All Chapters of อย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ: Chapter 111 - Chapter 120

เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มใบหน้าของเด็กทั้งสอง แขนเล็กๆ ของพวกเขายื่นไปด้านหน้าและสั่นระริกจากการเกร็งกล้ามเนื้อมาเป็นเวลานาน แต่วันนี้ไม่มีเสียงบ่นหรือคำขอพักหลุดออกจากปากของพวกเขาเลยมู่หรงจิ่งเทียนเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสอง ในมือของเขามีไม้ไผ่เรียวเล็กอยู่หนึ่งอัน เขาใช้กิ่งไม้ไผ่เคาะเบาๆ ที่หลังเข่าของเจียงโม่จิ่ง“ย่อลงไปอีก ย่อจนกว่าต้นขาของเจ้าจะขนานกับพื้น หากฐานของเจ้าไม่มั่นคง เจ้าก็ไม่มีวันทนรับแรงปะทะจากอาวุธศัตรูได้” น้ำเสียงของมู่หรงจิ่งเทียนราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเข้มงวดของแม่ทัพผู้ผ่านศึกเจียงโม่จิ่งกัดฟันแน่น เขากดสะโพกลงไปอีกเล็กน้อยตามคำสั่ง ส่วนหานอี้เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบปรับท่าทางของตนเองให้ถูกต้องยิ่งขึ้นโดยไม่ต้องรอให้อาจารย์เอ่ยปากเตือนหานจื่อเยว่มองภาพการฝึกซ้อมด้วยความพอใจ นางเดินไปนั่งที่เก้าอี้หินใต้ต้นไม้และรินชาใส่ถ้วยรอไว้ นางให้อิสระกับน้องชายในการเลือกทางเดินชีวิต ในเมื่ออี้เฉินเลือกเส้นทางของนักรบ เขาก็ต้องเรียนรู้ความอดทนและเผชิญหน้ากับความยากลำบาก มู่หรงจิ่งเทียนคืออาจารย์ที่ดีที่สุดที่เขาจะหาได้ในแผ่นดินนี้เมื่อครบกำหนดเวลา มู่หรงจิ่งเทียนก็สั่ง

“ข้าน้อยพร้อมรับการฝึกฝนทุกรูปแบบขอรับ” หานอี้เฉินประสานมือ “ข้าน้อยจะไม่ทำให้ท่านอ๋องผิดหวังขอรับ” เจียงโม่จิ่งก็ทำตามมู่หรงจิ่งเทียนพยักหน้า เขานำเด็กทั้งสองเดินไปที่กระโจมหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่แยกออกไปจากลานฝึก ภายในกระโจมมีโต๊ะตำราและชั้นวางม้วนไม้ไผ่เรียงรายอยู่ ชายชราผู้หนึ่งในชุดผ้าฝ้ายสีเทา ผมและเคราขาวโพลนกำลังนั่งอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่เงียบๆ“ท่านอาจารย์หลิน ข้าพาเด็กทั้งสองคนมาส่งแล้ว” มู่หรงจิ่งเทียนทักทายชายชราด้วยความเคารพอาจารย์หลินวางตำราลงและเงยหน้าขึ้นมองเด็กทั้งสอง เขามีสายตาที่เฉียบคมและผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน “นี่หรือน้องชายและบ่าวข้างกายที่ท่านอ๋องกล่าวถึง หน่วยก้านไม่เลว แววตาเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ”มู่หรงจิ่งเทียนหันมาทางอี้เฉินและโม่จิ่ง “อาจารย์หลินคืออดีตกุนซือแห่งกองทัพแดนเหนือ เป็นผู้มีความรู้ด้านพิชัยสงครามและอักษรศาสตร์อย่างลึกซึ้ง ข้าเชิญท่านมาเพื่อเป็นอาจารย์สอนหนังสือให้พวกเจ้าโดยเฉพาะ”เด็กทั้งสองรีบคุกเข่าลงและโขกศีรษะทำความเคารพ “ศิษย์คารวะท่านอาจารย์”“ลุกขึ้นเถิด ท่านอ๋องฝากฝังพวกเจ้าไว้กับข้า ข้าจะเข้มงวดและไม่ละเว้นกฎเกณฑ์ใดๆ การเป็นแม่ทัพที่

หานจื่อเยว่หันไปเปิดสมุดบัญชี นางลงบันทึกรายรับรายจ่ายอย่างละเอียด เงินในคลังของตระกูลหานเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว การลงทุนเริ่มส่งผลกำไรกลับคืนมา นางวางแผนที่จะซื้อที่ดินเพิ่มเติม หากการค้าที่เมืองชิงสุ่ยประสบความสำเร็จ นางจะขยายการปลูกสมุนไพรให้ครอบคลุมพื้นที่ว่างทั้งหมดรอบเขาชิงซานทางด้านหานจื่อเชวียนและหานเหวินเทียน หลังจากพักผ่อนจนหายเหนื่อย ทั้งสองก็นำตำราออกมาอ่านทบทวนที่ศาลาริมน้ำ เกาเฟยและเกาจงคอยฝนหมึกและเปลี่ยนน้ำชาให้“การสอบจวี่เหรินยากกว่าซิ่วไฉหลายเท่า พวกเราต้องหาตำราที่เขียนโดยราชบัณฑิตมาศึกษาเพิ่มเติม หากไปถึงสำนักศึกษาในเมืองชิงสุ่ย ข้าจะไปหาซื้อตำราเหล่านั้นที่ร้านหนังสือ”“ข้าเห็นด้วย” หานเหวินเทียนตอบ “การอยู่ในหมู่บ้านชิงซานทำให้เรามีเวลาอ่านหนังสืออย่างสงบ แต่การไปศึกษาที่เมืองชิงสุ่ยจะช่วยเปิดมุมมองให้พวกเราได้มากขึ้น”ตระกูลหานในเวลานี้ ทุกคนต่างมีหน้าที่และเป้าหมายชัดเจน ทั้งหานอู่ในเมืองหลวง หานเอ้อร์ในอำเภอหลิงซี และหานซานหานซื่อที่คุมเส้นทางขนส่ง ทุกก้าวเดินถูกคิดคำนวณมาอย่างดี เพื่อสร้างความมั่นคงให้แก่วงศ์ตระกูลในระยะยาวยามซวี บรรยากาศภายในเรือนของตระกูลห

“ร้านจินกั่วทำมาค้าขายอย่างสุจริต หากพวกเจ้าต้องการหาเรื่อง ก็มาผิดที่แล้ว” จ้าวหย่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชากลุ่มอันธพาลเห็นฝ่ายตรงข้ามมีคนน้อยกว่าและไม่มีอาวุธ ก็หัวเราะเยาะ “คนพิการอย่างพวกเจ้าคิดจะมาสู้กับพวกข้าหรือ สั่งสอนพวกมัน”หัวหน้าอันธพาลพุ่งตัวเข้ามาพร้อมฟาดกระบองไม้ใส่จ้าวหย่ง แต่จ้าวหย่งที่ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน ไม่ได้ขยับหลบ เขาก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าเพื่อหาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ ก่อนจะใช้ท่อนแขนที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้ากระแทกสวนเข้าที่ข้อมือของอันธพาลผู้นั้นเสียงกระดูกลั่นดังกรอบ ตามด้วยเสียงร้องโหยหวน กระบองไม้หลุดจากมือ จ้าวหย่งใช้เท้าเตะกวาดเข้าที่ข้อพับเข่าจนหัวหน้าอันธพาลล้มฟาดพื้นอย่างแรงอดีตทหารอีกห้าคนพุ่งตัวเข้าใส่กลุ่มอันธพาลที่เหลือทันที พวกเขาไม่ใช้กระบวนท่าที่สวยงามหรือซับซ้อน แต่ใช้ยุทธวิธีทหารที่เน้นความเฉียบขาด รวดเร็ว และปลิดชีพในพริบตา การบิดแขน สับต้นคอ และเตะจุดตาย ถูกนำมาใช้อย่างแม่นยำภายในเวลาไม่ถึงครึ่งจิบชา อันธพาลกว่าสิบคนก็นอนกองร้องโอดโอยอยู่บนพื้นถนน ไม่มีข้าวของในร้านจินกั่วเสียหายแม้แต่ชิ้นเดียว“ไสหัวไป หากกล้ามาก่อกวนร้านจิน

หานซานและหานซื่อมองหน้ากัน พวกเขาเรียนรู้วิธีการเจรจาการค้ามาจากหานจื่อเยว่มาไม่น้อย หานซานยิ้มบางและตอบว่า “ร้านจินกั่วรู้สึกเป็นเกียรติที่หอโอสถไป๋หลินให้ความไว้วางใจ แต่สมุนไพรของเราต้องใช้เวลาและพื้นที่ปลูกอย่างพิถีพิถัน ผลผลิตจึงมีจำกัด หากท่านต้องการสั่งซื้อเป็นประจำ ข้าคงต้องขอทำสัญญาผูกขาด และราคาคงต้องเป็นราคามาตรฐานของทางร้าน จะไม่สามารถลดราคาให้ได้มากนัก”หลงจู๊ไป๋ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตกลง “ได้ ข้ายอมรับเงื่อนไข ขอเพียงคุณภาพสมุนไพรคงที่ ข้ายินดีทำสัญญาผูกขาดกับร้านจินกั่ว”การเจรจาการค้าสำเร็จลุล่วง ร้านจินกั่วไม่เพียงแต่มีรายได้จากลูกค้ารายย่อย แต่ยังมีรายได้หลักจากหอโอสถใหญ่ เป็นการสร้างพันธมิตรทางการค้าที่มั่นคงที่สุดในวงการยาสมุนไพรของเมืองชิงสุ่ยในขณะเดียวกัน ที่สำนักศึกษาเมืองชิงสุ่ย วันนี้เป็นวันหยุดพักการเรียน หานจื่อเชวียนและหานเหวินเทียนไม่ได้กลับไปพักผ่อนที่เรือน แต่พวกเขาขอใช้พื้นที่ศาลาในสวนของสำนักศึกษาเพื่อจัดตั้ง 'กลุ่มสนทนาวิชาการ'บัณฑิตยากจนและบัณฑิตที่มีความสามารถแต่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลใหญ่จำนวนสิบกว่าคน มารวมตัวกันตามคำเชิญของพี่น้องตระกูล