All Chapters of Lihim Ng Ating Pag-ibig: Chapter 11 - Chapter 20

Mahirap makisama sa lalaking minsang sumira sa puso ni Harlyz.Pero mas mahirap makisama sa lalaking hindi naman talaga niya tuluyang natigilang mahalin.Dalawang buwan na ang lumipas mula nang bumalik sina Harlyz at Jezza sa buhay ni Raven.Magkakasama na silang nakatira sa bago nilang two-story house na may maliit na garden at pool sa likod.Gustong-gusto ni Jezza ang pool.Gustong-gusto naman ni Raven na panoorin ang anak habang naglalaro.At si Harlyz?Gustong-gusto niyang nakikita silang magkasama.At iyon ang dahilan kung bakit delikado ang bago nilang buhay.Sa tuwing naririnig niyang tinatawag ni Jezza na “Daddy” si Raven, o sa tuwing sabay-sabay silang nagtatawanan, unti-unti niyang nakakalimutan kung bakit siya umalis noon.Sa karamihan ng araw, tahimik at maayos ang lahat.Maliban kay Myra.May maliit na shop si Myra malapit sa Jezza's Dream Place Café.Dalawang taon na ang nakalipas, nailigtas nito si Jezza nang habulin ng bata ang bola papunta sa kalsada.Naabutan ni Myra

Inaasahan ni Harlyz na may makikita siyang sikreto.Baka nga isa na namang babae.Pero nang tuluyan siyang lumabas, ibang-iba ang nakita niya.Puno ng rose petals ang paligid ng pool.May maliit na table na nakahanda para sa dalawang tao, at mahina ang liwanag ng mga kandila sa gitna.May soft music ding tumutugtog sa background.Ilang segundo, parang nakalimutan ni Harlyz huminga.Nakatayo si Raven malapit sa speaker.Tahimik lang siyang pinagmamasdan.Naghihintay.Pagkatapos, lumapit ito at niyakap siya.Mahigpit.Pero maingat.Na para bang takot pa rin itong baka bigla na naman siyang mawala.“I'm sorry,” bulong ni Raven.Bahagyang nabasag ang boses nito.“Sorry sa pananakit ko sa'yo. At sorry dahil sinigawan kita kagabi.”Hindi gumalaw si Harlyz.Mas hinigpitan nang kaunti ni Raven ang yakap.“Umasta akong jerk,” patuloy nito. “Sobrang galit ako sa sarili ko ngayon.”Huminga ito nang mabigat.“Pakinggan mo lang ang kanta.”Patuloy ang mahinang tugtog habang nagsalita ulit si Raven

Bago pa tuluyang masira ang lahat, may kakaiba nang naramdaman si Raven.Isang babala.Isang mabigat na pakiramdam sa dibdib.At nang maintindihan niya kung ano iyon, naglalakad na naman palayo sa kanya si Harlyz.May mali sa pakiramdam ni Raven nang magsimulang maglakad palayo sina Harlyz at Jezza.Hindi niya maipaliwanag kung bakit.Pero hindi nawawala ang kaba.Mabigat.Hindi komportable.Parang may alam ang puso niya na ayaw pang tanggapin ng isip niya.“Alagaan mo si Jezza,” paalala niya ulit kay Harlyz. “Tawagan mo ako pagdating ninyo. Kumain ka on time. At huwag kang masyadong magpakapagod.”Ngumiti si Harlyz sa kanya.Malambot.Kalmado.Parang walang problema.“Don't worry,” sabi nito. “Aalagaan ko ang sarili ko. Ikaw rin, mag-ingat ka.”Tumango si Raven.Pero hindi nawala ang kakaibang pakiramdam niya.Lumuhod siya sa harap ng anak.“Lagi kang dumikit kay Mommy,” sabi niya. “At huwag kang makikipag-usap sa strangers.”“Okay, Daddy,” sagot ni Jezza.Malungkot ang mukha ng bata

Apat na oras na ang lumipas.Dalawampung oras na lang ang natitira.Nakaupo si Raven sa labas ng intensive care unit, nakatitig sa saradong pinto.Sinabi ng doctor na kailangang magising si Harlyz sa loob ng dalawampu't apat na oras.At sa bawat minutong lumilipas, palapit nang palapit si Harlyz sa isang future na ayaw isipin ni Raven.Nailipat na si Jezza sa private room.Tiningnan siya ni Raven kanina, pero mas lalo lang sumakit ang dibdib niya nang makita ang anak na nakahiga roon.Alam na rin ng daddy niya ang buong nangyari.At hindi ito nagpigil.Isang suntok ang tumama kay Raven.Pagkatapos, isa pa.Hindi gumalaw si Raven.Hindi niya ipinagtanggol ang sarili niya.Hindi rin siya lumaban.Sa loob-loob niya, deserve niya ang galit.Pero kahit ang sakit ng mga suntok ay walang sinabi kumpara sa tingin ni Harlyz.Akala ko nagbago ka na.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga salitang iyon.Pumikit si Raven.Gusto niyang pumasok.Gusto niyang hawakan ang kamay ni Harlyz, sabi

Paano kung nagsisinungaling si Raven?Paano kung pagkatiwalaan siya ulit ni Harlyz, tapos isang araw, magising na naman siyang wasak ang puso?Sa pangatlong pagkakataon?Hindi mawala sa isip niya ang tanong na iyon.Tinitigan ni Harlyz si Raven na nakatayo sa harap niya.Wasak.Desperado.Nagmamakaawang huwag siyang umalis.Pero nakita niya ang kwarto.Ang babaeng iyon.Ang kama.Parang nakaukit na sa isip niya ang lahat.Hindi niya kayang pagdaanan ulit iyon.“Babe, please,” sabi ni Raven, nanginginig ang boses. “Stay.”“Mali ang pagkakaintindi mo sa nakita mo. Walang nangyari sa amin.”Pagkatapos, sinabi nito ang lahat.Ang celebration sa office.Ang pag-inom nila.Si Chloe.Ang huling drink.Ang pagkahilo niya.At ang sandaling tuluyan siyang nawalan ng malay.Tahimik lang na nakinig si Harlyz.Pero hindi pa rin niya alam kung ano ang paniniwalaan.Hanggang sa naalala niya ang sinabi ng mommy niya.May mga anak sila.Si Jezza.Ang princess niya.At ang baby na lumalaki sa loob niya