื่อการฝึกซ้อมสิ้นสุดลง หานจื่อเยว่เดินกลับมาที่เรือนพัก มู่หรงจิ่งเทียนเลื่อนถ้วยน้ำแกงอุ่นๆ ไปตรงหน้านาง“เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจได้ทุกวัน วิธีบัญชาการรบของเจ้า ไม่เหมือนตำราพิชัยสงครามเล่มใดในต้าฉี ทหารหนึ่งร้อยคนนี้ บัดนี้แข็งแกร่งพอจะต้านทานทัพม้าหนึ่งหมื่นนายได้แล้ว” มู่หรงจิ่งเทียนกล่าว“อาวุธที่ดี ต้องอยู่ในมือของผู้ที่ใช้มันเป็น เมื่อกองกำลังนี้พร้อม ท่านก็สามารถเปิดศึกกับองค์ชายรองได้โดยไม่ต้องพะวงหลัง” มู่หรงจิ่งเทียนพยักหน้า “เสด็จพี่ป