Lihim Ng Ating Pag-ibig의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

Lumipas ang mga oras, pero walang nakatulog.Bawat minuto ay parang mas mahaba kaysa sa nauna.Sa labas ng hospital, normal na nagpapatuloy ang buhay.Pero para kay Raven, parang huminto ang oras.Hangga't hindi niya nakikitang tuluyang ligtas si Harlyz, hindi siya mapapanatag.Sa hindi kalayuan, sinusubukan pa rin ni Xan na suyuin si Daisy."I'm sorry, hon."Maingat siyang lumapit."Hindi ako nakikipag-away sa iyo. Kaya huwag ka nang magalit, okay?"Tahimik lang si Daisy."And of course I'm happy."Mas naging seryoso ang mukha ni Xan."We're going to have a baby."Napakurap si Daisy.At bago pa siya makapagsalita, nagpatuloy si Xan."At kung sino man ang nagsabi sa iyo na tumataba ka o hindi ka na maganda..."Dumilim ang mukha nito."Sabihin mo lang sa akin kung sino."Napangiti si Daisy."Ano'ng gagawin mo?""I'll deal with them."Tuluyan nang napangiti si Daisy.Lumapit siya at pumulupot ang mga braso sa leeg ni Xan."Really?"May lambing na ulit sa boses niya."So ako pa rin ang p

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, tunay na masaya si Harlyz.Hindi pilit.Hindi pansamantala.Hindi iyong klase ng saya na isang maling salita lang ay agad mawawala.Unti-unti silang bumabalik ni Raven sa isa't isa.Hindi pa perfect ang lahat.Hindi pa tuluyang naghihilom ang mga sugat sa pagitan nila.Pero sa ngayon, ayaw munang sirain ni Harlyz ang katahimikang nahanap nila.May isang bagay lang silang hindi pa rin napag-uusapan.Si Chloe.Hindi pa siya nagtatanong.Hindi pa niya kayang buksan ulit ang sugat na iyon.Siguro darating din ang araw na magiging handa siya.Pero hindi ngayon.Sa ngayon, gusto lang niyang namnamin ang pakiramdam na buo ulit ang pamilya niya."Babe."Napalingon siya sa mahinang boses ni Raven."I think Sky is hungry again."Napatawa si Harlyz."Of course she is."Magkaibang-magkaiba ang kambal.Si Calix ay kalmado at madaling patahanin.Si Sky naman ay impatient, demanding, at halos laging gutom.Pero siya rin ang pinakamabilis ngumiti

Hindi pa kailanman naging ganito kakaba si Raven.Hindi dahil sa trabaho.Hindi dahil sa pressure.Iba ito.Dahil ngayong araw, posibleng magbago ang lahat.Muling nag-vibrate ang phone niya.Napatingin siya sa screen.Harlyz calling.Gusto niyang sagutin.Sobra.Pero hindi pa pwede.Kailangan perfect ang lahat.Dahil ngayong araw, muli niyang hihilingin ang kamay ng babaeng mahal niya.Hindi dahil kailangan.Hindi dahil arranged ang marriage nila noon.Hindi dahil may responsibilidad siyang dapat tuparin.This time, he was choosing her.At gusto niyang malaman iyon ng lahat.Si Harlyz ang asawa niya.Ang babaeng pinili niya.At ang babaeng gusto niyang piliin muli.Alam na ng dalawang pamilya ang plano at halos lahat ay tumutulong sa paghahanda.Busy ang mother ni Raven at mother ni Harlyz sa decorations at maliliit na details.Birthday din ngayon ng mother niya.At anniversary nila ni Harlyz.Perfect na dahilan para tipunin ang lahat.At kung magiging maayos ang lahat...ito rin ang

Dahan-dahang iminulat ni Harlyz ang mga mata.Mabigat ang ulo niya.Mahina ang katawan.At nang malinawan ang paningin niya, agad siyang napakunot-noo.Hindi ito ang kwarto nila ni Raven.Hindi rin ito bahay ng mga magulang nila.Puti ang paligid.Tahimik.Hospital.“Good morning, dear.”Napalingon siya.Nakatayo sa tabi ng kama si Doctor Adrian, ang matagal nang tumitingin sa kondisyon ng puso niya.“Uncle Adrian?”Ngumiti ito.“How are you feeling?”Napahawak si Harlyz sa ulo.“What happened?”“Why am I here?”Bahagyang nagbago ang expression ng doctor.“You don't remember?”Umiling siya.“Your husband brought you here.”Huminga nang malalim si Doctor Adrian.“You lost consciousness.”Napakurap si Harlyz.Agad bumalik sa isip niya ang mga nangyari.Ang mga bata.Ang pagkahilo.Pagkatapos...wala na.“Raven?”“He was terrified.”Napangiti nang bahagya ang doctor.“He begged me to make sure you were okay.”“He practically promised me anything.”Napabuntong-hininga si Harlyz.Of course

Makalipas ang Maraming Taon...Lumipas ang panahon.Ang mga batang minsang nagtatakbuhan at nagtatawanan sa kasal nina Raven at Harlyz ay matagal nang lumaki at nagsimula ng sarili nilang buhay.At ang isang nakakatuwang alaala noong pagkabata ay matagal na ring naiwan sa nakaraan.O iyon ang akala nila.Hindi makapaghintay si Amethyst na sabihin kay Kester ang magandang balita.Matapos ang ilang taong pagsasakripisyo, sa wakas ay nakuha na niya ang trabahong matagal niyang pinapangarap.Siya na ang bagong team physiotherapist ng Blizzards Wipers.Habang nagmamadali siyang umuwi, hindi mawala ang ngiti sa labi niya.Alam ni Kester kung gaano niya pinaghirapan ang pagkakataong ito.Alam nito ang lahat ng isinakripisyo niya.Kaya gusto niyang makita ang reaction nito kapag sinabi niyang sa wakas, natupad na rin ang isa sa pinakamalaking pangarap niya.Pero pagkapasok niya sa apartment nila, agad na nawala ang ngiti niya.May narinig siyang boses ng babae mula sa bedroom.“Ahh... Kester.